Climbing to the top of the world

3:40 o’clock AM. “Wake up guys, time to climb up!”. Have I slept at all? No, probably not. But I am gonna rock this last leg of my trip. I am getting up.

I had the chance to postpone a possible highlight till the end of the trip: climbing the 3976m high volcano Acatenango. It’s nog only about this volcano, it’s more about its neighbour: Fuego, the active one. So on the previous morning, I find myself in a bus full of fit people, everyone is excited. When we drive towards the start of Acatenango, we can see Fuego erupt big time. Even the guide is overwhelmed and tells me that this is highly unusual. We might not even be able to make our way up, since massive eruptions like these are dangerous. Even though I am confident again after Nepal, I don’t want to end up in the middle of another natural disaster! But let’s just see how it goes. Cause everything changes always.

The first two hours are said to be the worst. I think I already agree after 5 minutes. It’s damn steep and everyone keeps on sliding away in the volcanic sand. The rented backpack they gave me is broken so it doesn’t fit properly and the winter coat that came with it is too small. Above of my own weight, the sleeping bag and matrass are dangling on my back too. Am I doing this? Yes I am. We reach the first stop and have to sign a paper to declare that it’s our own responsibility if Fuego’s eruptions get worse and we will be harmed. I ask the guide how big the chances are. He is easy about it and says that if the wind changes, we just have to come down as soon as we can. Okay, let’s do this.

It takes 5 hours on a tough trek in a beautiful surrounding. The sun is out, the rest of the group seems nice and I am eating my snickers bars again.

11696433_874000529359441_26392962_n 11720507_873998329359661_2005136365_n

What else could I wish for? Well, a horse maybe, to ride on. My god this is tough. It’s cold and steep. Two girls in the group have given their backpacks to the guides because they couldn’t carry it anymore. To me, that feels like failing and I just try to keep on breathing. It works. Everything is temporary, even this exhaustion.

Around 6PM we finally reach Base Camp. We set up our tents, make a fire and cook are cup noodles. The full moon comes up above the clouds on the left side of our view and the stars shine bright above us while Fuego keeps on coughing up bright red lava from the inside of our planet on the right side of our panorama. It’s smoke is black and looks like giant mushrooms.


The total view is incredible and I can’t pick where my gaze is going. We burn marshmallows, take sips from the bottle of Guatemalan rum, sing songs and keep on “wow-ing” about Fuego’s eruptions. It is so insane and so unreal to be here and to see all of this. Life is just perfect and I keep on pinching myself. This is why I travel. This is living life to its fullest and I love every bit of it.

11667030_873999899359504_1036665854_n IMG_7512

Later on we try to catch some sleep in our tents, I share one with six guys. I really can’t sleep, I am extremely cold and still trying to take in all the beauty that I have seen tonight. It’s just all so amazing!

The next morning, only half of the group gets up at 3:40AM to go up to the summit to see sunrise. The guide told us last night that girls usually don’t go up. Well, screw that. I can do this. There is one other girl that is brave enough and I am grateful that I am not the only one! I am in the back of the group constantly, to be honest, I am the last one, but I have agreed with myself that I’ve won this competition already anyway. It’s dark, the trail is even steeper than yesterday and I keep on falling down, trying to crawl my way up. I have to take a break every two meters since it is so exhausting at this height. I keep on telling myself that with every step I take, I leave something behind that I don’t want to take home with me. But I find it hard. It’s not that I want to quit, it’s just that I want this hard struggle between my feet and the volcanic sand to be over.

And then, almost at the end, the first few rays of sun make their way through the clouds and I can see the top.


For some reason, the sun seems to be my saviour, and I make my way to the top while I hear the guide shouting at me from above: “Anna, you are almost there!”. And I am. I take the last steps with pride, a shitload of pride. I can’t believe I have made it. The guys high-five me and I feel like the queen of the world. I am super proud of myself and extremely happy and excited. The smile on my face is big and bright and I can’t stop laughing and yelling.


The view is stunning. The clouds and the sun make a perfect painting together with the several volcanos we can see from here, including the still erupting Fuego.



