Climbing to the top of the world

3:40 o’clock AM. “Wake up guys, time to climb up!”. Have I slept at all? No, probably not. But I am gonna rock this last leg of my trip. I am getting up.

I had the chance to postpone a possible highlight till the end of the trip: climbing the 3976m high volcano Acatenango. It’s nog only about this volcano, it’s more about its neighbour: Fuego, the active one. So on the previous morning, I find myself in a bus full of fit people, everyone is excited. When we drive towards the start of Acatenango, we can see Fuego erupt big time. Even the guide is overwhelmed and tells me that this is highly unusual. We might not even be able to make our way up, since massive eruptions like these are dangerous. Even though I am confident again after Nepal, I don’t want to end up in the middle of another natural disaster! But let’s just see how it goes. Cause everything changes always.

The first two hours are said to be the worst. I think I already agree after 5 minutes. It’s damn steep and everyone keeps on sliding away in the volcanic sand. The rented backpack they gave me is broken so it doesn’t fit properly and the winter coat that came with it is too small. Above of my own weight, the sleeping bag and matrass are dangling on my back too. Am I doing this? Yes I am. We reach the first stop and have to sign a paper to declare that it’s our own responsibility if Fuego’s eruptions get worse and we will be harmed. I ask the guide how big the chances are. He is easy about it and says that if the wind changes, we just have to come down as soon as we can. Okay, let’s do this.

It takes 5 hours on a tough trek in a beautiful surrounding. The sun is out, the rest of the group seems nice and I am eating my snickers bars again.

11696433_874000529359441_26392962_n 11720507_873998329359661_2005136365_n

What else could I wish for? Well, a horse maybe, to ride on. My god this is tough. It’s cold and steep. Two girls in the group have given their backpacks to the guides because they couldn’t carry it anymore. To me, that feels like failing and I just try to keep on breathing. It works. Everything is temporary, even this exhaustion.

Around 6PM we finally reach Base Camp. We set up our tents, make a fire and cook are cup noodles. The full moon comes up above the clouds on the left side of our view and the stars shine bright above us while Fuego keeps on coughing up bright red lava from the inside of our planet on the right side of our panorama. It’s smoke is black and looks like giant mushrooms.

11706009_873998212693006_1389361432_o

The total view is incredible and I can’t pick where my gaze is going. We burn marshmallows, take sips from the bottle of Guatemalan rum, sing songs and keep on “wow-ing” about Fuego’s eruptions. It is so insane and so unreal to be here and to see all of this. Life is just perfect and I keep on pinching myself. This is why I travel. This is living life to its fullest and I love every bit of it.

11667030_873999899359504_1036665854_n IMG_7512

Later on we try to catch some sleep in our tents, I share one with six guys. I really can’t sleep, I am extremely cold and still trying to take in all the beauty that I have seen tonight. It’s just all so amazing!

The next morning, only half of the group gets up at 3:40AM to go up to the summit to see sunrise. The guide told us last night that girls usually don’t go up. Well, screw that. I can do this. There is one other girl that is brave enough and I am grateful that I am not the only one! I am in the back of the group constantly, to be honest, I am the last one, but I have agreed with myself that I’ve won this competition already anyway. It’s dark, the trail is even steeper than yesterday and I keep on falling down, trying to crawl my way up. I have to take a break every two meters since it is so exhausting at this height. I keep on telling myself that with every step I take, I leave something behind that I don’t want to take home with me. But I find it hard. It’s not that I want to quit, it’s just that I want this hard struggle between my feet and the volcanic sand to be over.

And then, almost at the end, the first few rays of sun make their way through the clouds and I can see the top.

IMG_7566

For some reason, the sun seems to be my saviour, and I make my way to the top while I hear the guide shouting at me from above: “Anna, you are almost there!”. And I am. I take the last steps with pride, a shitload of pride. I can’t believe I have made it. The guys high-five me and I feel like the queen of the world. I am super proud of myself and extremely happy and excited. The smile on my face is big and bright and I can’t stop laughing and yelling.

11716035_873999846026176_912049207_n

The view is stunning. The clouds and the sun make a perfect painting together with the several volcanos we can see from here, including the still erupting Fuego.

IMG_7580

11716052_873998369359657_296096425_n

It is perfect, just perfect. More than perfect. I let the sun warm my frozen body and I just sit here for a while, still with that huge smile across my face. I am so proud. So thankful.

