Lekker lokaal

Hagedissenpoep in je bed? Tarantula’s bij je voeten? 24/7 muggen om je benen heen? Word je al warm? Nee?

Mango’s all you can eat voor je neus in de tuin? Het lichtgroenste water ooit? Lieve lachende mensen die je constant begroeten? Geen andere toeristen? Een lief klein donker kroes-harig kindje om je nek? Ja? Beter?

Welcome to Sarteneja

392159_284906204951097_1938116207_n

Backpackers Paradise

Dit is precies wat ik nodig heb. De locale ervaring, het gewone leven, niks opgesmukt om het aantrekkelijker te maken voor toeristen. Want die zijn er niet. Hallelujah praise the lord! En ja, mn guesthouse Backpackers Paradise heeft plek voor me. Een private hut zelfs voor de prijs van een dorm bed. Want er is namelijk niemand anders. Behalve Nathalie zelf, de eigenaresse, haar twee heerlijke honden Maurice en Bush en haar vier paarden. Welcome to Paradise.

Ik heb besloten dat ik een week vakantie heb. Vakantie van meer avontuur, vakantie van mijn eigen regels vooral. Geen meditaties, yogasessies, hardlooprondes en verplichte nummers voor een week. Gewoon even doen waar ik zin in heb. Slapen totdat ik wakker word. In slaap vallen als ik moe ben. No more rules. En nul invloed van buitenaf hierop. Gewoon waar IK zin in heb. Jawel, tussendoor wordt er gewerkt en er komt zelfs een skype-sollicitatie tussendoor, maar dat is allemaal prima. Maar geen regels.

Ik fiets rond door het dorpje, roep enthousiast Hola tegen iedereen die ik tegenkom, klets met de kassa-chicks in de supermarkt, werk nog maar wat vette hap naar binnen bij de lokale mini-restaurantjes (het woord sla kennen ze hier niet, vitamines ook niet trouwens) en hang op de steiger tegen de paal terwijl mijn voeten in het water bungelen. Binnen no time heeft iedereen door dat ik Anna ben, die ene gringo, die bij Nathalie bivakkeert. Die ene zonder plan. Gezellig, want na dag 1 word ik overal waar ik kom begroet, want iedereen weet wie ik ben. Superleuk.

10639422_10152774519446561_6203261740944509821_n  10984095_10152774519576561_2490968410000975493_n

Never alone

Ik heb duidelijk geen vakantie van de mannen trouwens. Je wilt het niet geloven, maar steeds als ik op de pier lig, word ik binnen een half uur omringd door gastjes die even komen kijken naar het chickie. Het maakt blijkbaar niet uit hoe oud ik ben. Of hoe oud zij zijn. Ik meen het. Op dag 3 word ik versierd door een KIND van 16. Ik kan me niet meer herinneren wanneer dat voor het laatst gebeurde. Nathalie legt me uit dat als de mannen geen aanstalten maken bij een meisje, ze door hun vrienden meteen worden uitgescholden voor homo. Ahhh, oke. Het is zelfbescherming dus, dat ze cola’s voor me kopen en achter me aan gaan. Oke, I can deal with it. Op dag 4 word ik belaagd door een superschattig jochie van 6. Hij komt badderen, vertelt ie en hij vraagt of ik ook het water in wil. Na een paar duik-acties in het water en spelen met de modder van de bodem van de zee, hangt ie ineens om mijn nek. Om niet meer los te laten. Sta ik daar, in dat blauwe water, met dat jochie om mijn middel. Zijn hoofd in mijn nek begraven. Hij is een cadeautje. Ik realiseer me dat hij in het grote gezin waar hij uit komt misschien niet alles krijgt wat hij nodig heeft, dus ik geef hem wat ik heb. Hij hoeft pas weg als hij uitgeknuffeld is. En ja, hij wil vrienden met me zijn. Waarna hij zijn snoetje weer in mijn nek wegstopt en om mijn middel blijft hangen en stil is. Wat een geluk.

