HUMANS OF INDIA

“The only difference between your Catholic and our Muslim belief is that Allah is our messenger instead of a God. We are teachers too, in English and Computer Science. We have an arranged marriage like almost everyone else in India. It is often very difficult, but we think love marriages and love relationships are difficult too, right? Can we take a selfie? We can not post pictures of ourselves on Facebook because we are not allowed to expose ourselves. You can post it but please don’t tag us. We will keep our picture as a sweet memory of our talk.”

Advertisements

India is GEK!

Voor m’n liefste Judith, in het Nederlands!

Lieve leuke mooie mensen!

Na net in een supergare bus zonder deuren gepropt te zijn met de woorden “your bus not coming, you take this one”, en geeeeeen idee te hebben waar ik nu heenga, lijkt het er in ieder geval op dat ik alle tijd heb om wat te schrijven. De geur van verbrand plastic vermengd met uitlaatgassen waait door de open ramen (omdat er geen glas in zit) m’n neus in, m’n haren vliegen alle kanten op, plakkend aan de armen van de vrouw naast me en alles wat ik weet is dat ik morgenochtend ergens zwart van de shit van buiten op een onbekende plek aan zal komen. Dit is reizen, precíes zoals ik t graag doe. Onverwachts, een beetje ranzig en vol avonturen.

India is het land zonder houvast. Mocht je denken iets te kunnen plannen, voorspellen, verwachten, dan kom je zwaar bedrogen uit. Dit is het land waar iedere vorm van controle onmogelijk is. En waar ik dat thuis soms hopeloos irritant vind, hier is het heerlijk. Vol overgave en vertrouwen leven in een wereld zonder enige vorm van voorspelbaarheid. Het is een soort van enorme middelvinger naar onze manier van leven in het Westen. Gewoon omdat ze niet meedoen en omdat hun manier klaarblijkelijk ook prima werkt. India puts you to the test en deze uitdaging haalt het beste in mij naar boven. Omdat je iedere keer weer ervaart dat je het heel goed alleen kunt en er niks ergs gebeurt als je loslaat. Wat een verademing, iedere keer weer. It won’t get any better than this.

Mijn leven hier is nogal relaxed. Daar waar ik vroeger altijd bang was van India en niet wilde gaan uit angst, is het nu moeilijk om te zien waarom ik bang was. Ja, het is smerig en anders, maar nee het verschilt voor mijn gevoel niet heel wezenlijk van andere dirtroads zoals die in Cambodja of Bolivia. En ik ben er ook aan gewend geraakt. Want waar ik al mijn ervaringen normaal lijk te vinden, blijken ze na het delen met anderen echt wel avontuurlijk te zijn. Anderen houden me wakker door hun reacties op mijn verhalen. Das fijn. Maar ergens ook heel jammer natuurlijk! I guess there is no trip like your first, en dat moet je niet steeds opnieuw willen evenaren want dan zul je teleurgesteld zijn. Het goede nieuws is dat ik India prima “aan lijk te kunnen” en dat ik nergens echt van schrik of van in paniek raak. Dat maakt het rondtrekken en hier in je eentje zijn wel zo gemakkelijk.

ETEN!
Sommige mensen komen naar India voor de culinaire kaart. En terecht! Hallelujah praise Lord Shiva voor alles wat m’n maag hier bekoort. Los van de hoeveelheid suiker die ik hier binnenkrijg overigens, het is echt heel erg en mijn tanden beginnen al te protesteren maar ik kan er weinig aan doen: het zit overal al in. Het eten is heel goedkoop (een maaltijd kost tussen de 1 en 3 euro) en echt allemaal ZO lekker! Roti’s, chappatis, naan, rijst, pokhoras, allerlei soorten deeg en brood passen perfect bij de
Masala’s, Curry’s, Thali’s en Dal Fry’s. In het kader van m’n New Years Resolutions probeer ik iedere dag iets nieuws uit en ik heb maar 1 keer een maaltijd niet opgegeten omdat ik het niet lekker vond. Afhankelijk van waar ik ben, eet ik 3x per dag Indiaas, tenzij mijn lichaam snakt naar iets zonder smaak, dan zoek ik iets Westers om m’n maag rust te geven. Iedere kustplaats voorziet wel in iets normaals/hips: Italian coffee van versgemalen bonen en een chai zonder melk. De dirty chais (chai tea met een shot koffie) in Varkala waren onmogelijk te weerstaan. Ik heb sinds ik hier ben wel opeens af en toe een craving voor cornflakes met koude melk (I know, slaat echt nérgens op, ik drink braaf Soya- amandel- en havermelk als oprecht quinoa-kutje (sorry) zijnde, maar goed, deze craving lijkt me een prima alternatief voor m’n Nederlandse chips-met-mayo-buien). Als het al ergens op de kaart staat is het meestal “no have madam” maar soms dineer ik toch met (al dan niet taaie) cornflakes met melk hip hip hooray! Ook de obesi-tas is weer van de partij dit jaar, hetzij iets kleiner dan gebruikelijk, aangezien ik én te lam ben om voorbereidingen te treffen voordat ik t OV in stap én het straatvoer meer dan prima dienst doet. De twee regels van de GGD (eet geen eten van straatstalletjes en aai geen dieren) worden lichtelijk aan de laars gelapt en zo lang ik me goed voel en het smaakt, lijkt me dat prima. Ik word steeds beter in risico-analyses. Snel afkloppen voordat ik hier dadelijk de hele bus onderpoep omdat ik vanmiddag straatvoer gegeten heb..

