Ambi Bro & Sis on tour in Nepal!

Je zou het bijna vergeten. Er was ook leven vóór de aardbeving…en dat was een hilarisch leven!

16 april 2015: na 3,5 fantastische maar ook slopende maanden verlaat ik m’n grote liefde India en land ik vandaag, als het goed is in de kalmte van het Nepalese land. En ja hoor, ik loop het vliegveld uit en NIEMAND kijkt naar me om. NIEMAND vraagt me wat. En NIEMAND hoeft wat van me. Nou ja zeg, ben ik nu ineens niet meer boeiend als vrouw alleen zijnde? Nee. Heel duidelijk, nee. Wow. Hier moet m’n ego heel even aan wennen.

Met de taxi rijd ik samen met een opgepikte Amerikaan de hoofdstad in. Sjezus wat is het hier rústig..! Niet normaal! De chauf is heel aardig en zet me even later uit de wagen, want m’n hostel is om de hoek. Zegt ie. #fail Niet dus. Ik loop en loop maar zie niks wat lijkt op een bord richting het onderkomen waar m’n grote broer op me wacht. Ik wil hem zien dus ben mega ongeduldig. Maar ja, moet ik eerst uitvinden waar ik heen moet! Het gekke is dat niemand hier ook maar één vraag kan beantwoorden over waar m’n guesthouse is. Hoezo weten jullie niks? M’n Nepalese simkaart werkt pas na een uur dus ik dool maar wat rond in deze gekke onbestrate stad. Godzijdank, na 1u zoeken en frustreren ontfermt een enorme Nepalese hippie met heel veel haar zich over me, belt t guesthouse en laat me ophalen. Even later kijk ik in de olijkste Nepalese snoet en weet dat het goed zit. “Your brother is here, I can see you must be Anna!” Hoera! M’n ambi brother daalt de trap af en ik val hem in de armen. Damn wat is dat fijn, je familie weer dichtbij! Na een douche en een maaltijd tettert Pieter de oren van m’n kop. Er is zoveel gebeurd en het gelul en gelach zal de komende maand nog wel even aanhouden. Wat heerlijk! Ik lig 50% van de dag in een deuk en smeek Pieter om de 5 min om op te houden met grappen maken want ik heb zon buikpijn van het lachen. Zo cool.

Na twee dagen chillen en bijkletsen in de hoofdstad gaan we off the beaten track, en ik zeg het je, Nepalese bussen zijn de bom. Juist omdat het toeristenbureau van mening is dat we de bus niet moeten nemen (“bussen very dangerous, you better not take”), staan we nu dus op het busstation ons scheel te zoeken naar onze bus richting het zuiden van Nepal. NERGENS bordjes, namen, nummers, niks. Iedereen stuurt ons weer een andere kant op. Maar ambi bro en sis geven niet zomaar op. En ja hoor, we vinden onze chauf. Als Pieter hem vraagt hoe het met em is, zegt ie: “I am boss.” Okeeeee. Goed. Terug naar de fantastisch-heid van het OV in Nepal:
1 Ten eerste, de muziek. Extreem schelle Nepalese muziek, constant. En geloof me, de stemmen van Justin Bieber en Usher komen dan ineens als een HELE aangename verrassing en zijn een genot voor t oor (niet voor Pieter, die vond “Bieber altijd al een mongool”. Ik niet. “Baby baby oooooh!”).
2 WiFi free staat er op de bus, dat klopt precies, WiFi-vrij, want er zit echt geen WiFi in. En laten we dat ook niet ambiëren zolang er nog wel kuikens maar niet eens fatsoenlijke stoelen in zitten.
3 Overal wijze teksten op alle bussen zoals “love is risk, do not it”. Ik hou er van. Ben het er mee eens ook.
4 De stoeltjes zijn dus klein en smal en daar passen onze billetjes eigenlijk niet in. En laten we het maar niet over onze knieën hebben nog. Diagonaal in de stoel met onze voeten in t gangpad want anders past het niet. In de bus zitten veel verschillende mensen bij elkaar, oude berg-omaatjes en jonge hippe chickies, en twee lepels met de slappe lach.
5 De wegen zijn slecht, als in de slechtste die we ooit gezien hebben, dus waar je ook heen wilt, t duurt bijna altijd een dag (nachtbussen zijn er niet). Bereid je voor op een flinke dosis ongecontroleerd headbangen.
6 Veiligheid? Nou eh de verongelukte bussen en vrachtwagens laten ze gewoon langs de kant van de weg liggen. Inhalen is dan ook levensgevaarlijk, maar we proberen het toch (had die gast van dat reisbureau toch gelijk…).
7 Kwaliteit? Als er maar 1 weg is, dan noemen we het hoe dan ook de High Way (“a complete solution for vehicles”, staat er op een van de borden) ook al kun je we maar 30km p/u rijden. Het is een High Way.
8 Het idee van “exercise is gezond” heeft Nepal bereikt. Dat ze dan vervolgens op teenslippers over de met uitlaatgassen gevulde stof-highway gaan rennen, lijkt mij persoonlijk niet t allergezondste idee, maar grappig is t wel. Je moet toch wat doen om fit te blijven? En van het Eerselse Trimbos hebben ze hier nog nooit gehoord helaas. Dan maar op de High Way.
9 Maar, om eerlijk te zijn, het aller-aller- allerleukste aan de Nepalese bussen is denk ik nog wel dat Pieter Lepelaars er in zit en ik me 24/7 helemaal stuk lach om zijn idiote slechte grappen. Ik ben blij om weer ambi-united te zijn met m’n bro.

