Robo-Anne

Sommige mensen gaan naar India om zichzelf te vinden. Nee. Ho. Stop. Opnieuw.
Heel veel mensen gaan naar India om zichzelf te vinden.

Zoals ik eerder al schreef was dat niet mijn doel aangezien ik eerder al goeie vrienden werd met de persoon die ik denk te zijn. Toch vond ik vorige week weer iets nieuws. De robot-versie van mezelf, versie -1.0, beter bekend als Robo-Anne.

Normaal ga je op reis en scares it the shit out of you, vooral als je alleen gaat en helemaal als je naar India gaat, laat staan als je een half jaar weg gaat blijven. Ik moet iets heel geks zeggen: ik voelde bar weinig. Deed het af als in het moment zijn, of misschien m’n kop in t zand steken, er geen ruimte voor hebben, kon allemaal. Diep diep diep van binnen hoopte ik ergens heel stiekem dat dit gewoon de nieuwe en vooral blijvende versie van mezelf was. De 30 naderend, en dan na al het gedoe ein-de-lijk in balans. Genoeg gevoeld, genoeg drama en duidelijk “geheeld”. Wat heerlijk. Ik was eindelijk “af”. Finally!

Los van wat stress over die backpack  en tranen toen ik m’n mama-tje gedag knuffelde, voelde ik ook op 8 januari 2015, the day of departure, heel weinig. Ja een kleine flits toen ik met m’n paspoort door de Deutsche douane was, here I go! Maar de spark was nogal minimaal, meer een soort van uitdovende waakvlam waar nul warmte vanaf komt laat staan dat je er op kunt koken. Geen verandering toen ik op Abu Dhabi landde en me tussen de niqabs bevond. Oh jawel, een kleine glimlach kon er af toen ik, eenmaal geland, een praatje maakte met de captain die het maar wat interessant vond dat ik 6 maanden niks ging doen in India. Ja, daar was een inieminie gevoel van trots. A split second. Geurende Indiërs in het vliegtuig, het gerochel verwelkomde me direct, starende blikken, geen plek voor m’n knieën maar nee, het kwam niet binnen. Het stoorde me niet, het raakte me niet, niks. Ik moest wel heel even lachen toen de first officer plechtig en hartelijk zei “enjoy the Jet Air experience”, terwijl ik in deze meurende lucht hing met m’n knieën opgefrot tegen de stoel voor me. I will, thank you so much. Aankomst in Goa, 4u sochtends, een gevaarlijke taxirit, het weerzien met Lyn, m’n vrienden bij Basho Guesthouse, de zee voor m’n neus, de zon op m’n huid, de muis in m’n hut, de kleuren en geuren van het Indiase straatleven, de bedelende magere ongewassen vieze kleine meisjes. Niks. Het deed niks. Zelfs de grazende koe naast m’n hut die me superonverschillig aankeek toen ik hardop vroeg wat ie aan m’n huis zat te happen, niks. Verdoofd. Ik was duidelijk vervloekt. What else could it be.

Van een heerlijk gevoelig mens met een lifelong-abonnement op de achtbaan naar een ongevoelige arrogante onberoerde koelbloedige verwende niets-voelende robot. Het voelde zielloos. Wat een arrogantie, zon mooi avontuur, zon cadeau aan vrijheid en er niet eens dankbaar of blij om zijn. Ik vond het niet zo tof van mezelf.

De creatief-schrijf-en-yoga-retraite was inmiddels begonnen. Ik vreesde het ergste. Zonder emoties, geen creativiteit. Had ik mooi de hele dag de tijd om me te buigen over mijn nieuwe ubersaaie persoonlijkheid. Want saai was het. Jeetje wat is het leven boring als je een robot bent. Niet te doen. Net alsof je ogen, oren, neus en eigenlijk alles aan je lijf dicht zit. Verstopt achter een dikke laag smeer. Je merkt niks op. En das echt heeeeeel raar in een prikkelrijk en magisch land zoals dit! Maar ach, m’n nieuwe persoonlijkheid bleek heel rustig te zijn en het zorgde er ook voor dat ik het gevoel had de hele wereld aan te kunnen aangezien er niks is wat me angstig boos of verdrietig maakte. Dat lijkt positief maar ik begon het beu te worden. Ik begon steeds meer te verlangen naar de emoties die ik zo vervloekt had. No pain no gain. Het was waar. Liever pijn zelfs, dan deze modus zonder ervaringen. Ik was duidelijk gehecht geraakt aan m’n gevoelens en vroeg ze tijdens meditaties om me weer op te komen zoeken. Als zelfs een yoga-retraite me geen gevoelens meer bracht, dan wist ik het ook niet meer. Heel soms, bij een intense asana, voelde ik even iets in m’n buik. Een rupsje met gevoel. Nou nee, eerder een larf. Daar heb je niks aan weet je, aan larven. It wasn’t even worth mentioning really.