It is perfect, just perfect. More than perfect. I let the sun warm my frozen body and I just sit here for a while, still with that huge smile across my face. I am so proud. So thankful.

I have made it. Not only to the top of this volcano but also across 6 amazing, challenging, unique, interesting and tiring months. It’s been truly inspiring and I have loved every minute of it, good and bad. Ups and downs together make the best mountains. And I apparently just love to climb.

Thank you Acatenango. Thank you world. And mostly, thank you people. It’s been an amazing journey.

11657503_873998712692956_1589547259_n (1)


Meet my new inspirators: Kevin (middle) and Stephen (right). World-improvers pur sang. We met on Kevin’s 25th birthday over a week ago. I fell right with my nose in the butter, as we would say in Dutch (; In the middle of the Belizean jungle I met my kind of people: conscious people with the wish, need and determination to make the world a better place. Kevin works as a counsellor with HIV-patients for the National HIV Programme, Ministry of Health, Belize. He works in a clinic in Belize City and goes out into the rural areas to do HIV outreach work: giving information, free HIV-testing and helping patients to cope with their life-long-struggle of HIV or AIDS. His friend Stephen should have ‘NGO’ as his middle name. He has worked for several in the past and is a member of the Youth Coalition for Sexual and Reproductive Rights as we speak, but together with Kevin also just founded the Belize Youth Empowerment for Change. With this organisation they are improving the chances and opportunities for the youngsters in Belize. Everyone knows Belize has amazing beaches and reefs, but on the other side of the beauty, there’s loads of challenges here: discrimination based on gender or sexual identity, crime-related-pressure, early sexual advancement, physical and emotional abuse and racism. Stephen and Keving help out wherever possible and give the young Belizeans a voice. I am telling you, these guys are making the world a better place and I wish you could all meet them in person. And guys, just so you know, the world already ís a better place with you in it. Mesi & Damou!

You better Belize it!

Een kleine bootrit langs het eiland van Leonardi DiCaprio en je bent er: Caye Caulker. Ik klop op de houten deur bij een hostel en ben er al gauw achter dat hier achter in het water een hele oude boot ligt. En jawel, ook daar kun je slapen. Dat wil niemand, want de boot lekt en het is tenslotte regenseizoen. Dat hoef je mij niet te vertellen, ik regen inmiddels al een week weg en de zon laat dagenlang op zich wachten. Maar vandaag hebben we geluk: een strak blauwe lucht en perfect weer om die voetjes weer aan wat zon bloot te stellen. Kom maar door met die boot! Het is lekker basic en heerlijk stil op mijn boot. 5 minuten later lig ik op de pier van ‘the split’: het mooiste stukje van dit eiland. Door een orkaan ontstaan, het eiland in 2-en gespleten door het natuurgeweld. Doe mij zo’n visburger, ik hou het hier nog wel even vol.


Zwemmen in een aquarium

De dag erna ga ik op pad, met een eco-friendly tour richting het prachtige Hol-Chan reef. Hier kun je waanzinnig snorkelen, het is het grootste reef na The Great Barrier Reef in Australië. Het was even zoeken naar het juiste bureautje, want al die snorkel-debielen hier voeren de haaien zodat wij gekke toeristen er tussen kunnen zwemmen. Oh en dan mag je ze ook even aaien. Ga toch gauw fietsen. Sinds wanneer is de oceaan een veredelde dierentuin geworden? Hoe lang wachten we nog op gedrogeerde zeekoeien zodat we daar ook even knuffelend mee op de foto kunnen? Ik doe hier niet aan mee en gelukkig is er 1 bureau die ook niet meedoet. Heel groot op een schoolbord aan het hek: WE DO NOT FEED THE ANIMALS! Hier moet ik zijn, ik ga met jullie mee! Gids Zack maakt de slogan waar, sterker nog, ik krijg steeds op m’n kop omdat ik te snel zwem. En als ik zo hard flipper, dan komt er zand los van de bodem wat over het koraal heen valt en dan gaat het dood. Supergoed dat ie me er op wijst en me uitlegt hoe ik ook in het water een geduldig en goed mens kan zijn! Ook vandaag is weer een prachtige dag en we vertrekken vroeg zodat we er eerder zijn dan alle andere vis-voerende-boten. Het is on-ge-lo-fe-lijk wat ik vandaag te zien krijg. Ik heb nog nooit in mijn leven op zo’n mooie plek gesnorkeld. Dit is een wereldgroot aquarium! Het water is kraakhelder, het koraal prachtig paars en oranje en ik kan niet stoppen met staren naar de visjes. Het is niet te beschrijven hoeveel moois ik zie. Ik weet niet eens waar ik moet kijken omdat het zo zo veel is! Af en toe zwemt er een zeekoe voorbij, dan weer een zeeschildpad en even later een gestippelde rog. Ik hoef niets te doen, alleen maar boven het koraal te hangen, me te laten dragen door het zoute blauwe water en de rest komt vanzelf. IK WIL HIER NOOIT MEER WEG.