Onze eerste stop is de geboorteplaats van onze grote vriend de Boeddha: Lumbini. Het is hier echt cool. Het is er namelijk heel rustig, met maar 1 lokaal straatje en traditionele Nepalezen die lief zijn dus ik heb t gevoel dat ik in de hemel ben aangekomen. Pieter niet, die vindt dat er maar weinig te beleven is. En dus proberen we alle lokale voorbijgangers te koppelen aan iemand die we van thuis kennen, vooral van vroeger. Op basis van baard, snor, buik, wenkbrauwen, gezichtsvorm, houding of blik. Ik heb het niet meer van t lachen. En onze gesprekken vervolgen zelfs nog even serieus: “Hoe is t mee dn dieje van dn dieje?”

Als we uitgelachen zijn (en ondanks alle goedbedoelde adviezen van anderen toch de ochtend eigenwijs chillend doorbrengen en midden op de dag op een brakke kromme fiets door het tempelpark gaan rijden) voelen we pas dat het zeker 80 graden is. Teeeeee-ring! Sommige mensen zijn echt dom en eigenwijs. Die fietsen zijn ook echt kut. Sorry kan er niks anders van maken. Jammer want ik verheugde me ZO om weer even een eindje te kunnen gassen. We zien de steen waarop Boeddha geboren is (klopt overigens geen ruk van, want wie baart er nou een kind op een steen terwijl Boeddha onder de boom geboren is die 20 meter verderop staat?). We snappen er niks van maar dat kan ook zijn omdat we het te druk hebben met grappen maken. Pieter vindt een stok en besluit dat deze “stok van Boeddha” vandaag overal mee naar toe moet. Okeeeee #gehandicapte. Fietsen langs wat tempels. Puffend. Zeikend. Lachend. We eindigen al gauw bij een museum, vast geschonken door de Chinezen want veel te modern voor deze arme regio, maar het is er tenminste maar 30 graden binnen. Dus daar zitten we dan, op twee plastic stoelen in een uithoek van t museum, te wachten totdat de zon ons met rust gaat laten. En grappen te maken natuurlijk. Pieter: “Ah daar liggen twee diarree-remmers op de grond. Die zullen wel van Pieter L zijn”.

Het is tijd voor onze tweede stop: National Park Bardia. Nog niet toeristisch en nog vol met wildlife. Dat merken we voor t slapen gaan, als Anne een ENORME spin op d’r kussen heeft. Gezellig, ik hou toch zo van dieren! De volgende ochtend gaan we met gids Gi op pad. Ik ben in mn nopjes als ik een ECHT groen rangers-pak mag lenen van de chauffeur, ook in t groen. Ik vind mezelf gaaf jonguh. Zo gaaf dat ik even later met de militairen mee ren die voorbij komen gejogd. Vervolgens gaan we het park in met een jeep. Gi zegt vermanend dat we moeten stoppen met lachen, anders jagen we alle dieren weg. MOEILIJK!
Eerst zien we hertjes, dan spelende zwijnen (Pieter schrikt zich kapot) en dan veel voetafdrukken van tijgers, olifanten en neushoorns. Kei spannend, ze zijn in de buurt! Dan ruziënde ree-tjes (Pieter schrikt zich nog een keer kapot). En dan, terwijl we ons al een uur blind staren op een badderende tijger die maar niet komt, ineens een dikke vette cobra, 2m van ons vandaan. De gids heeft niks door, terwijl de cobra vlak achter z’n rug wegglipt. Tering dat was spannend. Maar het wordt nog spannender. We komen voor de tijgers, maar ze komen maar niet naar de oever om te drinken. Gi vraagt ons of we dieper de jungle in willen om er een te zien. Euh. “How dangerous Gi!” “Wildlife guys, always dangerous!” Maar de kansen zijn groter als we gaan en wij zijn stoer dus we doen het. Eerst de rivier door. Ik glijd constant weg en krijg de bamboestok van Gi. Pieter besluit te zwemmen maar het is zo ondiep dat het eerder buikschuiven wordt. Gi vindt het prachtig en maakt foto’s van die twee debiele Hollanders. Eenmaal aan de overkant zien we ‘verse’ sporen van tijgers, een mannetje en vrouwtje. We kunnen ze zelfs ruiken. Ze zijn in de buurt. Dan horen we ineens kei hard gebrul. We schrikken ons kapot. “Tiger!”, zegt Gi. En baant ons om de richting van het geluid op te gaan. WAT?! Nee man, dadelijk valt ie ons aan! Gi laat z’n bamboe-stok zien. Daar jaagt ie hem wel mee weg. JA DAAAAAG! Een bamboestok?!? Are you serious?! In ieder derdewereldland kun je de guns zo in de winkel kopen, maar hier doen ze t met n bamboestok?! Oke fine let’s do this. Dit is officieel het spannendste wat ik OOIT in m’n leven heb gedaan. M’n hart klopt in m’n keel en ik durf bijna niet meer te ademen. En dan tikt Pieter me ineens opgewonden aan en stuurt m’n blik opzij. En daar, 20m verderop, steekt een tijger de rivier over. HOLY SHIT! Dit is waaaaaanzinnig. Zo bijzonder en zo vet en zo mooi!! Gracieus, zoals ze zijn. Het duurt maar een seconde maar ik heb z’n billen gezien maat. Wow! Dit was de bom en Pieter is vanaf nu onze gids want hij ziet meer dan Gi zelf. Als we bekomen zijn vervolgen we onze weg om ook nog twee neushoorns te zien. Heel ver weg maar ook de bom. We love wildlife, wat een dag.