SLAPEN!
Slapen doe ik voor 3 a 5 euro per nacht. Ik verkies de dorms in hostels boven welke accommodatie dan ook, mits ze er zijn natuurlijk, want dat is helaas niet overal zo. Er gaat niks boven een plekje boven in het stapelbed. Tot nu toe was ik iedere keer nog lucky en dan vind je me springend als een kind van 4 op de upper bunk. Andere mensen in de dorm zijn vaak like-minded: jong, open en easy going. Soms ook niet, zoals de twee ouwe Duitse knarren laatst die mij, nadat ik veel te aardig was geweest in hun eigen taal, constant volgden, zelfs onbeschaamd aan lagen te staren toen ik wakker werd en zelfs een soort van vroegen of ik samen met hen m’n tanden wilde poetsen in de badkamer. Eh…NEIN! Wegwezen. Maar dit zijn uitzonderingen.

EL PUBLICO
De backpackers die ik tegenkom zijn divers. Van Britse begin-twintigers die komen om te drinken en Acid te gebruiken tot bijna verlichte dreadlock-hippies. I am somewhere in the middle. De gesprekken variëren van oppervlakkig tot intens diepgaand: ons leven, onze wereld, Isis, relaties, spiritualiteit en vooral: vrijheid. Thats a thing we sure have in common. Je connect heel snel als je ervoor open staat, we gooien “the-36-questions-that-will-make-you-fall-in-love” er in en niemand schuwt welke vraag dan ook. I love it. Het valt me op dat ik dit jaar toch wel andere types opzoek omdat ik het “Eat Pray Love verhaal” vorig jaar al heb beleefd en nu nergens naar op zoek ben. Goeie gesprekken en lol trappen gaan prima samen.

DE LOCAL
Ik kan de Indiase mens niet omschrijven aangezien ze zo verschillend zijn. Soms totaal onder de indruk van m’n lange blanke verschijning. Soms klaar om me af te zetten. Soms al helemaal
gewend aan de westerse backpacker. Soms open en inspirerend en welwillend om iedere vraag te beantwoorden. Soms nauwelijks Engels sprekend en gesloten. Soms extreem aantrekkelijk, mooi, met een stralend witte lach. En soms ook verschrikkelijk naar, ziek, kreupel en diep ongelukkig, vragend om een Rupie. Ik heb er veel moeite mee. I know this is life and I have to let go maar damn wat wil ik ze graag helpen. Ik zie ziektes voorbij komen die me doen denken aan Polio, Dyfterie en Tetanus, gezichten en lichamen vol met bulten en schurft. De bedelaars laten zonder enige schaamte hun meest afgrijselijke lichaamsdeel zien en vragen me dan om geld. Het ergste wat ik zag was een man met een voet van een olifant, maar dan met kleinere nagels. Strompelend en wijzend op zijn voet. Echt afgrijselijk. Ik geef geen geld maar mijn eten en drinken mogen ze hebben. Ondanks dat ik het bedelen niet wil stimuleren, voel ik wel de behoefte om ze in ieder geval iets gezonds te eten te geven. En Indiërs zijn natuurlijk smerig, of nou ja, hun gewoonten zijn smerig. Het gerochel, geboer en gespuug is echt niet om aan te horen. En weet je, eigenlijk hebben ze gelijk. Ze leven veel meer naar de natuur van hun lichaam. Dat wat er uit moet, moet er uit. Het laatste wat ze zullen doen is uit beleefdheid iets van hun ongemakken ophouden. Geef ze eens ongelijk? Ik heb inmiddels onbewust een mantra ontwikkeld: zodra iemand zijn fluim ophaalt denk ik “ja hoor gooi het daar maar neer” en op de een of andere manier maakt dat het wel draaglijk. Maar ze blijven me verrassen hoor, als ze op stille heilige momenten (bv in de synagoog) ineens hun rochel ophalen en wegwerpen. Ik moet dan vooral lachen.

Gelukkig zijn er ook andere verhalen van de locals: sommigen zijn heel erg lief en verrassen je met liefdevolle
acties. Zo kreeg ik vorige week een lift van de restauranteigenaar waar ik de dag daarvoor gegeten had, terug naar de klif toen hij me smiddags nat van het zweet en strompelend m’n yoga-zaal uit zag komen. En dan heb ik het nog niet eens over de uitnodigingen die ik als vrouw alleen krijg om Indiase dames thuis op te zoeken om thee met ze te drinken. Je maakt me nergens blijer mee dan dat. Alhoewel, de dames die jullie op Facebook in het filmpje zagen hadden wel wat op en aanmerkingen.
– hoe durf je je linkerhand te gebruiken tijdens het eten (ja sorry maar roti scheuren met alleen rechts is echt voor gevorderden! En btw, ik veeg m’n billen af met rechts lekker puh)
– hang je sari voor je borsten (oké fair enough, het is hier 45 graden maar ik trek nog wel een extra kleedje aan)
– zit noooooit met je benen niet aan elkaar vastgeplakt (oké, die snap ik, maar tijdens 8u durende treinreizen wil ik ook wel heel even anders zitten dan als een dame, plus, die Ali baba broeken geven toch niks prijs)
– SAFETY! Hou je portemonnee altijd tegen je aan geklemd (ook logisch maar als ik in de trein zit met 5 Indiase vrouwen naast me in een coupe dan ben ik niet bepaald bang)
– en ten slotte m’n haar natuurlijk: nog steeds geen idee wat er mis mee was, ik kreeg speldjes in m’n hoofd geprikt om het op te steken, toen weer naar beneden in een staart, en uiteindelijk kon de boel blijkbaar gered worden met een bloem. Fieuw. Bovenstaande regels werden allemaal met handen voeten en Hindi uitgelegd want het enige Engelse woord dat ze kenden was “selfie” (my god!) dus zo begon onze vriendschap dan ook in de trein..
Toen ik al hun huizen bezocht had, alle familieleden en vrienden de hand had geschud, het verschrikkelijke stille gestaar had doorstaan én met ze op de foto was geweest (dat waren er echt een beetje te veel, ik heb 2u non stop hallo, my name is Anna en cheese gezegd), alle thali’s, chai’s en cakes naar binnen had weten te proppen, lieten ze me gaan, maar alleen als ik goed op mezelf zou passen en meteen zou bellen bij aankomst op m’n volgende bestemming. Ahh! Je ziet het mam, je rol wordt haarfijn overgenomen door je Indiase zussen 🙂