Op het punt waar de haaien zitten, hoeven we niet eens te voeren want ze komen vanzelf naar ons toe. Zwem ik daar ineens tussen tientallen haaien en andere happende vissen.


Het is wel even spannend maar ze doen echt niks, behalve naar me kijken. En ik kijk dapper terug. Het is een dag om echt nooit meer te vergeten, dit was m’n meest indrukwekkende snorkel ooit. Ter illustratie even een kiekje van mijn nieuwe liefde, de yellowtail damsel-fish. In het echt ietsie liever dan op de foto.


Honden redden

Na zonneschijn komt regen (ook in mijn boot overigens) en dat nèt op het moment dat ik op het punt sta om naar mijn NGO-meeting in Belize City te varen. Het is een dikke vette tropische storm en de meeting wordt gecanceld omdat niemand kan komen vanwege het weer. Maar de zon schijnt in mijn hoofd, want dat betekent dat ik naar The Dog Rescue Center kan! Naast het hostel ligt een enorm Pet Park naast de honden-opvang.


Ik maak kennis met Scott, een lieve Amerikaan en eigenaar van 32 huizen en hotels over de hele wereld, maar eigenlijk is hij het liefst hier bij zijn honden. Hij heeft het centrum opgericht omdat hij het niet aan kon dat die honden hier zo slecht behandeld worden. Op dit moment zijn er 14 te toffe dogs die je de hele dag kan knuffelen en uitlaten. Geen puppy’s, want die worden altijd meteen geadopteerd. Begrijpelijk en goed! Scott is vet blij dat ik er ben, want met het slechte weer is hij de enige die de honden uit wíl laten. Nou kom maar door, ik kan wel wat dierenliefde gebruiken. Ik moet oppassen dat ik niet met een hond in m’n backpack naar huis ga volgende week om die vervolgens ongewenst aan ons pa en ma op te dringen. Ik wandel met Thunder (die veel te sterk is en mij alle kanten op trekt), Franky (te snoetige pup van 7 maanden met een gedraaid oor), Popeye (mijn grote liefde die precies weet hoe ze vrouwen om haar poot moet winden met haar gejank als we even geen aandacht geven), Krispy (die het vertikt om door de plassen te lopen), Bush en naamloos (die dwars door mn t-shirt heen in m’n arm bijt omdat ze mee uit wil). Popeye, mijn verloofde, wil wel met me op de foto:


Ik plas bijna in mijn broer als een van de veel-te-welwillende Beliziaanse mannen langs fietst en zwoel naar me roept: “I wish I was on a leash baby!”. Aan aandacht geen gebrek, wederom. Na 6 wandel/ren-tochtjes volledig verregend te zijn, zit mijn taak er op voor vandaag en kan ik terug naar mijn natte boot (linksachter op de foto).


Wet, wet, wet

Ik blijf nog 1 dag langer om de laatste yoga-les van het seizoen mee te pakken. Het was een verademing om begin deze week weer eens een fatsoenlijke Vinyasa-les te kunnen doen! Maar ja, ook die laatste yoga-les wordt natuurlijk afgelast vanwege het slechte weer: toch lastig zo’n down-dog op een glibberig dakterras in de regen. Balen!

Als het daarna toch weer even droog word, klim ik met mn amigo Ben in de kayak om de zonsondergang te bekijken. Hij is mooi.


