Boys will be boys

These tiny little fella’s look like boys anywhere else. They play, they joke, they laugh, they fight. The only difference is their stories. Stories of devastation, lost homes, lost lives, lost parents. Sometimes even losing them violently in front of their eyes. Eyes who are way too young to watch what they have watched. All growing up without a mother or a father. Here they are, on their knees, sharing their secrets and worries. And still, they play, they joke, they laugh, they fight. Like any other boy. If there is one thing I am learning from them, it is resilience. The courage to keep moving, to keep going forward. To not let anything make you give up. They are such clever, brilliant and wise human beings. I have faith that they will get wherever they want to go. Because they don’t give up. Giving up simply does not exist here. Let my little brothers inspire you on this Thursday night. To chase your dreams and go where you want to go. And don’t tell me something is stopping you. It’s only on your mind. Dream big and move forward. You simply owe it to them to do so.


Two Iraqis in Amsterdam

It’s never easy to come ‘home’. I hate to admit it mostly because I wish it was different and I am embarrassed about it. Iraq is my home and it takes time when I return to the Netherlands to adjust, to settle in. I feel alone, lonely and lost. My heart is open and everything hits hard because I am tired. I feel guilty for not being able to see dear friends, I feel disappointment towards myself. I basically just don’t know what to do with myself. It’s part of transition and I know it will pass. But today I thought I would feel like this for the whole christmas holidays.
Until I met this guy, my Uber driver who was going to take me to the train station. We started to chat. After 30 seconds I said: “Sir, where are you from?”. He looked a bit surprised but answered: “I AM FROM BAGHDAD, Iraq”. My mouth fell open. “ME TOO, I live in Erbil”. His mouth fell open. “I just came from Baghdad last night”. His chin dropped further.
A wonderful conversation followed, about one thing that we have in common: a shared frustration with the injustice of life in Iraq. Talking about this made me feel acknowledged, so not alone anymore at all. He told me how his brother was murdered by the regime in 1981 and how he himself had to flee the country because he was also seen as ‘a state enemy’. And how he has been trying ever since to share the truth with everyone who could maybe make an end to the corruption and injustice that is still existing. It was so beautiful that we had this moment together, in a car towards the train station. So open, raw, honest and real.
At the end of the journey he said: “Anne, can I please give you my contacts and can you please promise me that you will call me when you need help, with ANYTHING, here in the Netherlands or in Iraq?”. Living in NL had definitely not washed away the typical Iraqi trait of generosity and hospitality…! I smiled. He smiled back, gave me his number and said: “Meeting you today has made my day Anne!”. I smiled back and said: “Meeting you today has saved my day Andilbast”. We said goodbye in Arabic. His smile was big. And I found my ground in the Netherlands again. Marhaba ❤️


I have never told you about this guy before. Meet Sarmad. Doctor Sarmad. Three months ago he walked into my office, applying for the job of interpreter (translator). It was love at first sight – he flew right into my heart. My colleague whom I conducted the interview with agreed immediately with me. “I want him!”. In the past three months I got to see his amazing personality: devoted, honest, humble, ambitious and loyal (epic combination!!). And incredibly helpful to EVERYONE. Even when we are having lunch, he leaves the table to talk to a 14 year old waiter that looks ill to offer him help to get better – gives him his number to talk more later. When we discuss cases at the camps, he provides medical advice even though I forbid him, he just cannot not help.

Besides explaining me everything I need to understand about this context (culture, politics, language etc), he shows me what it’s like to grow up in a country at war that is full of corruption. It’s fucking fucked up. I can’t make it any nicer, really. Sarmad has studied hard for 6 years to become a doctor. He finished and started working in the hospitals here and earns 350 dollars a month for a full time job. I repeat, the guy is a DOCTOR. 350 dollars a month (€250). He did not receive any payments over the last 3 (!!) months because the Ministry of Health is out of money. How can you support your family if this is how things work? Build a future? This is why he applied to work with me as an interpreter besides his job at the hospital because he is saving up for a future in Europe. Exciting times are coming. He is making his way to Europe soon (inshallah) to do his specialism in medicine. I cannot even think about the day he will leave, I have gotten totally attached to his generosity and amazingness. So I just try not to think about it and absorb every hour we get to work together and learn from each other.

This picture was taken about a month ago after we spent 6 hours in a car and could not get out because it was a bit dangerous. I needed to pee for 3 hours but he kept on joking so I forgot about it. This photo is just after our ‘release’ (and after I went to the toilet☺️). Our bodies full of stress but wow we were so relieved. So he wanted to take a picture to celebrate, to remember this moment. And as he usually doesn’t smile at pictures (it’s a Middle Eastern habit) I forced him to produce one smile. And I got the ridiculous version!