DIE MÄNNER
Oke genoeg over die lieve Indiase dames. Tijd voor de Indiase mannen: niet alle intenties zijn altijd even best zal ik maar zeggen. Soms lachen ze je uit, maken ze smerige bewegingen, roepen ze dingen naar je. Een groep schooljochies wierp een fles water naar me nadat ze me eerst gezamenlijk uitgelachen hadden. Nou! En een meisje uit m’n hostel kreeg iets in haar gezicht gegooid terwijl ze over straat liep, heel raar. Itt de vorige keer ben ik nog niet betast, ook niet onder het mom van “ik ben taxi chauffeur maar guess what, ik ben ook dokter en ik prik even ongevraagd in je tiet en vertel je vervolgens dat je geen borstkanker hebt”, zoals een van m’n medereizigsters me vertelde. Ze staren, ze roepen soms wat en ze willen op de foto met je wat ik soms wel grappig vind. Zo lang ze me niet aanraken tenminste. Shit! Ik ben wel betast! Gisteren nog, ik wandelde hier door t dorp en had maar 1 doel: de Hindoestaanse tempel in. In de afgelopen dorpen en steden mocht ik steeds de tempel niet in, gewoon omdat ik geen hindoe ben en omdat de locals niet willen dat hun gebedsplek een toeristische attractie wordt. Ik begrijp en respecteer dat volledig. Vind het ook slim van ze. Tegelijkertijd vind ik het shit en ook niet helemaal fair want jullie mogen wel anytime mijn kerk in! Plus, I love gebedsplaatsen! Ik kleed me netjes met bedekte armen en benen, weet hoe ik een puja en blessing moet doen, doe geen gekke dingen, neem geen foto’s, doe offers én geef geld. Dus eigenlijk ben ik bijna zoals zij. Nou ja lekker overschat Anne, offcours ben je niet zoals zij! Maar goed, voor een toerist doe ik t best oke al zeg ik t zelf. Toch mag ik er niet in. En al helemaal niet als je ongesteld bent trouwens want dan ben je “vies”. Haha en bedankt maar weer. Wat zijn ze toch respectvol naar de vrouwen toe he. Ik dwaal af. Nu ik dus hier in Kanyakumari was, waar de main highlight de tempel is, wilde ik gewoon eens kijken of ik ze om kon kopen. En ja hoor, na drie rondjes om de tempel om aandacht te vragen, wilde een stokoude kleine dude me wel binnen leiden. Oke, wij samen die tempel door, hij steeds vertellen welke God waar zat, en ik maar geld uitgeven en offeren. Hij hielp me steeds om de juiste aanbidding te doen (3 keer met je neus de grond aan raken, 3 keer in bidhouding je armen omhoog, etc). En precies toen ik ging knielen voor een van m’n favorieten (Hanuhman), hielp meneer me ineens om te zitten, en oeps daar gleed zijn hand over mijn linkertiet om er even overheen te aaien. Jonge echt ik zég het je, als ik niet in die tempel was geweest was ik echt nasty hard tegen hem uitgevallen (totaal ongepast natuurlijk, vrouwen hebben niets te zeggen hier, maar ik heb toch echt m’n grenzen). Ooohhh ik moest me zo inhouden. Weet je wat het is, ze doen echt alsof ze geen idee hebben en dat stoort me nog het meest. Goed, hij en ik waren duidelijk geen vrienden meer, en hij was erg teleurgesteld dat de rijke dame geen geld meer gaf als beloning voor z’n hulp. FY. Sorry voor m’n woordkeuze maar ergens moet de boosheid eruit. Er wordt hier namelijk al genoeg onderdrukt. Wat trouwens ook nog gek is, daar waar ik de tempel niet in mocht, was ik vanmorgen bij een bruiloft in de katholieke kerk, en daar bleven bijna alle mannen buiten! De bruidegom zat naast zijn aanstaane voor in de kerk, omringd door alleen maar vrouwen (in prachtige sari’s, ZO MOOI om te zien!) en kleine meisjes helemaal opgedirkt met make up, jurkjes met juwelen en armbanden. Er zaten een paar mannen achter in de kerk op bankjes maar de meesten waren buiten. Stonden ze een beetje stoer te doen en ijsjes te eten. Ook gezellig! Het was heerlijk ongeorganiseerd, ook dit weer. Het bruidspaar zat op plastic stoelen, de live-band klonk echt KEI hard door de speakers en de kinderen renden in en uit. Ik genoot 🙂

Terug naar de gemiddelde Indiase man. En vrouw. Geef nooit je FB naam want je wordt getagd in alle foto’s die ze ooit in hun leven nog uploaden, ook al sta je er niet op en geef je telefoonnummer al helemaaaal niet want je wordt dagelijks gebeld en gesmst met veel te veel vraagtekens (Where are you???? Why you not reply????? You still alive??????). En zoals m’n besties en familie wel weet, vind ik weinig irritanter dan dat, dus ik heb mn les geleerd: mijn Indiase telefoonnummer is vanaf nu geheim.

