Op de boterthee bij…

… m’n favoriete Tibetaanse babietje Nyima Samdup 

Het Indiase bussensysteem heeft me een extra dag in Dharmsala cadeau gedaan. Op deze laatste dag ben ik ineens vrij en kan ik doen wat ik wil. Het Rogpa Baby Care Center waar ik de afgelopen drie weken gewerkt heb is dicht, dus ik kom de hele dag babies tegen op straat. Wat een mazzel, kan ik toch nog even met ze spelen, kletsen en knuffelen. Én ik kan op bezoek bij m’n favorietje. Zijn ouders hebben een kraampje op de markt en ik durf te wedden dat hij daar ook is vandaag.

Nyima komt me al van ver tegemoet. Op de een of andere manier heeft de hele Tibetaanse community meegekregen dat Nyima m’n liefste is hier. Tante komt met hem aangelopen en geeft hem meteen aan me over. Niet dat Nyima dat wil, Nyima wil altijd bij papa zijn namelijk. Ik breng hem naar hem toe en word ook door papa onthaald met een enorme glimlach, een buiging en “tasih delek”. Ik doe hetzelfde maar nog veel enthousiaster natuurlijk haha.

Bij m’n vorige bezoek heb ik veel gekocht in de kraam van papa, simpelweg omdat dit gezinnetje me raakt. Nyima, 11 maanden oud, kwam voor het eerst op t BCC op mijn eerste dag. Hij kon alleen maar huilen. De Tibetaanse harde aanpak op dag 1 werkte averechts, Nyima huilde alleen maar harder, de Frans Canadese aanpak van m’n collega op dag 2 werkte ook niet (en die kon ik al helemaal niet aanzien) dus vanaf dag 3 greep ik m’n kans en was Nyima van mij. Geduld en liefde, nabijheid en knuffels. Het was een cadeautje om te mogen doen en na een paar dagen werkte het. Nyima en ik raakten beiden gewend op t BCC en ik daarnaast gehecht aan hem. En bovendien, ik zag hoe ontzettend liefdevol papa met hem speelde als hij ‘s ochtends bracht en hoe moeilijk ouders het vonden om hem krijsend achter te laten op t BCC als ze vertrokken. Ik wilde steeds zeggen: “Komt goed, over 5 minuten heb ik hem stil en hij vindt het steeds fijner hier!”, maar ja, doe dat maar eens in je beste baby-Tibetaans.. Goed, voor mij genoeg reden om dit gezinnetje in m’n hart te sluiten en ze te willen helpen.

Terug naar de kraam van papa en mama op de markt en de eerste keer dat ik er was twee weken geleden. Ze verkopen net als heel veel andere Tibetanen sieraden om rond te kunnen komen. Maar hun kraam stelt eigenlijk te weinig voor om er enigszins goed geld mee te verdienen, zeker als je het vergelijkt met de andere kramen. Ze hebben gewoon net niet de mooie sieraden en veel van de dingen zijn kapot. Ik koop zoveel ik kan en als papa geld wil teruggeven kijk ik hem aan en zeg ik dat het voor hem is. So, over een dankbare blik gesproken. Of ik alsjeblieft nog even chai-thee wil drinken. Ik en m’n parasiet kunnen de chai nog niet aan maar ik beloof dat ik terug kom.

En dat doe ik vandaag dus. Ik krijg eerst chai bij de kraam en laad nog een dosis armbandjes in. Ik klets wat met de familie en een van de neven kan wat vertalen. Moeder, ze is net zoals ik 29 jaar, is in 2011 uit Tibet gekomen, vader al eerder. Ze hebben elkaar hier ontmoet en zijn verliefd geworden. Ik snap dat wel, ik ben verliefd op zowel vader als moeder als kind. Wat een schatjes.

Als ik m’n chai op heb, nodigt moeder me uit om met haar en Nyima naar hen thuis te gaan. Ik wil wel! Ben megabenieuwd hoe ze wonen. Nyima gaat in de draagzak, z’n favoriete plek, dan kan hij namelijk lekker alles overzien en is hij veilig bij mama. Onderweg naar huis kijkt hij dolblij rond en raakt hij alles aan waar hij bij kan. Ondertussen kletst en zingt hij. Nyima is op z’n best zo. We lopen door de tempel, draaien alledrie aan de gebedsrollen voor wat extra ‘good luck’. Kleine straatjes, paadjes, binnentuintjes waar in godsnaam gaan we heen?