828_dscn4746 (1)

Mooie-mensen-meeting

Nathalie omarmt me na twee dagen al als een vriendin. Van het ene op het andere moment hebben we super open gesprekken over van alles en nog wat, maar vooral over het leven en de liefde. Blijven toch het favoriete onderwerp. Ze is biologe en vergelijkt alles met het gedrag van dieren. In the end zijn we ook maar een stel apen en willen de vrouwtjes gewoon een man die sterk is en kan domineren. She’s got a point. Ze nodig me zelfs uit voor de verjaardag van Kevin, een van haar beste vrienden. Op zaterdagmiddag worden we opgehaald: Nathalie is ook DJ en zal de hele nacht gaan draaien dus Kevin zorgt dat ze niet met haar geluidsinstallatie de bus in hoeft. We berijden zandwegen vol kuilen en gaan over een ferry die met de hand middels een kettinginstallatie over het water getrokken wordt. Wow, dit is pas oldschool! Om 5u ’s middags komen we aan in Progresso, het dorp waar de ouders van Kevin wonen. Er wordt een varken geslacht, dit is een traditie bij welke viering dan ook, dus de ribbetjes liggen te roken op de barbecue. Ik ontmoet de meest fantastische mensen. Kevin werkt zelf als counselor met HIV-positieve mensen in Belize City. Hij is samen met Stephen, wereldverbeteraar en lid van het Youth Coalition for Sexual and Reproductive Rights fonds, en Elianne ook nog eens oprichter van het Belize Youth Empowerment for Change fonds waarmee ze de jongerenrechten in Belize proberen te verbeteren. Ze werken met een team van mensen waaronder ook de vriend van Stephen. Ik scroll door Stephen’s fotos op zijn mobiel en kom zo de mooiste verhalen te weten, terwijl hij de ribjes op de bbq omdraait en al zijn liefde geeft. Het fonds geeft veel voorlichtingen in de meer rural area’s over omgaan met uitdagingen, en die zijn er veel hier!. Ik som even op: criminaliteit, veeeel te vroegtijdige seksuele benadering en prostitutie, discriminatie van ras, gender en seksuele voorkeur, fysiek en emotioneel misbruik en racisme. De drie gay mannen hebben er zelf ook veel last van. Stephen is zelfs voor de Verenigde Naties in New York geweest om de situatie in Belize te spreken en is vervolgens geïnterviewd door CNN. Het was niet bepaald een pretje toen hij daarna weer terug in de ghetto van Belize kwam en hij was lange tijd niet veilig. Daarnaast ontmoet ik Elisa, de eerste (en waarschijnlijk ook enige) feminist in Belize. Ook zij heeft een NGO opgericht om sekswerkers te informeren over hun rechten en kansen op een beter leven. Zowel vrijwillige als gedwongen prostitutie is een groot probleem hier in Belize en Elisa boost het zelfvertrouwen van deze dames waar en wanneer ze kan. Je raadt het al, dit is een behoorlijk inspirerend vriendengroepje. Ik hoor ze helemaal uit en kan niet stoppen met zeggen hoe onwijs ik van ze onder de indruk ben. Maar ze zijn bescheiden. Ze doen wat ze kunnen maar scheppen er niet over op. We maken afspraken voor sessies in de komende week, zodat ik ze vrijwillig kan helpen vanuit mijn psychologisch perspectief. Psychologen zijn er namelijk niet in Belize, terwijl ze volgens mijn nieuwe inspirators wel heel hard nodig zijn. Ik sta te stuiteren en kan maar niet geloven hoe ik hier ineens in het hart van de wereldverbeteraars ben beland. Zo random! We dansen tot de zon opkomt (en tot ik me aardig de tering schrik van die tarantula op 10 cm van mijn voet: get off the dancefloor you freak!), kruipen in tentjes om een paar uur te slapen en verwelkomen dan de dag met een yoga-sessie aan het meer. Wat een bijzondere verjaardag en hoe fantastisch dat ik hier bij mag zijn.