I have made it. Not only to the top of this volcano but also across 6 amazing, challenging, unique, interesting and tiring months. It’s been truly inspiring and I have loved every minute of it, good and bad. Ups and downs together make the best mountains. And I apparently just love to climb.

Thank you Acatenango. Thank you world. And mostly, thank you people. It’s been an amazing journey.

11657503_873998712692956_1589547259_n (1)

Advertisements

Guatemala: het regent avocado’s 

Guatemala? Hoezo? Haha ja dat weet ik ook niet. Ik dacht, laat ik de andere kant op vliegen, es kijken hoe het daar is. En, als ik heel eerlijk ben vind ik het ook wel fijn om de spiritualiteit van Azië achter me te laten en iets TOTAAL anders te gaan doen. Gelukt!

The United States of America

Maar eerst nog even een paar korte stops in the U S of A! Bijna 10 jaar geleden was ik hier voor het laatst en ik zeg het je, er is niks veranderd. Het ruikt hier nog steeds naar Amerika, de porties en auto’s zijn nog steeds veel te groot, ik ben nog steeds omgeven door tientallen honkbalveldjes, de straten en ‘blocks’ zijn nog steeds zo vierkant als wat en gelukkig zijn de mensen nog steeds superaardig. Dat wordt heel duidelijk als de immigration officer in Minneapolis, Minnesota, enorm lang en gezellig tegen me aanzevert (zogenaamd om te checken of ik wel zuiver ben maar natuurlijk vinden we het beiden vooral ook heel leuk!). Are you married ma’am? No? Are you looking for a cowboy ma’am cause they are all waiting for you outside! Haha nee bedankt maar it was a pleasure to meet you. And thanks for the stamp!

She runs and falls

Als ik later land in Atlanta, Georgia verheug ik me op een lange nacht slaap in t goedkoopste motel dat ik kon vinden: Motel 6. Ik zeg je een ding: CULTURE SHOCK! So! Ik zie alleen maar extreem dikke donkere mensen die Mac Donalds mee naar hun kamer nemen. En alle kamers zijn gigantisch en hebben een magnetron. Iedereen is wel echt heel aardig. Toch voel ik dat ik een statement moet maken (want dit kan echt anders mensen!) en ga ik dus om 6u ‘s ochtends joggen. Ik voel me een ware eindbaas als ik langs de High Way suis en voer ik het tempo nog wat op. Euforisch dit. Kijk mij hier rennen in The States! En BAM daar gaat ze, echt vol op d’r snoet. Het allerraarste is dat ik voel dat ik val maar dat ik niet kan reageren. Ik sta maar gauw op en ren door. Totdat het zwart wordt voor m’n ogen. Oké dit is misschien serieuzer dan ik dacht. Ik bekijk de schade. Handen dubbelzijdig open (echt hoe?!), heup, knie, elleboog, schouder, kin. En inmiddels overal bloed. Haha wat een debiel ben ik. Ik jog terug naar m’n motel en bedenk me dat dit misschien licht overmoedig van me was met een jetlag om 6.30u ‘s ochtends. Het duurt zo lang om m’n wonden schoon te schrobben en likken dat ik m’n shuttle naar t vliegveld mis. Aargh. Anne!!!! Gelukkig ben ik tegenwoordig niet meer overal te laat en zelfs ruim op tijd op Atlanta airport en kan ik flirtend met de piloot nog ontbijten. Ready for my flight to Guatemala City. Maar ik heb me toch een partij hoofdpijn. Take it easy vandaag honey.

Mooi, mooier, mooist

En dan, GUATEMALA! Het regent hier avocado’s! Wow wat is het hier heerlijk, rustig, zonnig. Wat zijn de locals lief en wat is het eten heerlijk! En serieus, de avocado’s vallen echt uit de boom terwijl je je boek leest in de tuin. En wat is het hier vooral ook MOOI! Overal vulkanen om me heen, fel beschilderde muren, oude kerkjes. M’n maat Jesu Christo wordt verheerlijkt op muren en bussen. Want hij gaat ons redden! Hoera! Dit is hemels na de plekken waar ik vandaan kom. Iedereen staat weer achterop trucks of zit weer bovenop de bus. I LOVE THIS!! De locals zien er prachtig uit. Mannen met cowboy-hoeden, bewapend met mes en sikkel de velden in. De vrouwen met lange haren in prachtige plissé-rokken en geborduurde korte tops (behoorlijke hipsters! En de outfits verschillen per streek en inheemse stam maar zijn allemaal even mooi to me!). Ze lopen stralend fruit en sap te verkopen op straat. De snoetigste verwilderde blije kindjes naast hen. Liefde! Kleren, vissen en lichamen worden weer gewassen in hetzelfde rivierwater en het leven is weer simpel.

