Two Iraqis in Amsterdam

It’s never easy to come ‘home’. I hate to admit it mostly because I wish it was different and I am embarrassed about it. Iraq is my home and it takes time when I return to the Netherlands to adjust, to settle in. I feel alone, lonely and lost. My heart is open and everything hits hard because I am tired. I feel guilty for not being able to see dear friends, I feel disappointment towards myself. I basically just don’t know what to do with myself. It’s part of transition and I know it will pass. But today I thought I would feel like this for the whole christmas holidays.
Until I met this guy, my Uber driver who was going to take me to the train station. We started to chat. After 30 seconds I said: “Sir, where are you from?”. He looked a bit surprised but answered: “I AM FROM BAGHDAD, Iraq”. My mouth fell open. “ME TOO, I live in Erbil”. His mouth fell open. “I just came from Baghdad last night”. His chin dropped further.
A wonderful conversation followed, about one thing that we have in common: a shared frustration with the injustice of life in Iraq. Talking about this made me feel acknowledged, so not alone anymore at all. He told me how his brother was murdered by the regime in 1981 and how he himself had to flee the country because he was also seen as ‘a state enemy’. And how he has been trying ever since to share the truth with everyone who could maybe make an end to the corruption and injustice that is still existing. It was so beautiful that we had this moment together, in a car towards the train station. So open, raw, honest and real.
At the end of the journey he said: “Anne, can I please give you my contacts and can you please promise me that you will call me when you need help, with ANYTHING, here in the Netherlands or in Iraq?”. Living in NL had definitely not washed away the typical Iraqi trait of generosity and hospitality…! I smiled. He smiled back, gave me his number and said: “Meeting you today has made my day Anne!”. I smiled back and said: “Meeting you today has saved my day Andilbast”. We said goodbye in Arabic. His smile was big. And I found my ground in the Netherlands again. Marhaba ❤️

Advertisements

Dodenherdenking

Ik zit op een bankje. Buiten. Mijn ogen weer droog. Twee minuten lang was het stil.
Doodstil. Dat is nogal wat voor Amsterdam. De stemmen verstomden. Trams stonden stil. Ik hoorde alleen maar vleugels van vogels die over de Dam scheerden. In vrijheid.
Tranen. Dat mag gewoon. En is niet eens gek.
Ik voel me veilig. Ik hoef niet bang te zijn, wat je ook verzint en tegen me zegt. Het is niet normaal wat wij hier hebben. Het is niet normaal wat wij hier hebben.
Veteranen en verzetsstrijders leggen kransen. Het klikt in mijn hart. Er zijn altijd helden geweest. Verzet is van alle tijden en het verlangen naar vrijheid ook. Laat je niet gijzelen door je angst. Je verzint het zelf. En zoek de helden. Ze zijn er altijd.
Burgemeester Van der Laan legt een krans. Gearmd met een dame ter ondersteuning. Hij wankelt. Ik moet weer huilen. Het leven is fragiel.
In mn jaszak omklemmen mijn vingers mijn sleutels. Ik heb een huis.
Laat je niet gijzelen.
Ik moet dit werk doen. Ik mag. Ik kan. Ik kan nog steeds maar weinig doen deze dagen; je vrijheid tijdelijk inruilen voor een huis met prikkeldraad draagt blijkbaar een hoge prijs. Maar ik heb genoeg geld.
Ik laat alle bloemen achter me. Ik zie hoe mijn voeten één voor één mijn route raken. Vrij en gegrond. Ik vertraag. Langzaam, je hoeft nergens heen. Ik struin over talloze hangbruggen. Zie tape op de trottoirs, van VRIJmarkten van vorige week. Zoenende mensen op de Ben Polak brug. Toepasselijk. Hij zou vast blij zijn.
Ik sta voor de blauwe supermarkt. Binnen is het vol van kleur. En overvloed. Keuze uit 32 soorten boter. De deuren zijn dicht. Godzijdank, kan er ook eens een keer iets níet in het paradijs. Geen wijn vanavond. Laat dat geen teleurstelling zijn.
Ik loop naar mijn thuis. Mensen om me heen worden luider, roepen weer. Ja ik vind het irritant. Doe mij maar twee uur stilte. Of twee dagen. Maar zoals Burgemeester van der Laan net zo mooi zei: “Bestrijd onverdraagzaamheid zonder zelf onverdraagzaam te worden.” Dat wil ik oefenen. Met de deur open.

Laat je niet gijzelen. Maar gijzel vooral jezelf niet.