Bless people like him, who struggle but never lose hope. These are the people we can learn from, the ones that keep us going. Thank you dear friend, شكرا Sarmad, you inspire me!

Lines of laundry

I have had a fascination for lines of laundry since I started traveling. Not sure whether I am just a bit obsessed or crazy but it just always shows where in the world I am and what life is like. Here the children only have 1 or (if they are lucky) 2 sets of clothing and as it’s really cold these days in the desert, it takes more than a day to dry 1 set (on a barbed wired fence). Most of them only wear pajamas because those were distributed when they arrived here. They did not have time to pack their wardrobes because they had to flee quickly. The kids told me yesterday how they don’t want to go to school because they are too embarrassed to go in their dirty clothes. Plus, they are cold so they are hesitant to leave their tents. Can you imagine? I never had to worry about these things. I was only reluctant to get out of the hot shower into a cold bathroom. I actually still do, here…Crazy differences.

Waiting for the sun

Life is never easy in a refugee camp. I have heard so many stories of people losing hope, fear and even worse, their dreams. There is no such thing as Sinterklaas or Christmas here. All they do is wait, waiting for the war to end, waiting for a future in the area where they fled from. Three years of waiting… Just compare that to our frustration when a train is five minutes late.. luckily, those displaced people invented the concept of resilience. And so a sunset like this one is still noted. Thanks to the ones pointing beauty out to me today.

Opgesloten in vrijheid

Soms interesseert het me echt geen reet dat ik opgesloten zit en het land niet meer uit kan. Zoals vandaag. Ik stel je graag voor aan Beri, Mardeen, Fawaz, Nasr, Hani, Sara, Mousa en Thanaa. 8 psychologen uit Syrië, Irak en Koerdistan. Werkend met onze kinderen en families op 14 verschillende kampen voor meer dan 10.000 vluchtelingen. Omstandigheden: ruk. Verhalen: verschrikkelijk. Situatie: schrijnend. Energie: onbeperkt. Je moet het maar doen hoor, week in week uit. Ik was al een miljard keer naar Europa gevlucht, klaar met de shit, maar godzijdank zijn zij als doorzetters hier. Voor die duizenden kinderen die de aandacht en het luisterend oor zooooo hard nodig hebben. En dus zoomden we vandaag in op NEEDS. Want die worden hier nauwelijks vervuld. En daar maken deze 8 A REAL CHANGE. “Het Masterplan”, noemden ze het zelf. Dat valt alleen maar uit te voeren met echt masters and that’s what they are.

Riding the waves

Someone said to me the other day: “You do all this #yoga#meditation and #creative #writing, and still your #emotions are not under control!! I was surprised. God no, of course they are not under control. And please let’s keep it that way. I’d say its rather shocking if controlling your emotions is what people look for in life. Instead, let’s at least TRY to ride those waves and embrace that confusion and the reality of #infinite #space and #groundlessness. Hard work sometimes yes, it can be so messy yes, and it can pull you to the floor and makes you question everything yes, but it’s called living. So throw those feet in the air and feel the space, upside down. Don’t hold on. 


Ik zit op een bankje. Buiten. Mijn ogen weer droog. Twee minuten lang was het stil.
Doodstil. Dat is nogal wat voor Amsterdam. De stemmen verstomden. Trams stonden stil. Ik hoorde alleen maar vleugels van vogels die over de Dam scheerden. In vrijheid.
Tranen. Dat mag gewoon. En is niet eens gek.
Ik voel me veilig. Ik hoef niet bang te zijn, wat je ook verzint en tegen me zegt. Het is niet normaal wat wij hier hebben. Het is niet normaal wat wij hier hebben.
Veteranen en verzetsstrijders leggen kransen. Het klikt in mijn hart. Er zijn altijd helden geweest. Verzet is van alle tijden en het verlangen naar vrijheid ook. Laat je niet gijzelen door je angst. Je verzint het zelf. En zoek de helden. Ze zijn er altijd.
Burgemeester Van der Laan legt een krans. Gearmd met een dame ter ondersteuning. Hij wankelt. Ik moet weer huilen. Het leven is fragiel.
In mn jaszak omklemmen mijn vingers mijn sleutels. Ik heb een huis.
Laat je niet gijzelen.
Ik moet dit werk doen. Ik mag. Ik kan. Ik kan nog steeds maar weinig doen deze dagen; je vrijheid tijdelijk inruilen voor een huis met prikkeldraad draagt blijkbaar een hoge prijs. Maar ik heb genoeg geld.
Ik laat alle bloemen achter me. Ik zie hoe mijn voeten één voor één mijn route raken. Vrij en gegrond. Ik vertraag. Langzaam, je hoeft nergens heen. Ik struin over talloze hangbruggen. Zie tape op de trottoirs, van VRIJmarkten van vorige week. Zoenende mensen op de Ben Polak brug. Toepasselijk. Hij zou vast blij zijn.
Ik sta voor de blauwe supermarkt. Binnen is het vol van kleur. En overvloed. Keuze uit 32 soorten boter. De deuren zijn dicht. Godzijdank, kan er ook eens een keer iets níet in het paradijs. Geen wijn vanavond. Laat dat geen teleurstelling zijn.
Ik loop naar mijn thuis. Mensen om me heen worden luider, roepen weer. Ja ik vind het irritant. Doe mij maar twee uur stilte. Of twee dagen. Maar zoals Burgemeester van der Laan net zo mooi zei: “Bestrijd onverdraagzaamheid zonder zelf onverdraagzaam te worden.” Dat wil ik oefenen. Met de deur open.

