Van horrible weer terug naar incredible India

Over piemels en waarom ik ook alweer hier wil zijn, the story continues, full of ups and downs…

Pushkar
Na de haat-liefde-ervaringen in Jaipur wordt het tijd om mezelf weer bij elkaar te rapen, te kappen met zeiken, normaal te doen en de volgende ochtend in de zogenaamde toeristenbus te stappen richting Pushkar. Ik twijfel een beetje over hoe ik het principe van “the touristbus” dien te interpreteren want volgens mij doet India daar helemaal niet aan. Wel qua prijs overigens. En ja hoor, na met 8 westerse backpackers de reis te starten, gaat na precies 53 seconden rijden de deur open voor een dozijn Indiërs die HEUS niet dezelfde prijs hebben betaald voor deze reis. Maar whatever. Ik heb ze er stiekem liever wel bij dan dat ik met alleen blanke koppies hier zit. Avontuur gegarandeerd.

Tijdens de stop bij een wegrestaurant moet ik ineens 25Rp betalen voor een Chai Tea, terwijl ik tot nu toe echt OVERAL in het hele land waar dan ook 10Rp heb betaald. Ik zit duidelijk nog in de chagrijnige modus want ik weiger. 10 kan ie krijgen. Ik laat de afzetter zeker net zo chagrijnig achter. Maar ik geef er even geen reet om. Dat ie t uitzoekt met z’n afzetterij. En ergens in m’n achterhoofd realiseer ik me ECHT wel dat ik nu moeilijk doe over een paar cent, let wel, we hebben het hier over 35 eurocent versus 14 eurocent, maar ik trek het gewoon niet meer. Ik stap de bus in en nu ben ik helemaaaaal onderwerp van gesprek en aanstaarderij. Ja An, dat heb je echt zelf gedaan dit keer… De chauffeur draait zich zelfs ijdens het rijden om en schuift het raampje dat ons scheidt open om met me te ouwehoeren. Let even op de weg ajb 🙂 vervolgens zet de beste man ons overigens niet af bij t busstation in t centrum van de bestemming maar een heel eind verderop zodat we een riksja moeten nemen. Aardig van hem.

Ik heb drie keer gebeld met de guesthouse-ashram waar ik wil slapen en drie keer verschillende info gehad (no dormavailable, yes we have single room available, yes we have dormroom available) dus het zal weer eens spannend zijn hoe deze grap afloopt. En ja hoor, nee, de dorm bestaat niet maar er is wel een 2persoons-kamer vrij. Kom maar door. Het is een heerlijke rustige plek met een tuin. Als ik ‘s ochtends tijdens zonsopkomst na mn meditatie op m’n yogamatje stap, word ik vergezeld door een bende aapjes. Zeker weten inspirerend om zo je asanas te doen. Behalve downward dog dan, want daarvan raakt een van de baby-aapjes steeds in paniek en dan begint ie te krijsen en springen. Ik weet niet zeker of ik nog veilig ben dus daal 1 verdieping af. Maar ja, de aapjes volgen me gewoon met de zonnestralen waar ze blijkbaar naar op zoek zijn. Terwijl de andere bewoners foto’s maken van mij tussen de apen, probeer ik me te concentreren op m’n ademhaling. Maar ik kan alleen maar denken aan aap-aanvallen op m’n kamersleutel en zingende iPod dus dit wordt niks 🙂 echt afgeleid ben ik overigens pas als ik een van de staff-leden met een wapen op t dak naast me zie (!!!) WTF? Hij ziet m’n verschrikte gezicht en probeert me gerust te stellen “is for monkey!”. Dat mag ik hopen vrind! Superontspannend, yoga in India, ik zeg het je.

Later op de ochtend strijk ik neer bij het prachtige glanzende heilige meer van Pushkar. Dit is een pelgrimsoord, omdat het best bijzonder is dat er een meer is, midden in de woestijn. Komt omdat Brahma de God een lotusbloem heeft laten vallen hier en daardoor was er ineens water. Goed verhaal. Heilig water dus en tijd voor een gebedje en een blessing. Of moet ik zeggen een nieuwe kans om afgezet te worden? Terwijl ik de namen van mijn 4 liefste familieleden opnoem, kan ik de dollartekens in de ogen van de Baba bijna zien. En ja hoor, hij vraagt hoeveel ik wil geven voor het geluk van mijn gezin. Ik zeg hem dat ik het niet ga zeggen, dat het privé is. “Then it no work!”. Ja doei ouwe. Commerciële spiritualiteit werkt überhaupt niet gast. Hij vindt dat ik 100Rp moet geven per gezinslid. Het zal me een worst wezen. Ik blijf bij mijn punt en uiteindelijk maakt ie de blessing toch af, al is het maar de vraag of mijn familie nu ooit gelukkig zal worden volgens Baba. Volgens mij zíjn we allemaal al behoorlijk happy dus ik maak me geen zorgen. En ja hoor, als ik even later bij de donation box sta, begint hij te sputteren: “You promise me 500Rp!”. Aargh! Ten eerste beloof ik NOOIT iemand iets en ten tweede lieg jij nu en volgensmij is dat ook niet heel spiritueel van je. Stommerd!

