Tibetaanse babies

Het Rogpa Baby Care Center

Veertig slabbetjes, veertig paar spleetoogjes en veertig veel te dikke winterjassen. Welkom op het Rogpa Baby Centrum.

Dharmsala is my place to be. Dat voel ik direct als ik er na de slopende reis door Rajasthan en Punjab aankom. Hier moet ik blijven. Dit is het dorp van de Dalai Lama. Hier wonen duizenden gevluchte Tibetanen. Dit kun je geen India meer noemen, dit is Tibet maar dan warmer. Na twee dagen bijkomen voel ik dat ik wat moet doen hier. Deze mensen zijn zo bijzonder, zo lief. En arm. En ergens voel ik ook een flinke dosis medelijden. Je zult maar uit je eigen land moeten vluchten omdat je er niet voor je eigen geloof mag bidden. Je cultuur niet mag bestaan. En je onveilig bent. Het is een triest kutverhaal. Ik wil wat doen.

En zo klop ik op een middag dus aan bij Khalsang, de manager van het Baby Care Centre, met de vraag of ik iets kan doen. Jazeker, mits je drie weken wilt blijven. En je bereid bent om 40 snotneusjes en poepbilletjes schoon te vegen. Ja hoor, dat wil ik best!

En dus begin ik de volgende dag aan mijn Tibetaans baby-avontuur.

En een avontuur is het, om als Westerse kinderpsychologe in de Tibetaanse manier van verzorgen te duiken. Het is, laten we zeggen, anders dan wat ik gewend ben 🙂 de vijf dingen die je niet verwacht op een kinderdagverblijf:

1. Tibetaanse moeders zingen veel. Ik sta heel erg achter zingen! M’n moeder heeft het uuuuuren met ons gedaan vroeger en het is goed voor je hele cognitieve ontwikkeling. Maar hier zingen ze wel heel anders dan bij ons 🙂 Tibetaans gezang is heel hard en vals. Maar ook de Engelse liedjes die ze proberen te zingen. Fonemisch want ze hebben geen idee wat ze zingen. Het alfabet is het grappigst 🙂 en dan kei hard fout. Ik probeer eroverheen te schreeuwen met het juiste alfabet maar zal moeten accepteren dat de babies het verkeerde alfabet aangeleerd krijgen vrees ik 🙂

2. De kinderen dragen tenminste drie lagen kleding en een winterjas en muts. En sommigen zelfs een skipakje, vooral de baby’s. Overdreven, denk ik op dag 1.
Heel slim, denk ik op dag 2 als ik zelf niet meer op lijk te warmen na een regenbui. Geen centrale verwarming. Het nadeel hiervan is dat de kids motorisch mega-beperkt zijn. Tsja, leer maar eens om te rollen als al het wol in die drie lagen geen mogelijkheid laat om dat te doen.

3. Veel Tibetaanse babies zijn kaalgeschoren. En op dag 1 denk ik nog dat dat de jongens zijn. Totdat ik hun luier verschoon. Huh? Dit is geen piemel. En dus geen jongetje! Ik ben verbaasd. Ze scheren blijkbaar de haren op een bepaalde leeftijd voor langere tijd af, omdat de haargroei dan gestimuleerd wordt en er dikkere haren terugkomen. En een volle bos haar is mooi en belangrijk, vandaar het kaalscheren. Valt niet te ontkennen dat dat stiekem best heel slim is 🙂

4. Sommige kids hebben een zwarte stip op voorhoofd, neus of wang. Dit is niets hindoeïstisch maar een Tibetaans gebruik ter bescherming tegen, tsja, wat eigenlijk? Daarnaast dragen ze een minitasje om hun schouder met een verzameling geluksbrengers, zoals bv een foto van de Dalai lama.

5. Belonen staat nog niet in het Tibetaans woordenboek (in tegenstelling tot straffen) dus ik doe hard m’n best om dat er in te krijgen. Ik roep zo wat de hele dag “Pu Yak Po!” bij alles wat ze goed doen en bij de kleintjes die veel huilen probeer ik zoveel mogelijk op mijn Nederlands-pedagogisch-verantwoorde manier te doen. Probeer het soms ook uit te leggen aan m’n Tibetaanse collega’s. Geen idee of het zin heeft en of ze dit ook gaan doen. Maar het voelt goed dat ik hiermee in ieder geval voorkom dat ze een tik krijgen als ze de hele ochtend huilen. Daarnaast denk ik niet dat er ooit een volunteer zo hard z’n best heeft gedaan om kinderen sorry te laten zeggen tegen elkaar. Op z’n Tibetaans, want dat is vele malen leuker dan hoe wij het doen. Handjes tegen elkaar in gebedshouding, een buiging maken met de voorhoofden tegen elkaar en “gonda” zeggen. Goedzo. Pu yak po.

Het mooiste moment van de dag is het slapen gaan. Niet omdat ik dan van het gekrijs af ben, maar omdat het HEEL bijzonder is om die kleintjes op een lange rij matrasjes te leggen, in te stoppen en in slaap te wiegen. De babies krijgen de persoonlijke hou-vast-wieg-en-sla-op-de-buik-aanpak en de peuters krijgen de lig-stil-slabber-over-ogen-en-sla-op-het-hoofd-aanpak. Ik moet er even aan wennen maar het werkt. En binnen hooguit 10 minuten slapen ze allemaal. Ik smelt als ik dit doe. Er gaat niets boven een huilend kindje laten ontspannen in je armen en in slaap zien vallen. En het is ook wel even fijn en relaxed, even stilte, nadat je krampachtig 6 babies tegelijkertijd hebt proberen te voeden (rijstepap met groenten). Ik zeg het je, deze nieuwe skills gaan ooit goed van pas komen!

Jullie snappen wel dat ik de grootste moeite heb om mijn liefjes na 3 weken gedag te zeggen. Ik wil ze gewoon niet loslaten. Het is dan ook het grootste cadeau ooit dat ik mijn Tibetaanse collega’s op de laatste dag mag trainen zoals ik PM’ers in Nederland train en coach. Met een powerpoint met veel foto’s laat ik zien hoe het net even anders kan en met concrete voorbeelden van de afgelopen weken lijken de dames ook te snappen wat ik bedoel. Laten huilen is niet goed. Straffen ook niet. En die drie winterjassen over elkaar ook niet 🙂 het voelt heel fijn om ze te mogen helpen richting de volgende stap van kwaliteit. Een luxe. Want we hebben het hier wel over een gratis kinderdagverblijf voor gevluchte Tibetaanse families. En dan heeft een goede cognitieve en motorische ontwikkeling niet altijd evenveel prioriteit. Maar ze wíllen graag leren en ik heb er alle vertrouwen in dat ze dat ook doen.

Ik laat m’n babies los. In de hoop dat ik ooit nog terug mag komen voor nog meer moois. Wat een ervaring was dit. Zeker weten m’n beste in India tot nu toe.

 

 

 

 

Advertisements

2 thoughts on “Tibetaanse babies

  1. Hoi lieverd, ik ben weer helemaal bij! Jouw toekomstige boek heeft al weer aardig wat hoofdstukken erbij! Prachtig om te lezen!! Veel plezier in Nepal!! Liefs

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s