Lago del Atitlan: bijkomen

Ik ben hier zonder plan. Dat is bevrijdend en leuk want nu kan ik genadeloos achter anderen aanhobbelen zonder dat ik het gevoel heb dat ik ergens heen móet. Ik heb alleen een beach-wens: na de hectiek van de afgelopen tijd lijkt het me heel fijn om naar een oceaan te staren. Maar goed, zoals altijd gaan dingen toch gewoon zoals ze zelf willen gaan. En dus verblijf ik eerst twee weken in hotel Mikaso in het prachtige dorpje San Pedro aan Lago del Atitlan. Het idee was om 1 nacht te blijven maar aangezien ik nog nooit dichterbij de hemel ben geweest moet ik hier wel blijven. Vanuit m’n dorm-bed kijk ik uit over het prachtige meer. Ik word ‘s ochtends om 6u gewekt door de zon die achter de vulkaan opkomt en zo over het meer mijn bed in schijnt. Het is hier doodstil. Alleen wat vogels en wat vissers op het meer. Ik voer twee weken lang niks uit, behalve mediteren, zonnen op het dak, af en toe hardlopen of wandelen en Spaanse praatjes maken met de locals en amigo’s maken. En een keer opschrikken als de grond onder me heftig begint te schokken. DIT KAN NIET WAAR ZIJN! Maar het is wel waar, het is een aardbeving. Lang niet zo heftig als in Nepal maar ik beleef hem veel angstiger. Hmm. Misschien is die verwerkingstijd hier aan het meer nog niet zo overbodig als ik dacht. Gelukkig is er geen schade omdat alles hier een stuk steviger gebouwd is.

De bruiloft

Als ik in het dorp gezellige gospel-music hoor, ga ik bij de kerk kijken want ik hoorde gisteren al dat er vandaag iemand gaat trouwen. Eenmaal bij de kerk aangekomen zie ik ballonnen en hoor ik veel mensen zingen maar ik zie niemand. Een dude gebaart naar me dat ik naar boven moet komen. Echt? Echt! Yes ik hou van buitenlandse bruiloften. Kom ik boven, nog steeds niemand. Huh? De dude stuurt me een trapje op, de toren in. Kom ik daar aan, loop ik zo een radiostation in. Drie gasten met microfoons en koptelefoons. Haha ik moet kei hard lachen. Geen bruiloft maar een christelijk radiostation dat het hele dorp voorziet van live preken en kerkmuziek. Haha ik ben echt een nerd. Een paar ola’s en gracias verder haast ik me weer naar beneden. Weg van de ballonnen die er blijkbaar ook hangen als er niemand trouwt 🙂

Mac Donalds por favor? No!

Na twee heerlijke weken rust begint m’n avonturiers-hart gelukkig weer te kloppen en spring ik om 04.30u ‘s ochtends in een bus richting het noorden. Het wordt een zwaar irritante tocht als ik met 2 Amerikanen en 1 Canadees tussen 17 Israëliërs beland die besloten hebben dat zij de baas zijn over alles die dag. Ze komen twee uur te laat aan bij de bus, verdwijnen tijdens pauzes en komen veel te laat terug, maken ruzie met de chauffeur omdat hij niet naar Mac Donalds wil rijden (serieus????) en vergeten dat er meer mensen op deze planeet wonen. De chauffeur is terecht woedend als ze totaal respectloos door hem heen blijven roepen wanneer ze hun zin niet krijgen. Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt. De chauffeur, Christiano, ook niet. Hij belt zelfs met zijn baas om te vragen of hij ze uit de bus mag zetten na de Mac Donalds ruzie. Helaas niet. Ik zit voorin naast hem en we worden dikke amigo’s tijdens deze busreis die door Israëls toedoen niet 12 maar 16 uur (!!!) duurt. We begrijpen beiden namelijk niet hoe het mogelijk is dat deze groep zich zo enorm onbeschoft gedraagt. Ik vind het ook zo lullig voor hem! Hij is vet aardig en rijdt supergoed en dan gaan zij hem met hun kinderachtige gedoe kwaad maken. Zelfs jochies van 6 met gedragsproblemen gedragen zich nog beter dan deze assholes. Op een gegeven moment draai ik me zelfs om om te zeggen dat ik nooit eerder zulke respectloze mensen ontmoet heb en dat ik het supervervelend voor El Jeffe vindt wat ze doen. Maar ook ik krijg de wind van voren. Ineens kunnen ze wel Engels en word ook ik uitgescholden. De hele bus hangt na al dat geruzie vol spanning. Ik moet er bijna van huilen. Dit is niet helemaal wat ik had verwacht van een busreis door dit derdewereldland. Gelukkig maken Christiano en ik en de Amerikanen en de Canadees samen veel grappen en na aankomst kan ik het niet laten om hem te bedanken voor de onvergetelijke reis 😉