Na drie dagen op deze heilige plek gebleven te zijn, waar het naar mijn idee toch ietsje te volgepropt is met zowel locals als toeristen om echt bij te kunnen komen van dit gekke Noorden, stap ik ‘s avonds weer in een lokale nachtbus richting mijn volgende bestemming. Maar niet nadat ik een lift van een lokale jongen richting het busstation heb geweigerd. Ik baal als ik me realiseer dat ik mijn vertrouwen in de medemens duidelijk verloren ben in de afgelopen twee weken, normaal zou ik zo’n aanbod echt niet afgeslagen hebben namelijk. Dan dus maar een lift met een riksja. Die 2 min duurt maar waar ik wel 100Rp voor betaal. 20Rp zou gepaster zijn. Oooooh ik begin weer te borrelen. Wanneer ga ik weer aardige Indiërs ontmoeten? De emmer zit inmiddels behoorlijk vol. Gelukkig is mijn bus de bom: er zijn drie type slaapplaatsen: met een deurtje afgesloten hokjes voor 7 euro, met gordijntje voor de 6 euro betalers en pushback chairs voor de 5 euro betalers. Smoezelig&gammel is het thema van deze bus en dat geldt ook voor de vermoeide chauf die, terwijl hij lui uitgestrekt over het stuur heen ligt, opmerkt dat ik wel erg knap ben. Ga jij nou maar slapen en zorg dat je me heelhuids in Udaipur krijgt ja. Ik heb een 1p bed, helaas zonder gordijntje aan de straatkant, dus er zullen ongetwijfeld Indiers zijn die zullen gaan genieten van dat slapende meisje, maar ik mummificeer mezelf met mijn goddelijke 2-persoons lakenzak en niemand zal ooit weten dat het een vrouw was daar bovenin. De chauf is echt de beste ooit en rijdt ons heel relaxed veilig en toch snel naar bestemming dus vergeef me voor mijn vooroordelen van zonet.

Udaipur:
De aankomst van de bus is 5AM, dus ik ben blij dat de deur van m’n gereserveerde hostel open is en ik een paar uurtjes op een klein 1m kort houten bankje bij de receptie kan slapen. Mijn lichaam heeft steeds minder meters nodig om in slaap te kunnen vallen blijkbaar. Daarna een paar uur in een dormbed boven en als ik om 13u pas wakker wordt, nog steeds totalloss, realiseer ik me dat ik echt moe ben. De overtollige energie die ik bij m’n bezoek aan dr. Ayurveda nog voelde toen ik in Zuid India was, is ver te zoeken. Deze noordelijke provincie trekt me leeg. Ik denk te weten wat het is: het gebrek aan warmte. Je nergens echt welkom voelen, tenzij het gezien worden als een seksueel object je het gevoel geeft welkom te zijn… Ik vind het jammer, moeilijk, maar herinner mezelf er aan hoe alles tijdelijk is. Things wíll change, they always do! En ja, een beetje warmte voel ik weer als ik op aanraden van een oud mannetje op straat bij restaurant Anna binnen loop en vertel hoe ik heet. De lach op het gezicht van de eigenaar is groot: “You owner of restaurant! You come anytime!”. Ja hier ben ik extra welkom en ik voel heel even weer die bekende blijdschap in m’n buik. Zouden ze in deze stad dan wel aardig zijn? Ben ik hier veilig van getrek, gestaar en onrespectvolle benaderingen met piemels? Ik krijg zowaar hoop dat ik het ergste van Rajasthan achter de rug heb.