WORSHIPPING
Daar in het land waar je op iedere straathoek een gebedsplek vindt en je overal offers kunt doen, ben ik soms zelf onderwerp van aanbidding. Ik voel me soms een beroemdheid, een uniek speciaal iemand die aanbeden wordt. En waar ik het soms leuk vind, heb ik er de laatste dagen steeds meer moeite mee. Ik zeg het je, die drie vragen komen me na ze 188 keer beantwoord te hebben m’n neus uit:
1. You from?
2. You name?
3. How long here?
Ten eerste zijn het verdorie niet eens zinnen. Ten tweede zou het leuk zijn als jullie zelf ook antwoord zouden kunnen geven op mijn vragen. En ten derde zou ik het fijn vinden als jullie zouden stoppen met staren als ik uitgepraat ben (of als ik zit te eten!!) en belangrijker nog: stop met foto’s maken! Ik snap het heus, ik ben anders, wit, lang en ik kom van ver, maar ik ben geen aap!
Jullie merken het al, ik heb even genoeg aandacht gehad. Ter toelichting: ik neem vanavond de bus vanuit Kanyakumari, het zuidelijkste puntje van India, waar drie oceanen samenkomen, de temperatuur eindelijk weer te handelen is door de zeewind en je vanaf de tempels, kerken en monumenten zowel zonsopkomst- als ondergang kunt zien. Het wemelt hier van de hotels en de Indiase toeristen. Wat ik niet begrijp is dat er geen enkele Westerse toerist te vinden is. Superraar, want het is hier zo fijn, alles is megacheap, er hangt hier behoorlijk wat spiritualiteit in de lucht (Ghandi heeft hier aardig wat werk gedaan en z’n as heeft hier decennia lang gestaan; er zijn hindoe tempels én prachtige katholieke kerken) en zo mooi door alle oceanen om je heen. Maar jullie snappen dat je als enige westerling hier ook een attractie op zich bent. En het is zo goedkoop omdat ze hier geen westerlingen hoeven af te zetten 😉 dus ik betaal de Indiase waarde en dat is 70cent voor een maaltijd. Hoera! Maar ondanks ALLE voordelen die deze plek heeft, trek ik die praatjes en plaatjes gewoon niet meer. Het is erg vermoeiend en ik zal nooit in m’n leven meer zo’n praatje aanknopen met een BN’er. Wat moet het vermoeiend zijn om beroemd te zijn. Tenzij je heel erg uitgeslapen, vrolijk en energiek bent, dan is het best wel even leuk. Voor 5 minuten.

AN INDIAN DAY
De ochtenden zijn favoriet. Het land ontwaakt. Alle Indische mannen lezen de krant op straat terwijl een street vender echt de heerlijkste Chai voor hen en mij maakt. Toeristen slapen nog. En de zon is nog om uit te houden. Je kunt alleen nergens ontbijten voor 9u sochtends en dat is wel een probleem voor iemand die chagrijnig wordt als ze honger heeft… Dank God voor de obesi-tas. Smiddags gaan veel winkels dicht. En savonds komt iedereen weer tot leven. Een wandeling over het strand om de sunset te zien is niet alleen aan de toeristen besteed. Indiase mensen maken véél zwaar geposeerde selfies en dat doen ze volledig schaamteloos. Ik moet er nog steeds onwijs om lachen.

VERKEER(D!)
Het verkeer is helemaal GEK hier. De regels zijn totaal onduidelijk. Heb je niks aan. Iets met de meest zelfverzekerde gaat voor 🙂 des te groter je voertuig, des te meer rechten. Oversteken is niet te doen. Kruispunten zijn al helemaal een ramp. Jullie zien me al gaan op m’n scootertje. Er is amper bewegwijzering. Dat in combinatie met mijn onwetendheid en het onvermogen van de Indiërs om nee te zeggen als ze het niet weten garandeert goeie avonturen. Maar hoe heerlijk is het om op je eigen heilige koe door de dorpjes te cruisen en de wind langs je roze wangetjes te voelen. Zalig.
Richting vragen? Soms sturen je ze totaal de verkeerde kant op. Nee zeggen is immers onbeleefd: en dan komt de Indian head wobble in beeld.
Een soort van combinatie van ja en nee die oke of nee of ja betekent. Onduidelijk. Heb je niks aan.
Tijd inschatten? Je hoeft het niet te vragen want het antwoord zal je weinig opleveren. What time does the train arrive? Maybe three o’clock. Three, okay great thanks! Or maybe half past 1. Huh? Yes three or half past one. Oke bedankt. Onduidelijk. Heb je ook al niks aan.

ANIMAL-RESCUE-NEEDED
Ik zou het bijna vergeten. Er is een ding hier wat ik echt heel erg vind. Waar ik wel echt onpasselijk van kan worden, verdrietig. Hoe dit land met zijn dieren omgaat, is te zielig. Ook dit begrijp ik weer. Er zijn zoveel honden en blijkbaar te veel om goed voor ze te zorgen. Maar mijn hart brak toen ik een puppy hoorde “howlen”, het zieligste geluid wat ik ooit gehoord had, ik ging kijken, bleek ie zn rug gebroken te hebben. Oh mijn god. Tranen over mn wangen. Een tuktuk-chauffeur pakte hem op bij zijn nekvelletje en beloofde me dat hij hem zou laten afmaken. Blijkbaar was ie van de klif gevallen toen hij eten had geroken. Dit is 1 verhaal maar zo zijn er echt nog veel meer. Er zijn heel heel heel veel zieke honden. Geen haar meer op hun magere lijfjes. Happen uit hun lijf. Stukken van hun staart. Pus uit hun ogen. Ik probeer mezelf aan te wenden om me af te wenden. Ik kan het gewoon niet meer zien want het maakt me te verdrietig. If I could only save them.

