Een brief aan mijn geliefde Rat

IMG_1410

Lieve Rat,

We ontmoetten elkaar voor het eerst toen ik 7 jaar was en jij samen met je broer als cadeau in onze bijkeuken verscheen. Interessant cadeau moet ik zeggen, want ratten stonden ook toen al bekend als smerige beesten. Wij, mijn twee oudere broers en ik, vonden jou en je broer echter fantastisch. Totdat we op een avond, terwijl we met het gezin aan de spaghetti zaten, hele gekke geluiden uit de bijkeuken hoorden komen. Ons mam ging kijken. Gevolgd door ons pap. Gevolgd door m’n broers. Aan mij het verzoek om vooral aan tafel te blijven zitten. Blijkbaar had je broer besloten om je op te eten. Hij was halverwege zijn maal en jij was waarschijnlijk meer dan halverwege de dood. Mijn introductie in de wereld van de rat was meteen ook de introductie in de wereld van de dood. Best heftig voor een 7-jarige weet je.

De tweede keer dat we elkaar zagen was op een moment dat ik in de overtuiging leefde dat ík zou sterven. Na een Indiase avondmaaltijd in het ontgonnen noorden van Laos (de slechtste plek om Indisch te eten, echt, hoe stom kon ik zijn), bracht ik de dag erna kotsend door op een boot die me naar de grens met Vietnam zou brengen. Des te meer voedsel er uit mijn maag verdween, des te hoger mijn lichaamstemperatuur opliep. Ik was bang, zo voor het eerst alleen op reis, leeg van binnen maar vol in mijn hoofd, want wat als dit niet een voedselvergiftiging maar malaria was? Er was maar één guesthouse aan de rand van de rivierwaar ik de nacht door kon brengen. Het was er vies. Heel erg vies. Maar ik wilde toch alleen maar slapen. En daar was je, ineens, op mijn nachtkastje, al etend aan mijn oordoppen. Ik had niet de energie meer om te schrikken of bang te zijn aangezien eenzaamheid de overhand had genomen. Ik probeerde je weg te jagen door op de grond te stampen. Het werkte, maar 2 minuten later was je weer terug om je te ontfermen over de zeep die op datzelfde nachtkastje lag. We speelden het hide-and-seek-spel gedurende een uur, totdat je me geen andere keus liet dan op te geven. Ik toverde een sprankje boeddhisme uit mijn tenen en vertelde je dat je welkom was, alles in de kamer op mocht eten maar dat ik hoopte dat je mijn lijf met rust zou laten vannacht. Ik draaide me om en stortte in slaap. De volgende ochtend was je weg. Samen met alles wat 12 uur daarvoor nog op mijn nachtkastje had gelegen. Ik was je dankbaar. Én ik was niet dood.

Enkele jaren later zagen we elkaar weer, ditmaal veilig thuis in Amsterdam. Aangezien mijn huisgenote doodsbang van je was, verspreidde ze gif in alle hoeken en gaten van ons huis. Mijn toestemming had ze niet, want ik wilde vrienden met je zijn. Hoe dan ook, jij en je familie bleken niet bestand tegen de blauwe korrels en regelmatig rook ik jullie dood. En soms, als ik mazzel had, zag ik je broer of zus langzaam sterven, terwijl hij of zij tergend traag terug achter mijn koelkast toog. Wanneer het lichaam de gaten en kieren van mijn keuken niet redde, had ik in ieder geval de kans om een kleine R.I.P.-ceremonie te houden om het lichaampje daarna in de prullenbak te donderen. Sorry dat de dood ons ook nu weer samenbracht.

Onze vierde ontmoeting voltrok zichzelf weer in het buitenland. Sulawesi bleek jullie thuisbasis. Jullie waren overal: op straat, in de goot, in restaurants, in de berm. En in een bank in een guesthouse. Eén van jullie had daar een fenomenaal vet parcours aangelegd. Dwars door de bank heen. Jullie waren niet bepaald ondervoed dit keer en sjeesten jullie dikke lijven door de bank heen. Ik was zelfs even een beetje bang. De dood bleek ook nu niet ver weg te zijn. Ik vond je neef op straat, die het harde straatleven in Sulawesi niet overleefd had. Ik nam een foto van zijn kapotte lijf om het vervolgens op Facebook te posten om hem toch nog iets van erkenning te geven voor zijn leven op onze aarde.

Tijdens mijn reis door India de afgelopen maanden zag ik je regelmatig. We weten elkaar steeds vaker te vinden, nu jij doorhebt dat ik me vaak in onhygiënische omgevingen bevind en ik me niet meer bang laat maken door je onverwachte pop-ups van die dikke staart van je. Immers, we zijn nu al bijna 25 jaar vrienden en onze ontmoetingen worden steeds gezelliger.

Daarom besloot ik vorige week dat het tijd werd voor een echte ceremonie om ons samenzijn officieel te maken. Ik moest een heel eind van het gebaande pad af, maar zoals je inmiddels weet heb ik veel voor je over. Het kostte me een paar dagen reizen en enkele uren zoeken maar het was me gelukt. Daar stond ik dan, voor jullie paleis: de rattentempel in Deshnok. Ik moest mezelf met een Chai-tea heel even mentaal voorbereiden op onze ceremonie, maar daarna was ik zover:

Schoenen uit. Sjaal om mijn schouders. Adem in en uit en daar ging ik. Op blote voeten de tempel in. En daar was je, omgeven door duizenden van je vrienden en familieleden. Jullie waren overal, in alle hoeken, gaten, nokken en kieren. De hele vloer vol. Klein, groot, oud en dik, jong en energiek. Levend en sommigen wederom dood. Rennend, spelend, slapend, etend en drinkend. Ik zal het je maar eerlijk zeggen, de angst schoot weer in mijn keel en het duurde even voordat ik gewend was aan de drukte van jullie bestaan. Ik deed een gebed voor jullie, samen met honderden Hindoeïstische aanbidders, waardoor ik me eindelijk even niet meer alleen voelde in mijn bewondering voor jullie volk.

En toen kon ik het aan. Ik ging door mijn knieën, raakte de koele en bepoepte vloer aan en streek neer in Lotus-zit. Ineens was alle angst verdwenen. Alsof smerigheid, snelheid en onverwachtheid niet meer bestonden. Ik vertrouwde jullie volledig. Ik kon bijna niet geloven waar ik was en wat ik deed. Ik sloot mijn ogen. Haalde adem. En was helemaal waar ik was. Samen met jou. Eén.

IMG_1471

Tot de dood ons scheidt.

Advertisements

12 thoughts on “Een brief aan mijn geliefde Rat

  1. Niet te geloven Anne, wat een liefde voor de natuur en welke, ha ha! Nou, dan geef mij mijn bomen en bloemen maar, voel ik me veilig bij! Of kwamen ze bij je zitten??

    Daarna toch wel jezelf goed gewassen, wat een verhaal………………….poeh poeh xxxx

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s