Gisteren ging ik op pad met m’n nieuwe Amerikaanse vriendinnen. Old-Goa, de oude kerken en tempels bezoeken. Ik had gedacht veel blanke toeristen te treffen, maar we waren de enige drie, more or less. India staarde ons aan. De telefoons kwamen uit de zakken en al dan niet stiekem werden we vastgelegd door de Indiase bevolking. Ik voelde iets van irritatie opkomen, en het bracht me direct terug in Sulawesi, waar ik zwaar over de zeik raakte van alle stiekeme foto’s van dat blanke lange meisje aan het zwembad. Ook nu voelde ik irritatie, toen ik over de schouder van een Indiër meekeek toen hij vol trots door zn (allemaal bewogen) stiekeme shots van ons heen scrolde. Sukkel, hoorde ik mezelf denken. Wow, emotie! Not too bad! Maar toen ik er bij wilde komen, was het alweer verdwenen. Weg. Back to robot-mode.

Amber, Elisabeth en ik ontvingen een blessing bij de tempel inclusief voorspelling van ons leven: “You Anna you will be engaged by the 8th of April 2015 and be very happy in the next year, but only if you feed the dogs at the next full moon!” Ha, dat zou mooi zijn! 🙂 en terwijl de priester heilig water over me heen sprenkelde, merkte ik mijn verlangen op, naar vorig jaar, naar de verbonden intense fijne gevoelens die ik vorig jaar had als ik in een tempel stond the shinen vol emoties. “Had ik dat maar weer”. Bizar, want als ik iets niet heel fijn vind, is het wel het gevoel van een gebroken hart, het niet kunnen en willen loslaten van iets moois en de ellende van het “niet krijgen wat je wilt”. Shit. Ik wilde iets terug wat ik eigenlijk niet wilde. And it was out of control: ik kon er niets aan doen. Het was gewoon zoals het was. The ultimate practice.
Gisteren tijdens de yoga-sessie in de ochtend vroeg Lyn ons om een aantal asanas 10 ademhalingen vol te houden. “No way, geen zin, ik wil dit niet, hoezo, ik stond er al 4 in, mag ik er dan 6 doen nu?” M’n hoofd stroomde over van niet-zo-willende-gedachten.

Daarna door naar Warrior 2. Ineens voelde ik de zon op m’n gezicht, voelde ik de warmte langs mijn nek glijden en voelde ik vooral heel veel kracht in m’n benen. Wow wat stond ik sterk. En wow wat een verschil met hoe ik hier 365 dagen geleden op de mat stond, of meer hing eigenlijk, huilend steeds weer in Child’s pose terug kroop omdat het allemaal moeilijk, lastig en teveel was, zowel lichamelijk als mentaal. Wow. What a difference.
Ik voelde de energie en kracht door m’n benen en armen schieten, keek over m’n linkerhand naar voren en voelde het vuur weer in m’n buik. Dankbaarheid door m’n hele lijf. Ik voelde de tranen glans geven aan m’n ogen en ontving ze met open armen. En een open hart. Welkom thuis.

Toen ik na de les op m’n scootertje terug naar t dorp cruiste, zag ik naast een winkeltje een lief klein ventje op de stoep zitten in hurkzit. Blote billetjes. “Wat een schatje”, dacht ik, “en wat een lieve kleine billetjes heeft ie.” Ik keek nog eens goed. Ik zag een plasje onder zijn hurken. En een hoopje poep. Holy  lord, het kind zat te poepen! I was wide awake! Het kind zat op de stoep te poepen, voor het winkeltje van zijn ouders! Niet normaal!! En of ik wakker was! Gelukkig, goed gevoel om je ogen weer open te hebben.