Maar niks blijkt minder waar. Warmte voel ik namelijk ook achter me, als ik later die dag in een prieeltje aan het prachtige meer m’n meditatie doe en achterom kijk. Iets teveel warmte…
Blijkbaar wonen hier de beveiligers van het fenomenale Royal Palace. Ik zeg het nog eens, zodat je het zeker goed gelezen hebt: beveiligers. En komen ze allemaal net terug van hun ochtendshift. Tsja, als ze dan een blanke vrouw aantreffen aan het einde van hun tuinpad, die stil zit met haar ogen dicht en een ademhaling op standje zen, dan is het blijkbaar tijd om haar aandacht te trekken. Met zijn allen tegelijkertijd. Of misschien lopen ze altijd wel half naakt door de tuin en wassen ze hun piemel altijd wel 15min lang, uitgebreid, met lange halen, terwijl ze veel geluiden maken in de hoop dat die blanke vrouw omkijkt. Ik heb net een half uur gemediteerd op compassie en vertrouwen, omdat ik het terug wil vinden, en weiger me weg te laten jagen. Ze doen maar. Ik doe mijn uiterste best om alles wat me niet bevalt buiten me te houden. Mijn Amsterdamse bestie Maartje en haar liefste vriend René komen net op dat moment aan om me te knuffelen en vragen me of ik bijgekomen ben van alle heftigheid in Delhi. Ik wijs achter me naar de naakte man in de deuropening en Rene ziet gelukkig (?) ook wat ik zie. Ik heb het niet verzonnen.

Het lukt me alleen niet meer om de narigheid buiten me te houden. Ik kan niet meer. Ik heb het gehad. Ik heb het echt he-le-maal gehad. India is al druk genoeg van zichzelf. Een aanslag op al je zintuigen. Het vraagt van je dat je de hele dag alert bent. Door alle zintuiglijke ervaringen raakt je systeem vanzelf al overprikkeld, zonder dat je iets doet. Laat staan dat je over straat loopt. Interactie hebt met mensen. Het getoeter, de riksja’s die je om de oren vliegen, de koeien die je ophouden, het CONSTANT aangesproken worden (lees: lastig gevallen worden) met de drie dodelijke vragen (You from? How long India? Where going?) en vervolgens de impliciete vraag of je geld wilt uitgeven (You look my shop? You want riksja?), de geur van plas, poep en weggerot afval, alles gewoon. Dat is gewoon wat India van je vraagt: energie. Dat is prima weet je, dat is echt prima. Dat kan ik aan. Dat heb ik de afgelopen maanden prima gedaan. Omdat er altijd genoeg moois om de hoek was. De balans was er uiteindelijk altijd. Maar dit soort stomme seksuele dingen gaan én over mijn grenzen én zetten me de héle dag in fight flight-modus want je weet nooit wanneer je hier weer een piemel in je gezicht geduwd krijgt. Ik ben kapot. Ik ben doodmoe. Ik wil dit niet meer. Echt niet. Ik heb GEEN IDEE hoe ik hier nog langer mee kan dealen en ik heb vooral GEEN IDEE meer wat ik hier nog doe. Hoezo was ik zo verliefd op dit land? Wat een ellende. Hoe lang wil ik mezelf dit nog doen voordat ik besluit om deze provincie te verlaten?

Na een hele fijne Skype met de
liefste Annemiek dringt het pas echt tot me door hoe ziek het eigenlijk is hoe ik hier constant als een seksueel lust-object behandeld wordt. Maar ja, blijkbaar ben ik als vrouw alleen ECHT een belediging. Ze nemen aanstoot aan me. Zoveel is duidelijk. En dat is niet mijn en ook niet hun schuld. Ik kan boos en geïrriteerd zijn, maar this is it. Take it or leave it.

Ik ben dan ook HEEL blij als Rich, m’n IBFF en redder in nood, telefonisch aankondigt dat ie naar Udaipur komt en me wel wil redden door vanaf nu m’n Husband te spelen. DEAL! Ik wil m’n rust, ruimte en onafhankelijkheid terug. Blijkbaar heb ik hier een man nodig om onafhankelijk te zijn. Interessante vorm van feminisme. Als hij me een dag later bij aankomst aardig chagrijnig aantreft, luistert hij eerst lief maar geeft hij me er vervolgens van langs. En terecht. Het moet maar eens afgelopen zijn met m’n gezeur. Al het lijden veroorzaak je zelf door niet te accepteren wat er is. Dat was ik blijkbaar even vergeten, ondanks dat ik er drie weken geleden nog 10 dagen intens in getraind ben. Het feit dat ik dit niet wil accepteren kost me al mijn energie. Zonde. En dus hou ik er mee op. Ik trek me een ochtend terug, have a word with myself, spreek nieuwe intenties uit die te maken hebben met accepteren en loslaten en ik bedenk een nieuw mantra want DIT is nou eenmaal de cultuur, en hoe moeilijk ik het soms ook vind, ik kan het niet veranderen. En misschien was ik ook even vergeten dat ik een maand geleden nog zeurde dat ik het saai vond en meer geraakt wilde worden. Dan kun je het krijgen ook mevrouw Lplrs. “They may touch and show, as long as after that, they’ll go”. Duidelijk. Ik haal drie keer diep adem en ben weer klaar voor de wereld.