SAFETY FIRST
Ze doen hun best. Echt. Ze zijn zich bewust van de gevaren en de slechte naam die ze hebben bij vrouwelijke toeristen. Soms komt er politie in de bus om mannen en vrouwen te scheiden (als je geluk hebt) en ik zag vandaag ook de eerste trein met sein “ladies only”. En ik zag een “only ladies police office”. Ze doen dus echt wel iets om het veiliger te maken. Ik zie trouwens regelmatig agenten op straat. Of in m’n favo coffee-hangout. Volgens een van de work-awayers (werken in ruil voor gratis accommodatie en eten) maken ze vooral gebruik van gratis WiFi en bestellen ze veel eten waar ze nooit voor betalen. Cool om hier agent te zijn!

MINISTER VAN AFVAL
Een van de zorgen van dit land is zijn vervuiling. Op iedere straathoek liggen hoopjes smeulend afval. Het plastic (en dat is VEEL hier) vervuilt de schone lucht onmiddellijk. Straten en stranden liggen vol met afval. Plastic flessen overal. Ik dacht mijn Carbon footprint te verkleinen door m’n eigen waterfles mee te nemen, maar het blijkt onmogelijk te zijn om deze goed schoon te houden aangezien het water uit de kraan natuurlijk ondrinkbaar is maar ook alleen al het gebruik van dit afwaswater veel risico’s met zich meebrengt dus die ligt alweer in een pakketje op een boot richting NL. Er schijnt inmiddels wel een minister van recycling te zijn maar ik geef het hem te doen.

YOGAHHH
Indiase yoga is heel anders. Ieder Vinyasa Flow bord doet m’n hart sneller kloppen maar alleen Westerse docenten maken m’n hoop waar. De Indische docenten hebben echt geen idee wat ze doen en geven nogal blessure-gevoelig les dus die skip ik voortaan. M’n intense practice levert veel op, zeker toen ik mezelf ineens een schorpioen zag doen op het strand toen ik indruk probeerde te maken op m’n vrienden (pure opschepperij dit maar damn ik dacht dat het me zeker een half jaar zou kosten om dit te kunnen). Waar ik ook ben, m’n eerste vraag en focus zijn de bordjes met “yoga”. Tot nu toe bijna dagelijks een les of self-practice gedaan. En misschien gaat die TTC er ook nog komen.

OKÉ! RESUMÉ
Het is hier COOL! Haha ja daar komt het wel op neer. Het reizen gaat echt gemakkelijk en ik voel me goed. What else could you wish for? Iets meer avontuur misschien, dat zou ik wel willen. Maar ik geloof niet dat ik me daar zorgen over hoef te maken in dit gekke mooie prachtige geweldige land. All good things come to those who wait.

India is immens en alles wat je hierboven leest is gebaseerd op maar een heel klein stukje van dit land: het zuiden. Ik kan dus echt alleen voor mezelf spreken en alleen voor dit gebied. Ik heb nu vier kust-provincies afgevinkt en ze waren alledrie heel
erg de moeite waard, vooral Kerala, met al zijn Britse en Portugese (en Nederlandse!) invloeden. Je kunt je voorstellen dat een land met deze oppervlakte en 1.3 biljoen (!!!) mensen gevarieerd is. Iedere provincie is weer anders qua inwoners, cultuur, landschap en gewoontes en ik kijk onwijs uit naar meer van dat. Morgen hopelijk het half Franse Pondycherry bewonderen. Zin in die croissants!! Ik word steeds ongeduldiger naar het Noorden. Heel veel zin in die gekke Heilige Ganges met zijn verbrande lijken en drijvende baby’s. Oke dit klinkt vast heel raar. Ik bedoel dat ik nieuwsgierig ben. Ik wil het zien, snappen, begrijpen. Geen idee of het zal lukken.

En terwijl ik dit verhaal typte, ben ik in een andere bus geduwd, heb ik oordoppen ingedaan omdat ik het getoeter niet meer trok, is de bus kapot gegaan en weer gerepareerd, is het licht 15 keer uit- en aan gedaan, heeft de vrouw achter me bijna constant over m’n schouder meegelezen (Maar hoe dan? Ze is Indisch!), heb ik nog steeds geen avondeten gehad omdat die bus nergens stopt en moet ik plassen maar heb ik nog geen idee waar of wanneer. Wat is het toch heerlijk om je gewoon neer te leggen bij de dingen zoals ze zijn. Verzetten heeft geen zin en accepteren is echt duizend keer makkelijker. Het is inmiddels 01:15u. Tijd om te slapen. Oh boy how I love to travel!

Speak soon! xo

Ps. Ik ben inmiddels bevriend met Miss India en ze wil graag een vermelding op m’n blog. No problem sister! Thanks for hanging around with me!

IMG_0570

M’n ayurvedische dokter wilde graag een Selfie met me nadat hij me had verteld dat ik veel te energiek ben en teveel fire in mn lijf heb. “You stop eating spicy food!”. Vooruit dan.

IMG_0547

De dag afsluiten met een wandeling over het strand tijdens zonsondergang.

IMG_0729

Later als ik groot ben, wil ik ook graag op een plastic stoel trouwen.

IMG_0486Deze kleine draak mag de mijne zijn. Te lief. En oma was ook heel lief voor dr.