En om zeker te weten dat ik wel echt wakker was, werd ik even later nog even verrast door dit bizarre land. Na een heerlijke koffie op m’n favo workspot stapte ik het cafeetje uit, terug de wereld in. Slippertjes weer aan en m’n blik omhoog, ready. Zie ik ineens een dood hoofd, shit een heel dood lichaam, liggend op een bamboe-brancard, gedragen door 8 mannen, door de straat voorop gaan in de rouwstoet. Wow een dooie. Sorry, maar dat was wat ik dacht. Ik voelde de schok door m’n lijf heen sidderen. Hallelujah, ik was niet meer veilig, ondergestopt, blind. Wide awake again. Zucht. Gelukkig maar.

Ik ben niet meer in slaap gevallen sindsdien. Ik ben er weer. In volle glorie mét emoties. Gelukkig maar, want ondanks dat ik me nu beter kan verplaatsen in mensen met een abonnement op de draaimolen ipv de achtbaan, en ik ook dankbaar ben dat ik dit eens heb mogen ervaren, ben ik nu wel extra blij met m’n eigen vertrouwde gevoelige zelf. Met dank aan de robot.

De verdoving is uitgewerkt, de vloek opgeheven, de koud is verdwenen en de creativiteit en verwondering zijn samen met de vlinders weer terug. Godzijdank. De verwondering om de Indiase gebruiken. Het ja schudden als ze nee bedoelen maar uit beleefdheid niet zeggen. De koeien in de winkelstraat. Het getoeter van alle voertuigen om me heen. De verkopers: “You want massaas ma-am?”, “You want look inside my shop?”. Het uitzicht op het strand als ik uit bed stap! De heerlijke Indiase currys en mango’s. De stank! Haha zelfs de stank voelt goed! De praatjes met zowel de westerse als de Indiase mensen om me heen. Kletsen met de kinderen wat ze die dag op school hebben geleerd (antwoord van vandaag: “naughty boy” wijzend op haar jongere broertje, haha prachtig :-)). Een massage geven aan een van de verkoopsters omdat ze vandaag niet lacht en last van haar rug heeft 🙂 dat gezicht toen ik het echt ging doen 🙂 Dingen weggeven omdat ik niet meer wil vasthouden. En vanochtend heerlijk met een 3 maanden oud babytje gespeeld en gelachen met haar ouders en oma, het was fijn om de vertedering in mn buik te voelen. De glimlachen. De lachende ogen. Oh boy, hoe veel mazzel heb ik dat ik hier ben en nog zo lang mag zijn hoop ik.

I seem to be ready for my journey. And wondering what more there is to come! Bring it on India!

Advertisements

8 thoughts on “Robo-Anne

  1. Prachtig mooi verhaal An!! Ik was er even helemaal bij. Niet alleen je gevoelens en verwondering, maar ook je onmiskenbare schrijfstijl is terug. And I love it!!
    Fijn om te lezen dat het goed met je gaat. Ik geniet met je mee. Veel liefs!

    Like

  2. Wow An! Wat schrijf je dat weer fantastisch op!! Ik voel (of dus juist niet) helemaal met je mee!!! Fijn dat je de robot in jou geen accu meer heeft en je weer kunt voelen!! Heel veel liefs, Juud

    Like

  3. Ha lieve Anne, wat een prachtig verhaal.
    Even afgesloten geweest van de echte Anne, waar komt het vandaan? Heerlijk genieten van jouw schrijfstijl en lezen dat het goed met je gaat.
    We volgen je en wensen je veel plezier en blijf genieten met al je voelsprieten, en dat zijn er veel…………. Dikke knuffel!

    Like

  4. Wat een heerlijk verhaal Lieve Anne! Fijn dat je alles weer in je op kunt nemen en kunt voelen: want was is het prachtig! Fijn om zo mee te kunnen genieten met jou met je prachtige woorden!
    Liefs Niki

    Like

  5. hee Anne, wij gaan je weer proberen om te volgen ,heel veel plezier en ik kan wel zeggen geniet ervan ,maar dat zal zeker gebeuren .pas goed op je zelf .liefs van ons allemaal xxx uit Oijen

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s