Het is overigens een ware verademing en het helpt ENORM om de dagen daarna in Udaipur verder door te brengen met Maartje, een van m’n beste vriendinnen, en haar lieverd die ons beschermt tegen alle slechte mannelijke Indiase invloeden. Ik voel me steeds meer ontspannen, des te langer ik met ze ben. Eindelijk. Zucht.

Wanneer ik weer met Rich over straat ga, geeft hij iedere Indier die me ook maar aan durft te kijken een mega-nasty blik terug. Alsof hij ze om wil brengen. Ik lach er om en voel me 10 kilo lichter nu ik het niet meer alleen hoef op te lossen. He’s got my back.

Samen met Maartje geef ik de Indiase yoga nog maar eens een kans. En weer blijken er nieuwe regels te zijn onder weer hetzelfde motto: “dit is de échte yoga”. Ik moet er steeds maar weer om lachen. Vooral als hij zegt dat de Side stretches goed zijn tegen ons probleem in The West, “obesitas”, terwijl de beste man zelf aardig wat overtollige kilo’s aan zijn buik heeft hangen. ’s Avonds kruipen we samen de daken op voor een maaltijd en soms een biertje. Ze hebben hier nergens een alcohollicentie, alcohol kun je alleen krijgen bij Wine Shops. Maar de meeste restaurants hebben wel Apple juice 🙂 en dan krijg je bier. Of een theepot gevuld met bier. Daar doen we niet moeilijk over. We kijken James Bond’s Octopussy, omdat hij hier bijna 40 jaar geleden is opgenomen, maar natuurlijk wel op z’n Indiaas. Dat betekent met ten minste 9 keer vastlopen en steeds moeten doorspoelen. We lachen er om, want zelfs een film kijken in India kan niet zonder problemen. And I love it again 🙂

“You Dutch?”, hoor ik de riksja-slijters in deze stad herhaaldelijk tegen me zeggen. Huh? Ik hoor ook ineens mijn eigen taal om me heen terwijl ik amper 3 Nederlanders ben tegengekomen in al die km die ik inmiddels al heb afgelegd in dit enorme land. Maar goed, hier zijn jullie dus 🙂

Iedereen die me verder nog lastig valt op straat met de 3 vragen krijgt zinloze antwoorden terug (“I am from the moon” en dat verstaan ze dan niet of begrijpen ze niet, dus vallen ze stil) dus het wordt steeds stiller om me heen. En ik laat dat wat rest langs me heen gaan.

De koeien en stieren hier zijn opvallend genoeg wél relaxed. Ik kan ze aaien en ze kijken me ontspannen aan. Claus the cow is m’n favoriet. Groot, lief, zacht en met enorme oren. Als de koeien zich ‘s avonds verzamelen bij het paleis om te gaan slapen en hun kalfjes zich tegen hen aanvleien en de straathonden er omheen kruipen, dan smélt ik echt. Dit is pas echt warmte. Kon ik er maar naast gaan liggen..

Als ik de dag erna, ook op aanraden van Maartje, mezelf een dag kietel aan het zwembad van Miss Octopussy herself, om me even af te kunnen sluiten van de gekte buiten de muren van dit paleis, voel ik dat ik hier goed aan doe en dat ik echt goed op mezelf moet passen in dit land. Een beetje glam-packen op zijn tijd houdt me stukken beter op de been. En het is heerlijk om even gezond groenterijk te eten, ook al raak ik daar wel steeds van aan de shit. Sorry, TMI. Geloof me, het is niet het Indiase straatvoer wat me ziek maakt, de GGD kan me wat.

Mount Abu
Na de pracht en praal van de paleizen in Udaipur (waarvan ik er maar 2 heb gezien omdat ik het te druk had met me wapenen tegen de Indiers én mijn belastingaangifte, tsja, dat moet namelijk ook gebeuren), neem ik samen met mijn husband de bus naar Abu Road en daarna naar Mount Abu. En wat blijkt? De wijde pijpen zijn terug! Yes! Evenals de oorbel bij de man, twee zelfs, lekker vrouwelijk in de vorm van een bloem! Én de lange oorharen! En ehm de snor bij de vrouw ook vrees ik. De riksja’s zijn verdwenen. Vind ik echt niet erg. Kunnen ze me ook niet om de 2 meter vragen of ik er een wil. Oké, hier komen duidelijk NOOIT Westerse toeristen. Ik kom hier eigenlijk ook alleen maar omdat een aardige local in de trein tegen me zijn dat het de mooiste plek van de provincie is. Lokale bus, lokaal busstation en kom maar op met die aanstaarderij. Als ik door n busraam n baby’tje kriebel en tegen haar klets, verzamelen de dames die fruit verkopen zich om me heen en praten ze me na. Haha ja Nederlands koetie-koeitie hebben ze zéker nog niet eerder gehoord. De schoonmaker veegt het afval en de koeienshit echter zo over m’n voeten heen. En bij t restaurantje naast t busstation krijg ik zo een dosis after-lunch-speeksel over m’n tenen als een gast zijn mond spoelt. Yo, lekker. Lijkt me een goede uitnodiging om daar te eten. En ik zeg het je, ik heb nog NOOIT zulk lekker smakelijk verse chapati op, wow!