De volgende dag nemen we de jeep weer het park uit. Nog even zingen en zoenen met de locals van het park die we echt volledig in ons hart hebben gesloten na alle zinloze be-ge-ta-bel taallessen, bezoekjes in de keuken, grappen en “resam fi-ri-ri liedjes”. Dit was vet!! De jeeptocht het park uit is in principe praktisch maar blijkt een van de mooiste ooit: kleine bergdorpjes, locale leefwijzen en glimlachende Namasté’s. En dat dan in de prachtigste groene natuur. Puur genieten. Even later bestijgen we de nachtbus richting Kathmandu. Twee hanen in de bus. En ja, precies zoals het hoort, kraaien die assholes ons om 4u wakker. Haha we moeten zo lachen, dit kán toch niet?! Net als de plas langs de weg met twee andere meisjes. Er is geen wc dus we duiken de bosjes in en ze komen op een rijtje naast me zitten en vragen me meteen “Where you from?” Hahaha oke gezellig, plassend kennismaken 🙂 ik stel voor dat we de wegrestaurants en de wc’s langs de weg in NL slopen om dit heerlijke gevoel te creëeren. We are all one en alles is oke.

Eenmaal in Kathmandu hebben we maar 1 taak: ons voorbereiden op de vetste 10-daagse trekking ooit. En eindelijk echt de Himalaya in. Dat we die helemaal niet gaan bereiken vanwege een aardbeving komt natuurlijk dan nog helemaal niet in ons op….

Pieter past prima in de bus.
Pieter past prima in de bus.
Ik hou van mijn broer maar ik hou ook echt van deze crappy stink-plee's.
Ik hou van mijn broer maar ik hou ook echt van deze crappy stink-plee’s.
Pieter! Kom deraf! Veel te gevaarlijk!
Pieter! Kom deraf! Veel te gevaarlijk!
Hij is al bijna aziaat.
Hij is al bijna aziaat.
Deze op mn kussen kan ik hebben.
Deze op mn kussen kan ik hebben.
Woehoe kijk ze stoer zijn!
Woehoe kijk ze stoer zijn!
Welke randdebiel rent daar nou weer met the militairy mee?!
Welke randdebiel rent daar nou weer met the militairy mee?!
Stoertjes-blik
Stoertjes-blik
No pwobwem. Life ok!
No pwobwem. Life ok!
Ook om 6u 's ochtends zijn wij heel knap.
Ook om 6u ‘s ochtends zijn wij heel knap.
Oma geniet van dr 7-upje.
Oma geniet van dr 7-upje.
Dj Leep spins the music.
Dj Leep spins the music.
Ik vond hem zo lief dat ik hem wilde adopteren.
Ik vond hem zo lief dat ik hem wilde adopteren.
Pieter op zn kutfiets.
Pieter op zn kutfiets, met natuurlijk, de stok van Boeddha.
Buddha's boom!
Buddha’s boom!

Advertisements

5 thoughts on “Ambi Bro & Sis on tour in Nepal!

    • Wat leuk geschreven! Ik kwam hier via de FB van Pieter die ik ontmoette net voor ie met jou ging meeten.

      Wat tof dat je een tijger hebt gezien! En kan het ook zeer waarderen dat je dat verhaal niet overdrijft om ons nog jaloerser te maken 😉 een twee-tellen glimps van een tijgerkont is al geweldig op zichzelf.

      Like

  1. Mooi verhaal! Ook al is de Himalaya niet bereikt en de Tour door Nepal veel korter dan gepland en gehoopt, zo’n geweldige ervaring samen met je broer heb je maar mooi in de pocket! Heel bijzonder. X!

    Like

    • Minie! Ja dat realiseer ik me maar al te best. Volgende keer mag ie weer mee, doen we het nog eens over maar dan zonder natuurrampen hoop ik. Thanks en tot heel snel! XXX

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s