#4mei #dodenherdenking #verdraagzaamheid#vrijheid #dam

Touwtjes uit de brievenbus

Die keer dat ik op de hond van die man mocht passen toen hij even een boodschap ging doen bij de HEMA op t station.
Die keer dat ik zo hard op m’n bek was gegaan met hardlopen en twee onbekende backpackers voor me naar de apotheek gingen in Guatemala.
Die keer dat ik bij de Sundays een huilende baby mocht troosten zodat haar moeder even onder de zonnebank kon.
Die keer dat ik uitgenodigd werd door Afghaanse vluchtelingen om thee te komen drinken in hun schamele tent op hun vluchtelingenkamp.
Die keren dat ik aan kwam op een meditatie retraite en nog geen slaapplek had en ALTIJD en zonder problemen bij iemand die ik niet kende thuis mocht komen slapen.
Die tig keren dat ik een huis AIRBNB’de of liftend langs de snelweg stond en de leukste liefste hartelijkste mensen mocht ontmoeten.
Die keer dat die jongen me drie weken lang zijn huis leende en zijn broer me zijn auto terwijl hij me nog nooit ontmoet had.
En vooral AL die TIG keren dat ik werd uitgenodigd door locale onbekende mensen uit totaal andere werelden en culturen om bij ze te komen eten, slapen, leven en met hun kinderen te spelen. Of ik nou bijna huilend ‘s avonds laat eenzaam bij een verlaten bushalte zat of we elkaar gewoon overdag op straat ontmoetten met een simpele glimlach. Het begint eigenlijk altijd met een glimlach.

Er hangen echt overal touwtjes uit de brievenbus. Maar je moet goed kijken. En belangrijker nog, jezelf ook afvragen met welke overtuigingen jij naar anderen kijkt. Hoe vaak mensen me wel niet raar aankeken als ik vertelde over het AIRBNB’en van mijn huis, het gebruikt van Peerby, liftend naast de snelweg staan. “Maar je kent die mensen niet??!?”. Nee precies. Dat is juist het leuke. “En stop je dan al je spullen in een kluis ofzo?”. Nee. Zou jij spullen jatten als iemand zijn huis gastvrij zou open stellen? Nee toch? Nou dan.

We kunnen met z’n allen weemoedig naar Jan Terlouw luisteren (graag, ik doe mee). En mopperen dat het vertrouwen ontbreekt. Maar naast alle ellende vind ik overal nog steeds volop goeds en vertrouwen in onze wereld. Maar als jij jouw touwtje niet uit de brievenbus hangt, uit angst, hoe kun je dan verwachten dat anderen het wel doen?

#touwtjeuitdebrievenbus #janterlouw #dwdd#vertrouwen

Prayers of the capital

Irish Church. I light a candle, give the flame a good spot and sit down. Quietly, I don’t want to disturb.

Moved, that’s what I am. By this sacred space that I can relate to wherever I am in the world. And by the number of people coming in to make a prayer. Or maybe to express their gratitude. Or say sorry. Or even confess something. I pray for those who come for the latter as I think asking for forgiveness is unnecessary. Humanity is okay. 

A woman on her knees. Head down. It seems to take forever. The longest worship I have ever seen. It feels like a confession though. As if she is about to give up. I can almost feel her sadness and despair. Her negative energy towards her own deeds. For some reason I believe they were well intended.

Another woman, older, with click clack shoes. Greeting her known friends before she kneels and sits down. Is that a wig? Hmm. No! It’s beautiful, perfect for her.

A woman dressed in black, walking in with her Starbucks coffee and wrapped sandwich. I notice my judgements. Takes out her rosary and starts working her way through the beads. My judgements evaporate. She stands up, touches the altar, greets her friends too, kneels and leaves. With her Starbucks coffee and wrapped sandwich. 

A young man, younger than me. Kneels and sits. Takes his headphones off and his smartphone out. No messages? Puts it back in the pocket of his coat. Leans back when someone wants to pass. Why is he here? 

An older man. He was in before I got here. I can hear him breathing throughout my whole stay. I am getting curious and want to see where this noise is coming from. I turn my head to the side. He is asleep. Does he live on the streets of Dublin? Will he be woken up at some point?

The gathering of all sorts of people. The sound of generous coins in the offering box. The warmth of the candles and winter coats around me. The cold outside is fine to me when I can be in here, wrapped in the warm blanket of these people. The taste of silence. And the belief in faith. The belief that it’s good and helpful to be here and pray. Whatever prayer you have. I believe it’s a good thing. Here, right now, hidden in the middle of the bustling capital of Ireland.