IMG_0512Mornings in India. Love them.

IMG_0498

Onze captain leest een krantje terwijl de luie toeristen ontwaken. En ik in de rivier spring om mezelf op te frissen.

IMG_0703“Madam, you sit. You pray. I take picture. You look. Yes.”

IMG_0548

Posing for selfies.

IMG_0444

De meest gehoorzame kinderen op een kinderdagverblijf ooit.

IMG_0649M’n vriendin voor haar altaar.

The Spiritual Supermarket #2

A hug from Amma, the hugging Mother

Secret Selfie

Costs: 250Rp a night incl all you can eat meals and chai (€3,50)
Duration of the hug: in between 2 seconds and 1 minute if you’re lucky
By whom: Amma, a living Saint, worshipped as a Goddess
Where: on stage of her Ashram in India (Amritapuri, Kerala), but she also travels
Evaluation of effectiveness: score 0 out of 10 for me
Evaluation of craziness: hell yeah this is CRAZY, 10 out of 10

And there I finally was, after hours and hours and even more hours of waiting. I felt her hands around my neck while she whispered in my ear. “Mali Mali Mali Mali Mali”…

“Apparently she is in her Ashram!” “No way! We should go. No really, we should”. Amma, also known as “The hugging Mother”, the incredible woman that flies all around the world to give hugs to people. Thousands of people line up for her every week, to be embraced by the mother herself. A 61 year old Indian woman from Kerala, the south of India. In the past 42 years, she had hugged over 34 million people from all parts of the world. Amma wants to share her boundless love with all, regarding of their beliefs, anyone is welcome to be held close to her heart. Her religion is Love. Besides hugging, she does a huge amount of work in disaster relief and rehabilitation works, with her “Embracing the World” foundation. If one thing is found to be true, she definitely tries her best to make the world a better place and therefore, I respect her deeply. (Have a look at her website for more information about her, the Ashram and her foundation: http://www.amritapuri.org/)

So after a beautiful 6 hour boat trip, I find myself crossing the river over a massive pink bridge, that brings me and my 3 lovely English friends (Rich, Sukhraj and Jarred) to the Amma Ashram. My first real Ashram, no idea what to expect. I have heard a few stories from friends: some have seen her here, did not feel anything, some have seen her in Holland while she did a Darshan there and felt truly blessed. The stories definitely vary in experiences. So it’s better not to expect anything at all.

I check in at the visitors centre in the Ashram. There are 3000 permanent residents (!!!) and a few hundred coming and going every day. I am one of those lasts. I get my beddings from a Dutch guy behind the counter, who tells me he has been around Amma for over the past 8 years. He has been working with her throughout the whole tour in Europe in 2014. He seems like a very down to earth guy to me, why would he be here? I check in in my room on the 9th floor of one of the buildings. It’s a woman’s dorm with 2 bunk beds and a simple bathroom. The walls are covered with Amma pictures. The other ladies are not there. I find the time to check the Ashram rules:
1. No alcohol, drugs or smoking in the Ashram.
2. Do not leave the Ashram after 6 p.m. for safety reasons.
3. Do not swim in the sea, extremely dangerous.
4. No photo/video/recording without permission.
5. Do not feed or pet the animals.
6. Do not visit local stalls and shops: the western influence should be limited to a minimum.
7. This is a very conservative area: please respect this. Very modest dress please (cover your shoulders and legs).
8. Do not openly display affection. Don’t touch other in this way. Respect celibacy.
Rule 1, 2, 3: no problem. Rule 4, 5, 6, 7: oef difficult, but I will try my best. Rule 8: no way!!! I can not not touch people! I’m unable of expressing my kindness and compassion towards others just in words. I NEED to touch my new friends, I NEED TO! And how is it possible that we are not allowed to touch eachother if the main reason of our visit is a HUG?! And by the way, we all come from love, so I don’t get this celibacy thing. Yes, it is distracting but still, I am against any kind of surpression. But I will try.

After a refreshing shower that I really needed in this humid place, I take a tour with an American guy who is been here for years and tells us all about the Ashram, that actually feels more like a village. There are a quite a few shops (eco-shop, bookshop, giftshop, clothingshop, second-hand shop etc), there’s 2 cafe’s, a recycling area, a laundry, an internet-cafe (no wifi!), an information stand, two yoga floors and loads of free (mainly meditation) courses around. Right outside the ashram is the beach of the beautiful west coast of Kerala, which mainly serves as a meditation area. This really does not feel like an Ashram. This is a beautiful convenient modern village where it’s easy to be really happy, since everything you need is there and everything is close. The western cafe serves the best healthy burgers and coffee which really help me to recover from a long boat ride and a short night of sleep. The only thing that really shows me that I actually ám in an Ashram, are the 5000 people that walk around me in white linen clothes. I definitely stand out with my colorful top and shirt. As many of you know, I have great interest in standing out but that interest seems miles away while here. I don’t want to be different. I find myself buying white cloths quickly after arriving and smile at myself in the mirror. Look at you, in your white a-sexual kaftan, what on earth are you doing?! I am so happy that my friends from home are not here cause they would be rolling on the floor laughing out loud if they saw me like this. I just smile back at the white person in the mirror. For the rest, this place feels like a great place to spend your holidays, at least if you are into a little spirituality. And oh yah, I would almost forget, Amma is here too!