11053568_10205017842986021_8885367834942914404_o
Stephen op rechts en de jarige Kevin in het midden

Jungle & Jaguars

Tijdens mijn verblijf in Sartaneja duik ik ook 1 keer de jungle in. Ik heb er helemaal geen zin in maar de Zwitserse jongen die ik bij t water heb ontmoet en in het Shipstern Reserve werkt, dwingt me praktisch, aangezien hij rete-blij is dat er eindelijk een andere Westerling in town is die zijn werk kan bewonderen. Vooruit. Ik check de supermooie grote vlinders in de vlindertuin. Ik heb 30 vragen maar niemand kan ze beantwoorden. Dat komt, zegt de Zwitser, omdat je hier geen opleiding nodig hebt om als ranger te kunnen werken. De gids vraagt of ik hem mee wil als ik de wandelroute door de jungle ga maken. Nou, dat hoeft dan ook niet echt. Ik kan dit best alleen. Ik besluit na 10 minuten van de wandeling af te wijken en richting de lagoon te gaan lopen. Pieter zal zeker trots op me zijn, denk ik terwijl ik de route achter me laat. Ik weet niet hoe ver de lagoon is, maar het kan nooit aan de andere kant vd wereld zijn toch? Ik krijg het steeds warmer naarmate ik van het pad af ben en dat komt niet alleen door de hitte. Eerst zie ik een tarantula, dan een slang, dan springt er een soort van aap-achtige bij me vandaag en als ik die 3 schrik-momenten heb doorstaan, bedenk ik me ineens dat hier wilde jaguars zitten. Ik heb werkelijk GEEN IDEE wat ik moet doen als ik er een tref. En dit pad blijft maar doorgaan, waar ben ik in godsnaam en wanneer komt dat lagoon onderhand? Als mijn hartslag een beat van 180pm heeft bereikt, besluit ik dat ik nu wel heel onhandig bezig ben en ik misschien beter om kan draaien voor mijn eigen veiligheid. Oh ja, ik ben, natuurlijk, ook nog op mijn slippers. HOEZO HEB JE GEEN SCHOENEN AANGEDAAN VANMORGEN?! Superhandig met die tarantula’s en slangen om je heen. En als je een jaguar tegenkomt dan kun je dus ook niet eens rennen. 1-0 voor wildlife, Anne verliest. Ik haast me gauw terug naar de normale wandelroute en heb een halve dag nodig om bij te komen van dit veel te spannende avontuur.

11260534_10152774514436561_7063851236203377855_n

Ik ga ook nog een ochtend paardrijden met Nathalie. Dit keer wordt er flink gegaloppeerd en ik vind mijn leven weer het einde als ik steeds moet duiken voor laaghangende palmbladeren en steeds bijna uit het zadel gegooid wordt. Ik moet toch iets doen met dit paardrijd-talent geloof ik 😉 I love it!

Het einde

Na een week uitslapen en mango’s eten is mijn geld op, evenals mijn geduld met de muggen trouwens en is het dus echt tijd om te gaan. Nathalie vliegt vandaag naar haar liefde in Canada en ik hoor dat er twee andere backpackers aan zullen komen. It’s my call to go. Het was het einde om dit stuk van dit prachtige land met deze waanzinnig vriendelijke mensen even voor mezelf te hebben. Opgeladen en blij kan ik het wel weer aan om andere backpackers op te gaan zoeken op een van de mooiste plekjes van de wereld: Caye Caulker, I am on my way!

Advertisements

4 thoughts on “Lekker lokaal

  1. Tarantula’s!?!? Dan vind ik het nog knap dat je die dag überhaupt nog op slippers op pad ging 😊 Heerlijke ervaring deze week lijkt me An. Super. Ik ben alweer nieuwsgierig naar je volgende avontuur. Dikke kus!

    Like

  2. Keileuk, Anne nog even genieten van heerlijk niets moeten en nog het avontuur opgezocht!
    Met de 95 jarige man is ook een prachtig verhaal; geniet nog een kleine week van de mensen en het land met al haar bijzonderheden! Veel knuffels……………xxx

    Like

  3. Vette shit zus. Echt VET!!!

    Verstuurd vanaf mijn iPhone

    > Op 28 jun. 2015 om 01:10 heeft She goes and sees het volgende geschreven: > > >

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s