Watervallen

De bestemming, Semuc de Champey, is worth the drive! Midden in de jungle (inclusief kakkerlakken in m’n bed overigens, maar dat terzijde) een enorme waterval die uitloopt in verschillende lagunes waar je in kunt zwemmen. We hiken eerst een uur naar de top om de hele stroom te kunnen zien en rennen daarna praktisch naar beneden om in het water te duiken. Sodeju dit is lekker en ik gil als een kind als ik van het ene plateau in het volgende plateau duik. Iehhhh spannend en leuk! Wat heb ik een vet leven! And I am so back on track!!!

Corruptie 😦

En het is ook superleuk om hier reizende middle/upperclass Guatemalanen te ontmoeten en hun het hemd van hun lijf te vragen over alles wat ik wil weten van dit land: onderwijs (slechts 40% van alle kinderen heeft toegang tot onderwijs en maar 2% studeert af op bachelor niveau), inkomen (de helft (!!) van de mensen leeft onder de armoedegrens en een gemiddeld salaris is ?? per dag), veiligheid (zo lang je niet ‘s avonds alleen over straat gaat ben je safe) en de corruptie binnen de politiek. Dat laatste is vooral interessant aangezien hier allerlei shit gebeurt zonder dat wij in het westen er ooit iets over horen. Zo heeft de vice-president haar ambt afgelopen vrijdag neergelegd nadat uit is gekomen dat zij én de president en een aantal ministers betrokken zijn bij een enorm corruptie-schandaal waarbij ze miljoenen verdiend hebben met oa drugshandel. WAT?! Ja serieus. De vice-president heeft het land echter al verlaten voordat het geld teruggevorderd kon worden. Genoeg plekken om heen te gaan, madam heeft in de afgelopen jaren 10 (!!!) huizen en appartementen gekocht all over the world. Dus die zit nu lekker in Panama in haar villa te genieten van haar drugsgeld terwijl 60% van de kinderen hier niet eens naar school kan en met kilo’s zwaar brandhout op de rug samen met papa en opa van dorp naar dorp loopt. Debiel.

Mucho Problemos

De Guatemalese bevolking heeft dan ook weinig op met de opkomende verkiezingen, aangezien het ook dan niet over de meeste stemmen zal gaan maar om het meeste geld om de stemming om te kopen. Dit is wel echt TRIEST. En wij in the West hebben geen idee van dit soort debiele dingen want zulk nieuws gaat meestal de grens niet over, wederom met dank aan de regering hier. Oh en trouwens, het is al sinds 1996 zo shit hier. Grofweg alle presidenten sindsdien hebben hun ambt neer moeten leggen na corruptie-schandalen. O o o its a messy world!!!! Ik ben heel blij dat hier, net zoals in Nepal, veel internationale NGO’s zitten zodat iemand zich gelukkig nog wel om het leven van de mensen hier bekommert. Maar goed, er zijn wel echt veel problemen hier. En dan heb ik het nog niet eens gehad over alle kinderarbeid, de vervuiling, het kappen van bomen (ze moeten toch ergens op koken…) en het verbanden van bossen en afval. Hier mag nog veel gebeuren. Er zijn heel veel soldaten op straat maar volgens de lokale bevolking zijn ook zij corrupt en zijn ze er niet voor de veiligheid van de mensen maar om te kunnen infiltreren waar nodig. Hmm.

Resume:

Shit ik wil eigenlijk niet zo afsluiten want nu lijkt het een stom land. Maar dat is dus alleen de politiek. Verder is alles hier fantastico en ik begrijp niet goed waarom ik hier nauwelijks Europeanen tegen kom. Het is hier warm, fijn, mooi en lekker. De vlucht is net zo goedkoop als naar Thailand en je mag zelfs een nachtje doorbrengen in the USA! En dan heb ik het nog niet eens gehad over m’n onderonsje met een wasbeer in de bossen (!!! dat was ZO cool!!!), m’n Spaanse les van de 9-jarige Samantha (samen heerlijk Raponsje kijken op Disney Channel, genieten!), bovenop het dak van een bus zitten terwijl alle passagiers binnen in de bus me kei hard uitlachen (maar ik hou ervan!) en de onwijs leuke ontmoetingen met de lokalen. Oh shit EN m’n bezoek aan de Maya tempels in Flores WOW zoooo mooi! Hoogtepunt na hoogtepunt dus!