Ik heb nog niet verteld hoe ernstig ze hier voordringen trouwens. Tering! En ik vind het me een partij irritant! Vooral als je een busticket nodig hebt en iedereen voordringt en die bus volloopt. Het interesseert niemand iets dat ik al langer sta te wachten. Gewoon voordringen en je geld op de balie leggen. En dus rest er mij niks anders dan dat ook maar te doen. Beuken. M’n broers zouden trots op me zijn.

Center Parcs. Dat is het eerste dat in ons opkomt als we na een lange rit in de bus boven op de berg uitstappen. Dit is duidelijk een aangelegd dorp op een toeristische plek. Er is zelfs een chocoladewinkeltje dat chocolade-eiffeltorensverkoopt. Dat is precies wat je verwacht bovenop een berg in de woestijn van India. En waar je zin in hebt ook. En het is HEEL raar dat geen enkele van alle Center Parcs guesthousesplek heeft voor ons. Heel raar. Ze spreken geen Engels hier, kennen alleen het woord “booking”. En ja dat hebben we niet dus blijkbaar houdt het dan op. Via het toeristenbureau, wat natuurlijk ook niet meer is dan een stoel en 8 jaar oude folders, krijgen we hoop: “There is one hotel that serves foreigners”. Ik voel me zowaar gediscrimineerd. Anyway, een uur later beklimmen we met de gids van het discriminatie-hotel een sunset top van de berg en zien we zelfs twee luipaarden op n andere bergtop! Wow! Discrimineer me maar, ik ben rete-blij. Bovendien heeft t hotel een labrador die ik doodknuffel en twee superleuke kids die op schoot kruipen nadat ik alles in de strijd heb gegooid om ze ervan te overtuigen dat ik lief en leuk ben. Ze lachen als hun papa (onze gids) en ik proberen om te bok-springen over elkaar. Ik ook want ik kan het blijkbaar niet meer dus donder tegen de auto. Haha, ik heb duidelijk energie over vandaag.

The busride from Mars
You win some, you lose some. Er blijkt geen nachtbus of nachttrein te zijn vanuit Mount Abu richting Jaisalmer. En we willen daar toch echt morgen zijn. En dus verlaten we MountAbu helaas binnen 12u na aankomst alweer om ‘s ochtends om 6u de lokale bus te nemen. Dit is het gevolg van onvoorbereid reisgids-loos reizen. Maar het is niet erg, we will win somemore along the way. Vrouwelijke busreizigers krijgen overigens 30% korting op hun ticket: te gek! Ik weet niet wát de frisse berglucht en die twee luipaarden met me gedaan hebben maar ik ben duidelijk weer opgeladen. Ik vind het niet eens erg meer dat we 12u lang bekeken worden vandaag! En, aangestaard worden omdat we er blijkbaar uit zien als wezens van een andere planeet is VEEL minder erg dan aangestaard worden omdat je een seksueel lustobject bent. Alhoewel ik het wel heftig vind dat sommige dames hier niet gerustgesteld kunnen worden met een glimlach: de argwaan in hun blik blijft. Je kunt je bijna niet voorstellen dat er nog plekken op de wereld zijn waar je zo anders bent in hun ogen, terwijl ik geloof dat we toch allemaal hetzelfde zijn. Aan aandacht geen gebrek hier. Eenmaal in de bus al helemaal niet. De ramen zijn ook te smoetzig om door naar buiten te kijken dus heel veel keus buiten naar elkaar kijken is er niet.
We komen door dorpjes waar héél traditioneel geleefd wordt en het voelt een beetje als het noorden van Vietnam. Kindjes weer op hun hurkjes rustig poepend langs de weg. Even een plasje doen midden op straat. Niemand spreekt Engels. We worden echt voortdurend bekeken. Iedere keer als een groepje staarders uitstapt en we denken dat we het gehad hebben voor vandaag, stapt er weer een nieuwe bups in en begint het kijk-naar-die-twee-blanken-daar-spektakel weer van voor af aan. M’n iPod is natuurlijk bijzonder voor ze, maar als we zitten te schrijven in onze dagboeken zijn we helemaal raar. Ze proberen mee te lezen en lijken uitgebreid te bespreken wat ze hiervan vinden. De wegen zijn niet allemaal geasfalteerd dus soms vliegen we door de bus heen maar dat draagt alleen maar bij aan ons gevoel: this is the local experience. Een dude naast me steekt een peukie op in de bus en paft hem rustig op terwijl hij in Lotushouding zit. Sure, why not, dit past helemaal in het beeld. Op de busstations is het vanzelfsprekend niet heel anders en staart iedereen ons aan. Ik kan hier echt niet zonder mijn husband over straat en loop inmiddels zelfs met een hoofddoek op. In de bus verstop ik zelfs m’n gezicht met m’n sjaal wanneer ik na een dutje wakker word en recht in de ogen van de staande man in t gangpad kijk. Hoe lang zou die al naar me aan het kijken zijn? Soms kijken ze weg als je terugkijkt maar vaker niet. Tsja. Het zijn 12 fascinerende uren in deze bus door de woestijn, ik kan het niet anders zeggen.