Laat je niet gijzelen. Maar gijzel vooral jezelf niet.

#4mei #dodenherdenking #verdraagzaamheid#vrijheid #dam

Providing Psychological First Aid

************* I am sure that I HAVE *NEVER* BEEN THIS *** >> P R O U D << *** IN MY entire LIFE BEFORE! ******************

Look at my newly recruited and freshly trained team! 😍 My training has just finished and they are READY TO GO! 💪🏼 In the past three days they have already helped over 500 disaster-affected Afghan beneficiaries. Can you imagine how big their impact will be in the upcoming months?! Incredible!

I am SO SO SO SO happy and even more G R A T E F U L for their work, effort, energy, wonderful mindsets and HUGE hearts 💚 T H I S I S W H Y I D E C I D E D T O C O M E H E R E and this is what makes me want to stay 🙏🏼

Ps. OF COURSE I have also some great WOMEN in my team, but they cant be in the picture because of security reasons. But they are awesome, just believe me. Sister-power! 👭

Touwtjes uit de brievenbus

Die keer dat ik op de hond van die man mocht passen toen hij even een boodschap ging doen bij de HEMA op t station.
Die keer dat ik zo hard op m’n bek was gegaan met hardlopen en twee onbekende backpackers voor me naar de apotheek gingen in Guatemala.
Die keer dat ik bij de Sundays een huilende baby mocht troosten zodat haar moeder even onder de zonnebank kon.
Die keer dat ik uitgenodigd werd door Afghaanse vluchtelingen om thee te komen drinken in hun schamele tent op hun vluchtelingenkamp.
Die keren dat ik aan kwam op een meditatie retraite en nog geen slaapplek had en ALTIJD en zonder problemen bij iemand die ik niet kende thuis mocht komen slapen.
Die tig keren dat ik een huis AIRBNB’de of liftend langs de snelweg stond en de leukste liefste hartelijkste mensen mocht ontmoeten.
Die keer dat die jongen me drie weken lang zijn huis leende en zijn broer me zijn auto terwijl hij me nog nooit ontmoet had.
En vooral AL die TIG keren dat ik werd uitgenodigd door locale onbekende mensen uit totaal andere werelden en culturen om bij ze te komen eten, slapen, leven en met hun kinderen te spelen. Of ik nou bijna huilend ‘s avonds laat eenzaam bij een verlaten bushalte zat of we elkaar gewoon overdag op straat ontmoetten met een simpele glimlach. Het begint eigenlijk altijd met een glimlach.

Er hangen echt overal touwtjes uit de brievenbus. Maar je moet goed kijken. En belangrijker nog, jezelf ook afvragen met welke overtuigingen jij naar anderen kijkt. Hoe vaak mensen me wel niet raar aankeken als ik vertelde over het AIRBNB’en van mijn huis, het gebruikt van Peerby, liftend naast de snelweg staan. “Maar je kent die mensen niet??!?”. Nee precies. Dat is juist het leuke. “En stop je dan al je spullen in een kluis ofzo?”. Nee. Zou jij spullen jatten als iemand zijn huis gastvrij zou open stellen? Nee toch? Nou dan.

We kunnen met z’n allen weemoedig naar Jan Terlouw luisteren (graag, ik doe mee). En mopperen dat het vertrouwen ontbreekt. Maar naast alle ellende vind ik overal nog steeds volop goeds en vertrouwen in onze wereld. Maar als jij jouw touwtje niet uit de brievenbus hangt, uit angst, hoe kun je dan verwachten dat anderen het wel doen?

#touwtjeuitdebrievenbus #janterlouw #dwdd#vertrouwen