Maar nu moet ik gaan! De tequilas, burritos en corona’s wachten op me 😉 More to come from Mexico….!

Als je dit ziet, weet je meteen in welk land je bent! Oprah & Dr. Oz, gotta love them!
Gewond en verwilderd
Gracias!
De beroemde stadsboog van Antigua, world heritage city
Ja! Ik ben in Latijns Amerika! Hier wordt gewoon op straat gedanst! Zo leuk!
Wat wil je eten? Zeg het maar. Oh shit, mn Spaans moet echt bijgespijkerd worden wil ik weten wat ik zo naar binnen schuif…
De zonsopkomst vanuit het balkon van de dorm. Zucht. Best located hostel in the world!
Zicht vanaf mijn bed. Beter wakker worden bestaat niet.
De was moet ook gedaan worden… Schrobben op de stenen. Fijne was is hier niet goed af.
Mijn vriend Mariano (zie FB-post) probeert zijn maaltje bij elkaar te vissen.
Dit soort uitzichten kunnen niet vervelen. In de verte twee vulkanen.
De een doet de was, de ander maakt zijn vis schoon. En de volgende komt zichzelf wassen in dit water. 🙂
Deze stoere bink is mijn maat. Iedere dag ligt ie op me te wachten als ik mn ronde door het dorp doe.
Parade door het dorp met muziek en zang.
Dat je het weet. Jesus is de heer klinkt toch veel spannender in het Spaans!
En mocht je behoefte hebben aan een eternal life, dan moet je ook bij de heer wezen.
Radio kerk.fm
Diploma-uitreiking op school!
The bookshop van een hippie-Nederlander die niet veel meer heeft dan deze boeken, zijn kat en de fles.
Goodmorning deel 2.
Hoe kan ik hier ooit wegkomen. Zucht.
Ja, ze zit al in mijn tas. Ik neem haar mee!
Oke dit is echt het laatste uitzicht hoor….
Mocht je je zorgen maken of ik wel goed eet: check deze nacho’s. Ze doen het goed.
In de middag regent het (het is regenseizoen) maar je hoort mij niet klagen…
Je zou het niet verwachten maar de vuilnis wordt hier netjes opgehaald! Gooi maar over de schutting!
…en zelfs de benzinepomp wordt schoongemaakt!
Ook in Semuc Champey hoef ik me niet alleen te voelen. Ik plas en de kat houdt wacht voor de deur.
Ook mediteren in de ochtend aan de rivier hoeft niet eenzaam te zijn. Hoi hond.
Dit lichaam is niet gemaakt voor klimtochten. Maar ik heb het gehaald.
En the view is best de moeite waard, toch?
Families verkopen gegrilde kip op straat.
De zusters mogen naar huis na een lange dag werk. Dit is in ieder geval goed uitwaaien.
Maar dit is wat avontuurlijker en heeft toch echt mijn voorkeur boven welk vervoer dan ook.
Deze foto is voor ons pa. Die vindt die hoeden hier vast kei mooi. Dit is op het busstation.
Even voor de duidelijkheid: hier loopt een tarantula over MIJN hand. Dank gids Louie. “I was born here. The tempels are my home. Welcome to my house!”
Is het een wasbeer? Is het een vos? Ik weet het niet maar ook deze gaat mee naar huis.
Ik schaam me voor dit soort geposeerde zo-hoort-het-fotos. Maar ik denk dat ons ma dit wel leuk vindt 🙂 de Maya tempels in Tikkal! Meer dan tweeduizend jaar oud.
Dit ventje, 9 jaar zei hij maar ik dacht 6, verkoopt de hele dag eten op straat. Aan het einde van de dag krijgt 1 Quetzales van zn moeder waar hij met zn broertje snoep van mag kopen. Lijkt leuk maar ik word doodongelukkig bij de aanblik van al deze werkende kinderen. Ik zou willen dat ze naar school mochten.

Hier nog een filmpje van mn nieuwe vriendje:

https://instagram.com/p/3VF7EwoId4/?taken-by=shegoesandsees