Jaisalmer:
We arriveren in klein woestijnstadje, bekend als the Golden City, omdat alles wat hier staat, gebouwd is van geel zandsteen. Inclusief een prachtig 800 jaar oud fort waarbinnen allerlei kleine straatjes heel veel winkeltjes en cafeetjes zijn gebouwd. Vanaf de muur van het fort heb je een prachtig uitzicht over de stad en de woestijn. En de legerbasis. Toch handig, 30km vanaf de grens met Pakistan 😉 straaljagers zoeven door de wolkeloze lucht, best een bizar contrast met de oudheid van deze gouden stad. Oh en veel met-verlof-zijnde-militairen in uniform op straat. Not too bad. De mannen hebben enorme snorren, inclusief krullen aan de zijkant, niet omdat ze zo nodig hip willen zijn, maar omdat ze er hier gewoon zo uitzien. Kleine kinderen dragen flinke strepen zwart oogpotlood “omdat het mooi is”, zelfs kleine baby’tjes. Best raar maar ik vind het stiekem ook mooi. En GOD wat is het hier HEET! Ja duh. Je bent in de woestijn slome. Het is hier meer dan 40 graden alhoewel het niet zo aanvoelt vanwege het uberdroge klimaat. Alhoewel je tussen 12 en 3 echt no way in de zon wilt zijn. Ik pas mijn tempo aan. Komt goed uit want ik was toch al moe van alles wat ik eerder beschreef. Ik drink zelfs, en nu gaan m’n vriendinnen lachen, jawel, cola om op de been te blijven. India laat niets van je voedingsprincipes heel.

Chai, chappati en kamelen: dit is de werkelijke reden van ons bezoek aan deze stad. We rijden eerst per jeep 40km de woestijn in. Onze chauffeur, die het duidelijk op mij voorzien heeft vandaag, laat me na slechts een keer zeuren onze jeep besturen. Soms moet je je charmes ook gewoon gebruiken vind ik. Ik kruip gauw op de rechterstoel, want hier rijden we natuurlijk links en dus schakel ik heel onhandig met m’n linkerhand en haal ik rechts in. De chauf maakt van de gelegenheid gebruik om een uur lang telefoontjes te plegen en zegt alleen af en toe dat ik rustiger moet rijden. Je ziet de mensen langs de weg raar opkijken als ze zien dat niet de mannelijke Indiase gids maar een onbekende blanke vrouwelijke dame de jeep bestuurt.