Een gebouwtje met heel veel kamers en gezinnetjes. Mijn familietje woont in een kamer van hooguit 9m2. Midden in de kamer staan twee 1-persoons bedden, want een 2-persoons bed zou niet passen. Gezellig zeg 😦 Nima slaapt ook in bed bij papa of mama. Laten we het over de veiligheid maar niet hebben. De schrammen op zijn gezicht zijn vanochtend ontstaan toen hij uit bed viel, tegen de tafel aan. In de hoek van het kamertje staat een minikeukentje. Op de hoek van het bed ligt een enorme stapel dekens.
Want ja, net zoals in de rest van Dharmsala is hier ook geen verwarming of vuur te bekennen. Aan de muur hangt onwijs veel Tibetaanse kunst: zou dit houvast zijn om toch iets van je herkomst en cultuur vast te kunnen houden als je uit je eigen land gevlucht bent? Ik krijg dan ook boterthee, thee met melk en boter. Dat klinkt precies zoals het smaakt: raar en romig. Daar hoef je niet perse een hele mok van, ik zeg het je 🙂
In de kamer staat ook een koelkast die niet meer sluit en het dus ook maar half doet. En gatverdamme, half bevroren vlees voor de buurman en bloed op de bodem. Er is nou eenmaa geen (geld voor) speelgoed, Nyima speelt dus met alles wat hij tegenkomt en stopt alles in z’n mond. Het slot van de deur, mijn slippers, rijst wat op de vloer is achtergebleven, spullen van mama en zelfs stukjes van het halfbevroren vlees uit de koelkast. Alleen bij m’n slippers en bij t vlees zegt mama er wat van. Hij speelt met het bloed op de bodem van de koelkast en stopt later zelfs een kraal van een ketting in z’n mond waar hij ieder moment in kan stikken. Je kunt je voorstellen dat ik het lastig vind om dit aan te zien, maar tegelijkertijd weet ik ook dat ik hier niks aan kan veranderen.

Mama vraagt me of ik haar foto’s wil zien? Euh ja, heb je die dan? Haar tablet komt tevoorschijn! Het is een goedkope maar toch, ik ben blij dat ze foto’s kan maken van Nyima en in contact kan zijn met de wereld die groter is dan alleen Dharmsala. Ze laat me alle foto’s zien de ze heeft, vertelt wie het zijn en soms ook wie ze naar haar gestuurd heeft. Bij iedere foto van Tibet, gestuurd door haar familie via “we chat” zegt ze: “this is my home country”. Iedere keer weer. Ze blijft lang hangen bij die foto’s. Als ik vraag of ze denkt dat ze ooit terug gaat antwoordt ze: “no, can not, I don’t have Passport”. Ik slik iets weg. Dit is erg. 29 jaar. Net zoals ik. Maar zo’n ander leven. De verschillen en ongelijkheid worden weer eens pijnlijk duidelijk.

Als Nyima even later na mama’s melk in slaap valt en mama hem precies zo instopt als ik geleerd heb op t BCC, is het tijd om te gaan. “Next time you come in Dharmsala you come to my house okay, you know way now!” Haha geen idee hoe ik de weg ooit terug moet vinden maar ja, dolgraag! Ik aai m’n liefste babietje gedag en knuffel moeder, heel ongemakkelijk want natuurlijk veel te westers van me. Maar t maakt niet uit. Het is goed zo. Dag liefste baby. Hopelijk tot snel.

   

         

Advertisements

One thought on “Op de boterthee bij…

  1. Hallo lieve dochter,
    Wat een prachtige verhalen weer, Anne, zo lief en zo onvoorstelbaar. En confronterend; allebei 29 jaar en wat kan deze vrouw nog van het leven verwachten. Gelukkig heeft ze een lieve man en een prachtig kind.Ik kan me goed voorstellen dat het zeer deed om dit arme gezin te moeten verlaten. Je zou zoveel meer willen doen. Geniet nog van alle dingen die je tegen komt, vooral van de prachtige mensen met een heel andere cultuur.
    Heel dikke knuffel voor Pieter morgen, en voor nu, voor jou , dikke kussen xxxxx

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s