I line up around 18 o’clock after getting a token for her Darshan. Ladies line up on the right side, gentlemen on the left. The line consist of a giant row of chairs that turns around corners and I have no idea how long this is going to take. I take place in a plastic chair and find myself hopping over to another plastic chair every 5 to 10 minutes. The beautiful English Jessica sits next to me and tells me all I need to know about Amma and her Darshan. Jessica has met Amma 2 times (once in London, once here in the Ashram) and will get her 3th Darshan today, together with me. She is superpositive about Amma and full of joy and love when she speaks about her. We have a great chat about life, love, spirituality and Facebook 🙂 she is great and I am happy with her as my neighbour, since we happen to
spend our 5 hours of waiting time sitting next to each other. I buy her a mala after she has told me that Amma can do blessings as well. She is very grateful but so am I for her pleasant company. When we are not chatting with each other, we watch Amma giving Darshans right in front of us on stage. There’s a screen so we get to see her close. She sits in a comfortable orange chair while hugging. There’s a lot of volunteers around her. I have never seen so many volunteers before. Even the volunteers line up to do something close to help Amma with something: help the devotees kneel down for Amma, help people staying in the hour-long-line and there’s volunteers that take her gifts from the devotees, pass them on to other volunteers before the offers make their way back to the shop so that they can get sold again. It’s fine, since all the money goes to the Embrace the World fund that does fantastic work. There’s a choir and band playing beautiful life music, they sing mantras and the meaning of the words is displayed on a screen. Really beautiful and it feels like I am at a great live concert. While waiting, we can get out of the line to get food and drinks, so everyone is comfortable.

The longer we wait, the better the vibe around me seems to get. I don’t care how long I have to wait, all the impatience I normally feel has clearly left my system. I will just wait until it’s my turn, I am happy to have this opportunity. I am starting to like this Amma lady: I see her laughing on the screen, hugging with full love and she doesn’t even take a break. I could never do what she does. It’s almost 10 o’clock and Amma has been giving hugs since 11 o’clock this morning… I admire her for that; spreading the love so easily, without restrictions or judgements. The music, Jessica’s beautiful stories about Amma and praying people around me seem to bring me in the mood. It’s a sort of emotional mood. I know I am tired and that opens me up even further. The waiting and longing definitely help in getting positive expectations up high for what there is to come.

I try not to think, cause I know my scepticism and down-to-earthness can ruin this experience. But I can’t help the judgements that rise from the back of my mind when I see people intensely devoted and crying while being around Amma. Maybe it’s too far for me or maybe I am jealous because I don’t feel the same kind of surrender.

After chasing chairs for almost 5 hours, we finally get on stage and sit close to Amma. The girl on my other side, a Brazilian who does not speak a word of English, has gotten deep into her meditation, or I could better call it trance, and I can see her surrender into Ammas arms right in front of me. It’s amazing to watch her while she fully experiences and embraces this hug. It’s beautiful. I know I am up next but there are so many distractions around Amma that it is impossible to stay centered and in touch with myself. There’s just too much going on. It doesn’t really matter though, it’s all good, even if this experience will not be experienced at all. I look over to my right. Jessica seems to be in trance, she looks amazingly happy and touched, by only watching Amma. I am really glad for her. The Brazilian is lucky: her hug takes ages since Amma is talking to someone else while hugging her. Then I am told to sit on my knees, bend forward deeply since I am so tall and then I feel a few hands pushing me into Amma’s breast. There is no eye contact. She hangs the mala around me and I can feel how she holds her hands around my neck. She turns my head quickly to the other side so she can whisper in my ear: “Mali Mali Mali Mali Mali”. And then I feel a few hands pulling me backwards already. Apparently it’s time to get up and move out of the way quickly for the rest of my befriended devotees. That was quick. In fact, it was so quick that I barely registered what happened.

The next minute I am asked by one of the higher ranked volunteers to sit close to Amma on stage so I can meditate with other westerners and watch Amma. That’s nice, cause I need some extra time. For processing what? I don’t know. I just don’t know. I get to watch other people getting hugged and stay long enough on stage so that I can see Jarred, then Sukhraj and then Rich get their blessings. Rich is lucky too, Amma holds him for at least a minute. Some people offer food to Amma, which she takes and then passes on to the people around her. Everyone takes a little bit and moves the piece of offering further back. Many have touch my bit of cookie as soon as it reaches me. Let’s just hope that people here take showers regularly. The offered food does not taste any different to me, but it seems to do for the people around me. They are in a different world. I am not sure if I am happy that I am not.

Afterwards my friends and me evaluate our experience. None of us but Rich have really experienced anything. He is shaking and tells us how powerful his Darshan was. Good for him, the universe took the right person I guess. Jessica also got a very long hug and that’s definitely what she deserves.

Since I have asked Amma for a personal Mantra, I am asked to stay around the Darshan area until the end, which might be somewhere after midnight. They will ask me back up as soon as Amma will give away the mantras. Apparently I miss the announcement, cause by the time I go back on stage to ask for it, I get an angry look from the Swami. “Too late, can not!” The ladies that volunteer for Amma tell me that he is joking and that I should stick around. Great, cause I really want my mantra! They ask me when I will leave. I hear myself lying and answering with “Tomorrow”, because in that case I will get my mantra now. They push me forward and tell me to speak with the Swami. Who, me? Speak to the Swami? I would not dare! He sits right next to Amma, who is still giving hugs to intense emotional people and he has given me an angry look already. I definitely don’t want to fight with a Swami so I feel the need to stay humble and don’t say a word. The guys around him tell me that I am too late and that I should go, while the ladies around me tell me that I should stay and pray for my mantra. Everyone starts to interfere and I am getting sick of it. It’s 1 o’clock at night, I have been waiting since 6 o’clock this evening and I can’t handle this quarrel I apparently got into. This is wrong, I lied. I am not leaving tomorrow. Or maybe I am, since this is getting too annoying. All of a sudden I am very irritated. I’ve had enough of this floaty spiritual devotional worshipping. Seriously, get back on your feet. All of you. The lovely vibe I felt before is gone and so is my happiness. I decide to leave the stage and ignore the ladies who tell me to stay and pray. I don’t want to pray. I want to go back to earth and sleep.