Tijdens de twee daagse kameel-safari staar ik uren naar die grote lieverd waar ik bovenop zit. Mister Lucky. Die lieve lange zachte grote oren, met al dat haar erin. Die enorme grote glanzende donkere ogen. Ik verdrink erin. Die heerlijke suffige kop. Als ie gaapt zwijmel ik bijna van hem af. Het gevoel van mijn voeten in zijn vacht terwijl hij me voorthobbelt. En die gekke geluiden als ie t ergens niet mee eens is. Ik val volledig voor hem en voel me zijn Mrs. Lucky. Ik ben echt op hem! Zelfs als ze eten en hun voer steeds terug laten komen uit hun maag en herkauwen vind ik ze nog leuk. Ze zijn een wonder. De safari is zoals ie hoort te zijn. Een verlaten woestijn, enkele uitgestrekte vlaktes met hertjes, koeien en gazelles om ons heen. Oh en een windmolen hier en daar, maar dat kan ik in dit vervuilende land alleen maar goedkeuren. Aan het einde van de dag eindigen we bij een duin waar niets en niemand is. Alleen maar zand, heel veel hertjes en een waanzinnige zonsondergang. Niet heel veel later trekt een sterrenhemel zich over ons heen, eentje waar ik geen genoeg van kan krijgen. Dit is hemels. Totdat ik ineens intens misselijk word van het zogenaamde gefilterde water. Niet zo heel erg gefilterd denk ik. Oef ik kan m’n maaginhoud met moeite binnenhouden maar moet het eten vanavond laten staan. Voel me schuldig tov Cam, onze kameelhouder én kok. Ik vind hem waanzinnig, hij is pas 18 jaar maar regelt het allemaal voor ons. Hij heeft zojuist twee uur gezwoegd op een megaverse maaltijd, maar ik kan er niks aan doen. Hij maakt ons bedje op tegen de duin aan. Ik strijk neer onder de dekens, voel een fris windje langs m’n neus en staar met m’n blije kraaloogjes naar de naakte verlichte hemel boven me. Ahhh dit is echt letterlijk en figuurlijk hemels. Ik heb echt NIKS meer te wensen. Zelfs niet als ik wakker word omdat er een hond over m’n tas pist. Fine. Ik lig onder de sterren en het maakt me níks uit. Check die sterren! Rond 6u word ik wakker omdat het licht wordt. Compleet met een Lion King zonsopkomst: een megagrote rode bol met licht. Zucht. Perfecte voorwaarden voor m’n ochtendmeditatie. Vooruit, als je de 888 vliegen wegdenkt dan 🙂 Cam komt me verblijden met verse Chai en een heerlijk ontbijtje. Op bed. Gebakken quinoa met bruine suiker: mijn superfood-hartje begint sneller te kloppen. Pas een uur later komt Cam terug met onze kamelen, die waren blijkbaar een behoorlijk eind weggestruind. Ik ben helemaal blij als ik m’n lieffie weer terug zie en Cam blijft maar lachen als ik daarna, terug in het zadel, liefdesliedjes voor mijn Mister Lucky zing. We komen langs een dorpje waar echt niks is. Geen elektriciteit of stromend water. Alleen maar heel veel ongewassen kindjes met véél stof in hun haar. Ze lijken er bijna blond door. “You Rupee? Schoolpen? Chocolate?”. Als ik niet oppas trekken ze de sieraden van m’n enkels en vingers. Ze willen alles hebben. Wat ik best snap. Ik word uitgenodigd voor Chai in een van hun mini-huisjes (slechts een kamertje) en jawel hoor, het hele dorp loopt uit voor deze witte tante. Rich blijft buiten en leert de jongens hoe ze foto’s kunnen maken met zijn toestel, wat ze echt waanzinnig vinden, ze blijven maar klikken. De kinderen die naar school moeten worden bruut weggestuurd want “teacher is waiting!”. Als ik iets niet moet drinken is het wel deze Chai van eh wat-voor-soort-water-is-dit? Maar ja, veel onbeleefder kan ik het niet maken dus laten staan is niet echt een optie. Laten we dan maar bidden dat ze de thee even laten koken. Een van de baby’tjes huilt en ik wil troosten maar ik ben natuurlijk heel eng, zo lang, zo wit, en dus wordt ze er niet gelukkiger op, schommelend op mijn schoot. Ik vind het soms best shit dat ik zo anders ben. Ik wil knuffelen met baby’s en zingen met de kinderen ipv eerst een uur aangestaard en uitgekleed te worden voordat ze aan me gewend raken. Goed. Niet perse first world problems, dat realiseer ik me ook wel. Mister Lucky krijgt een hele dikke knuffel als ik enkele uren later weer afstijg en vriend Cam een dikke tip. Dit was namelijk echt een behoorlijk bijzondere behoorlijk fantastische ervaring. Thank you India. You are pretty incredible again. Volgensmij zijn we weer oké met elkaar.

Na de kameelsafari is het heerlijk bijkomen in The Golden City. Bovenop de muur van het fort zien we het slome woestijnleven voorbij glijden. Ik kan bijna in de bijkom-stand na twee weken gewenste avonturieren en ongewenste heftigheid, maar moet nog even één laatste ding fixen: Rich is jarig vandaag dus samen met de café-eigenaar smeer ik hem stiekem per scooter op en neer naar de bakker die m’n taartjes beschrijft met veel te zoet glazuur. Ik mag ook los met het zakje roze en tuig de taartjes op. Terug bij t cafeetje krijg ik 6 andere bezoekers mee om Happy Birthday te zingen voor m’n blije husband. But the party aint over till its over since this is India, want savonds in een restaurantje tref ik een jarig meisje van 9 die niet van mijn zijde wil wijken. Ze geeft haar feestje hier en de hele familie is invited. En deze twee blanken natuurlijk ook. Ik móet mee dansen en alle kids om de beurt optillen en rondzwieren. Helemaal in m’n element. Er is ook een dikkerdje (in een harig-roze-jurk) en die steelt natuurlijk meteen m’n hart dus ik boost d’r zelfvertrouwen en blijf maar zeggen hoe goed ze kan dansen. Na een uurtje sjouwen heb ik ook hun hart gestolen en komen ze steeds met me zoenen met bijbehorende “I luf joe”. Mijn dag kan ECHT niet meer stuk. Als de taart aangesneden moet worden, vragen ze de andere jarige, Rich, erbij om dit grote moment door te hakken en vervolgens komt de 9-jarige wijsneus rond met de taart om wat bij iedereen in z’n mond te stoppen. Ineens willen alle kinderen allerlei soorten eten in m’n mond stoppen maar dat lijkt me een beetje overdreven. Moeder stopt ook nog cake in m’n mond. Das oke. En de jarige smeert de cake op m’n wangen. Ik vind het wel best 🙂 Rich glundert. Volgens mij helemaal niet zo verkeerd, zon Indiase verjaardag in de woestijn.