De volgende ochtend staat de verplaatste NGO-meeting met Kevin en Stephen op het programma, waarna ik met hen mee het veld in ga om HIV voorlichting te geven. Maar als ik wakker word, hoor en voel ik al hoe laat het is. Mijn bed is nat van de regen en zo ook mijn voeten. En er komt geen einde aan. Ik check in op m’n mail en lees hoe zowel de meeting als de HIV dag zijn afgelast. Nondeju. Hier baal ik echt van! Niks aan te doen, het geeft maar weer eens aan hoe zinloos het is om te plannen als je op reis bent in tropische gebieden. Het weer bepaalt. Als het een beetje droger wordt, stap ik op de boot richting vasteland. Dit keer met mijn enorm knappe secret crush doctor Andy uit Nieuw-Zeeland die met me mee gaat naar de clinic waar Kevin werkt. Ik wil Kevin nog even opzoeken ook al kan ik niet met hem aan het werk vandaag. Hij is aangenaam verrast als ik op zijn deur klop (na een lange zoektocht door dit lokale kleine gekke ziekenhuis) en hij vertelt ons alles wat hij kan vertellen over de manier waarop ze hier met HIV omgaan. Als counselor komt hij natuurlijk van alles tegen, schrijnende verhalen, maar gelukkig heeft hij vanuit de VN supergoede handvatten om er op de juiste wijze mee om te gaan. De gratis condooms komen op tafel en ik bloos van oor tot oor als Kevin een handvol in mijn en Andy’s zakken stopt. Ik pas vriendelijk voor Kevin’s demonstratie met de houten nep-piemel. We nemen afscheid met een enorme knuffel en dit weer zo’n goodbye die ik lastig vind. Kon ik hier maar blijven en wat doen.

Glitters in de bus (en in mijn ogen)

Ik neem ook afscheid van m’n arts met teveel grenzen en stap op de bus richting het zuiden van Belize. Het is heerlijk om weer in de lokale bus te zitten en te kletsen en grappen met de lieve donkere kindjes en hun ouders. Spreuken op de wand zoals: “There is no luck like Belize luck” en “Take your litter so Belize can glitter!”. Ik hou ervan! Ik zit naast een man die bij defensie werkt en we hebben een open gesprek over de corruptie aan de landgrenzen en het verschil met Belize. Ik ben echt zo dol op dit land, dat ik voel dat ik eigenlijk niet weg wil! Ik vertel ook tegen iedereen hoe verliefd ik ben geworden op dit land, ondanks of misschien ook juist wel door zijn uitdagingen. En de mensen zijn zo zo zo fijn! Iedereen glimlacht dankbaar als ik hen vertel hoe mooi mijn weken hier zijn geweest.


Wet & wild

De volgende ochtend neem ik de boot richting Guatemala. Ik ben echt verdrietig merk ik. Dit land heeft me zo gegrepen. Op het bootje tovert de captain ineens een groot zeil uit één van de kastjes. Of we die even over ons heen willen houden. De komende anderhalf uur. En ja, dit wordt wat ja. De boottocht is WILD. Met enorme hoofdletters. De boot ketst alle kanten op en neemt de golven mee de boot in. Ik moet lachen, ik hou wel van wat spektakel, maar meerdere mensen in het bootje zijn niet lekker of bang. De captain blijft ondertussen maar schreeuwend met mij praten en probeert me te overtuigen om zo de boot ook weer mee terug te nemen. Er is geen land zoals Belize, maar er zijn ook nergens op de wereld zulke upfront overduidelijk-geinteresseerde-available-mannen (met veel te grote kleren en een veel te grote mond) als in Belize! Daag flapdrol, ik ga terug naar m’n andere liefde, Guatemala! Want daar mag ik nog een laatste keer van watervallen af springen, de zee induiken, genieten van de jungle aan de rivier bij een eco-farm aan Rio Dulce ennnn…..mijn laatste wens van de bucket-list afstrepen: vulkaan Acatenango beklimmen (bijna 4km hoog) om ieder uur de actieve vulkaan Fuego te zien uitbarsten. Dreams DO come true!!!!