I walk back to my flat. My still unknown roommates have closed the door from the inside so I have to wake them up. Not a very nice first impression. I get undressed and find over 50 mosquito bites all over me. Aaaaaaargh!!!! Every part of my skin itches and its fucking hot in the room. No fan. All I want to do is swear and throw my backpack aggressively into someone. Oef… Amma is supposed to give love, and she does, but this whole cirque around it and the amount of people are just too much for me. I absolutely admire her for her capability of giving so much love and joy to people who seem to need it and I would love to have a chat with her (never gonna happen) cause she and her foundation definitely make this planet a better place, but I guess this place is a little bit too far from my world. Worshipping is fine, but there is something going on here with those devotees that doesn’t feel right. I cant find the words yet. I need to sleep. Tomorrow I will wake up, with my blessed mala around me and hopefully, I will feel blessed again.

The next morning I wake up late. Its around 11 in the morning so I missed breakfast ánd the free Chai. I walk around, have a chat with Rich and we discuss how long we want to stay. I don’t know, but I need at least another day to find out what’s going on here. I kinda feel like I am tip-toeing all day, as if someone is about to tell me off. I know most of the rules and try to respect them, but I can’t help the fact that sometimes I don’t know what other rules apply. When I am in the cloth shop, I am told off because I raise my arms to try on a top. In my world, a cloth shop with only women around is a safe place to do this. In the opinion of the devotees, its not. I feel stressed, for being so annoyingly self-conscious while apparently I don’t know the rules and don’t know what to do. Some of the devotees are open, friendly, up for a chat or any explanation, but some of them really don’t make me feel comfortable at all. I struggle and feel like a newborn in an ocean full of hidden rules.

In the afternoon, Rich and I go to the beach for a guided meditation with Amma and a talk afterwards. Rich gets told off straight away because he sits next to me. Apparently this is the ladies side of the stage. I am sorry, but there’s couples all round us, so the both of us have no idea why we are the subject of punishment this time. Rich sighs and changes seats. I find it interesting how a big group of devotees is trying to find the best seat so that they can be as close to Amma as possible. People change seats the whole time. It annoys me, again. Just sit down and enjoy whatever there is to come. If you can’t see her because there is a tall person sitting in front of you, then you should have arrived earlier! I try to let go of my frustration. Amma arrives and we all stand up. We meditate together for a bit while an Indian voice guides us into a deeper part of ourselves. Amma sits straight up, eyes closed and she really looks beautiful. Wow. I am touched by her. I don’t know what it is, but she is inspiring, even in the way she sits there and radiates her light out. Beautiful. While meditating, the phone of a lady in front of me rings. She seems to be very embarrassed and tries her hardest to turn off the phone as fast as she can. The ladies next to me start sighing out loud and give her the punishment-look that I have had a few times before. My god, give her a break!!! She seems embarrassed already, don’t make it worse. Where is the compassion?! We are all sisters and we are all on the same path here, please, just be nice and help her out with a look of compassion! I start to feel a kind of suffocation, as if someone is sitting on top of me. I feel the urge to run off. To be alone. To breath and get my freedom back.

And then, all of a sudden it comes to me. I know what’s been bothering me for all this time. There’s way too many woman, not balanced out with the amount of man and that definitely does something with the energy and atmosphere. And on top of it, there’s too many woman that seem to be here exclusively for their own benefit. I can feel the elbows all day long. They all want to get as close as Amma as possible, get the best seat and don’t seem so compassionate with the rest of us. How is it possible that we are all here, listening to the same preach about love and being good for everything around you, and that people behave like this? I know I am generalizing, I’ve met really beautiful compassionate people whilst being her, but I do blame some of my sisters for this vibe. I still want to run off. I feel incredibly restless and am not used to this feeling. I barely make it until the end of her talk about death and child-rearing. As soon as we finish, I find myself running off to the shore to sit on a rock, alone and watch the wideness of the ocean. After 10 seconds I feel a tap on my shoulder and a sweet voice that says: “Are you allright?”. Rich. “No, I am not, can we go for a walk?”. We know we are not allowed but I don’t give a shit. I want to run away. After walking a bit along the coastline, I tell him about my experiences. How I hate and love this place, but mainly hate it now. These people!!!! They drive me nuts!!! Rich starts to joke around and I hear myself laughing. Oh my god how liberating it is to laugh. I realise I have not laughed or hear anybody else laugh over the past 24 hours. This is NOT OKAY. This is not okay. I am so thankful for Rich’s company, he is just what I need to empty my bucket and let the stress fade away through laughter. I am definitely leaving tomorrow. I might come back, cause I know there is a lot to learn for me here, and I do really like the Ashram. I just don’t like the amount of people and the vibe that’s haunting the Ashram right now. I will come back. Eventually. When Amma is not around and the amount of visitors decrease back to a 1000. That I can handle. In the hours that follow, Rich and I laugh a LOT. It’s like we stepped out of the Amma-bubble and back in to our own happy-travel-bubble. We just don’t care anymore. Everything seems funny and everything is worth a smile. We are happy together.

The next morning, after taking a secret selfie with Rich, we leave the Ashram. A huge smile brightens up my face. Rich looks at me and laughs at me. He can see the relief on my face. Oh boy I feel awesome. Yes, I am free again. Thank you Amma for the past 48 hours. It’s been truly fascinating.