Nu hoeven we niets meer en niemand hoeft meer iets van ons. Eindelijk tijd om alle heftigheid van de afgelopen weken te verwerken. Het is allemaal nogal wat en ik merk al dagen dat ik bom-vol zit. Maar als je nergens echt helemaal kunt ontspannen op een plek waar niks is, omdat iedereen de hele tijd aan je trekt of naar je staart, of omdat je je steeds verplaatst, dan kun je niet echt ontladen. Alle ervaringen hebben verwerkingstijd nodig en blijkbaar heb je ook een plek nodig om dat te kunnen doen. Ik ben blij dat het eindelijk weer kan. Ik heb veel geschreven maar toch voelt het alsof de prikkels en ervaringen zich maar bleven optellen. Maar nu niet meer. Nu is er rust. De woestijn doet me goed en de relaxte vibe van de bewoners van Jaisalmer ook. Ik staar in de leegte van de woestijn en de grens met Pakistan en laat het allemaal voorbij razen terwijl ik m’n blogs typ. Jezus wat intens allemaal. En wanneer zou ik besloten hebben om te gaan omdat het écht teveel was? Everything bleek maar weer eens impermanent te zijn en de aanwezigheid van m’n IBFF veranderde alles. It’s good to have a husband around in this country.

India is gek en te gek soms, in beide betekenissen van de uitdrukking. Je houdt er van en blijkbaar haat je het soms. Maar dat is goed. Tenminste, ik vínd het goed. Dit is wat ik wilde. Geweldige en superstomme dingen gebeuren soms binnen 2 minuten na elkaar. No craving, no aversion, everything is impermanent. Het is net alsof India de uitvergrote versie van het leven is en je hier je lessen in snel-tempo kunt leren. En ik heb duidelijk nogal wat te leren.. Plus, blijkbaar kan ik onze haat-liefde-verhouding wel waarderen, dus ik blijf nog even. The journey is my home.

Vandaag is het Hindoeïstisch Nieuwjaar. Tegelijk met de start van de Lente bij ons. The best of both worlds coming together again. Happy Spring and Happy 2072 to you all.

Liefs!

P.s. Mijn husband blijkt ook nog eens een behoorlijk goede fotograaf te zijn. Alle foto’s op onderstaand adres geven een mooi kijkje in ons leven hier: http://wandererwithacamera.wordpress.com

Dit zijn mijn amateur-kiekjes:

IMG_1104
Yoga-aap

IMG_1121
Het heilige meer van Pushkar

IMG_1244
Besties Reunited!

IMG_1181
Dat past prima

IMG_1417
Stunning sunset Udaipur

IMG_1214
Claus the cow!

IMG_1189
Ik moet vaker zo goed voor mezelf zorgen.

IMG_1255
Terugstaarder. Ik weet niet zo goed of het zijn spuug is trouwens, onder het raam.

IMG_1221
Dit is wat ik bedoel met mooi en lelijk heel dicht bij elkaar. Dit is India in mijn ogen.

IMG_1278
Gratis drinkwater, zo goed.

IMG_1308
Dit is hem jongens, m’n nieuwste en enige echte liefde!

IMG_1321
Zoek Simba.

IMG_1413
Me and my boyfriend ❤

IMG_1390-0
“I luf joe!” Die enorme grijns op m’n gezicht says it all.

Advertisements

4 thoughts on “Van horrible weer terug naar incredible India

  1. Wat een geweldig verhaal! Heb er van genoten, als ik in Nepal ook maar een kwart meemaak van wat je schrijft ben ik al meer dan tevreden 😉 xx

    Liked by 1 person

  2. Ha lieve Anne

    Ik ben weer een beetje bijgelezen.
    Het zijn wel mooie levenslessen die je op je pad krijgt.
    Ja, India is een land die je haat of lief hebt, maar ja ons leven bestaat toch ook tussen deze uitersten.
    Ik wens je nog heel veel bijzondere momenten, en blijf ons verrassen met je mooie verhalen.

    Lieve groeten,

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s