Riding the waves

Someone said to me the other day: “You do all this #yoga#meditation and #creative #writing, and still your #emotions are not under control!! I was surprised. God no, of course they are not under control. And please let’s keep it that way. I’d say its rather shocking if controlling your emotions is what people look for in life. Instead, let’s at least TRY to ride those waves and embrace that confusion and the reality of #infinite #space and #groundlessness. Hard work sometimes yes, it can be so messy yes, and it can pull you to the floor and makes you question everything yes, but it’s called living. So throw those feet in the air and feel the space, upside down. Don’t hold on. 

Advertisements

An offering to the Summer Youth Retreat

This personal piece was offered at the banquet of the Summer Youth Retreat, July 23th 2016, Dechen Chöling, France.

Ready for some serious self-therapy? Try living and working in a Buddhist community and staffing a Meditation Retreat. Success guaranteed.
Life throws lemons at you when you are ready to eat them, right? After working and studying intensively this fall, I felt it was time to move out of my flat in Amsterdam and leave my country homeless for some serious relaxation and exploration. Volunteering in Dechen Choling, Shambhalas main European Meditation Center in the sunny south of France, sounded sound to me as the start of my experimental journey. I saw a short description on their website with something about breaking habitual patterns and jade jade jade but why would I read that, I was more than sure that I was way beyond that station. I didn’t want to think about how it would be so that I couldn’t fall for too many expectations. I just went. My friends had more questions than I did. That could have woken me up from my ego trip but it didn’t.

I arrived in ‘the land of great bliss’ and it felt immediately like being on a honeymoon. The people in the community were SO lovely, kind and calm and it seemed like we were all there for similar reasons – a little fed up with the extreme longings of our western society and ready to become better persons to make a change in the world. Eating our delicious nourishing meals together, three times a day, on the sunny porch of a beautiful chateau, talking about life and it’s meaning, and my favorite topic of all: love. It also felt like this was a space to linger together for hours and hours. Besides all the time to relax, working in landscape felt great too. Dirty fingers, connecting with nature, learning new skills and pruning everything that needed space felt invigorating. At the same time I was pruning and weeding shit out of my own system and life too. It felt so amazing. And of course, meditating together for two hours a day and finding the GAP again and learning more and more about my favorite study: Shambhala Buddhism. My heart had opened straight away and I was falling in love with several of my new family members immediately. I sure had arrived in the land of great bliss and felt so at home that I felt like I wanted to stay forever.

But then the taste of my juice got sour. The universe, or should I say the dralas, decided to start throwing those lemons. It was like the reflection button in my mind had switched on and the off button was gone. Everything moment, every second, every activity, every interaction and every word I said was guided by a little voice in my head that showed me my soicent mille quatre neuf habitual patterns: “I always do this”. Whether it was being impatient with others, unrealistically goal oriented with myself, not feeling my boundaries, seeing everything as a competition, being needy for acknowledgement, looking for comfort and intimacy to avoid my own problems or very often being annoyed by others because they didn’t do what I thought they should be doing.. It didn’t matter. ALL of my patterns were there. Apparently these were no outside world problems. These were mine. And I had taken all of them with me to the land of great bliss. Who was I to think that I did not have any patterns that stood in the way anymore? Who was I to believe that I was better or further on the path than anyone else? It felt like my ego had hooked me and it was time to go for the only right solution – to drink the damn lemon juice. 

The sips were so sour that they made me cry. A lot. I needed time to be able to process it all and I spent hours on top of a broken tree that felt a little like me and that was willing to absorb all my tears and my sadness. I felt so many sensations in my body, mainly the ones that come with loneliness: emptiness. I felt small and alone. And I was. This was something I had to do by myself, even though my body was craving for someone else, preferably naked 😉 to hold me and solve all the problems that my mind had created by itself. I realized why I would always fall in love and took refuge in others when being on retreats and lived in bubbles in the past. I was never willing to go through these nasty feelings of emptiness alone and I was never willing to swallow the sour juice before either. But this time I was not going to spit it out. I was so thirsty and I was going to drink the whole damn glass of juice. 
By the time the Summer Youth Retreat had started, it felt like the glass was almost empty. I felt proud of myself and didn’t see my ego had apparently found a new way to mislead me. Obviously I wasn’t finished. It all started again, from the beginning with new and fresh patterns. Hah. This time, the FOMO pattern, my fear of missing out was a huge one. How could I take time off for myself if I wanted to be part of the group? I struggled a lot with my staff position too and became aware of unwanted narcissistic thoughts that maybe the retreat would be better off if I would have been in charge… My god, Ego, excuse me??? Could it not shut up, if only for half a day?? And another pushy pattern: how could I make sure that the teacher, MI’s and coordinators would think of me as the best staff member they’d ever had? Oh boy. There was not enough time to make it all happen! It was out of control. I was out of control and I hated it. Wasn’t I the flexible easy-going independent woman who I thought I was anymore? It all seemed so difficult all of a sudden and I felt tested so many times. This wasn’t lemon juice, this was a full on lemon attack. In my face. And I could not hide. There simply was nowhere to go.

Yesterday I managed to sit on the floor of my tent for three hours. I could not get up and had to give up and be honest. I had to say it out loud: I am struggling. I am tired. I need help. And I don’t know. Four sentences that had always embarrassed me in the past. I wanted to be stronger than that. Thank God I realized I was actually much stronger by admitting this. It was not easy but it did pay off. I was being honest. With myself and others. A big win. 

It created a GAP. One that was open for so many sensory sensations.  For LIFE. For you. For amazing experiences which I otherwise would have never been able to feel. (…) (If you have been to the retreat and you would like to have a copy of the highlights I shared with you, please contact me).

Leaving the retreat and Dechen Choling now makes me feel weird. I feel like I have been here for at least three years instead of three weeks. As if the learning curve was beyond vertical. I am ready to leave but I feel that all these experiences and these sensations deserve so much more time and attention then they did. I feel like everyone in this room deserves more time than I could give. All you beauties that came to this retreat, everyone with their own stories but all with similar intentions – finding space. It is amazing not to walk this lonesome path alone and I am so glad I had the chance to spend a week around you. 

Orhun, Mederic and beautiful Jessy, thank you for creating and holding the space. I can’t wait to have more lemon juice together with you in our future. 

De spirituele supermarkt #3

De Spirituele Supermarkt #3: 10-day-silent-Vipassana *gaap*

“Dag 1: Welke DEBIEL kwam er op het idee om 10 dagen lang, 240 uur in stilte en 100 uur mediterend door te brengen op een kussen, op een plek waar het 35 graden is, 80-duizend muggen om je oren suizen en de Indiase vrouwen boerend en keel schrapend naast je zitten?!?”

Ik ga het doen. Het is zo ver. Na het idee jaren te hebben herkauwd (“zal ik, zal ik niet, nee nog niet, ik kan nog niet lang genoeg zitten, nee ik durf niet, nee, nee, nee is het nu eindelijk ja”), naar “Ja, ik ben zover”. Ik ga het doen. Een Vipassana 10-day-course. Ja, het zal vast zwaar of moeilijk of vervelend zijn, maar mij krijgen ze er niet meer onder. Ik kan dit. Ik wil dit en ik kan dit. Ik wil de vraag beantwoorden: wat doet het met mij als ik 10 dagen in stilte doorbreng, mediteren van 4.30 ’s ochtends tot 21.00u ’s avonds, op enkel ontbijt (7u) en lunch (11u), levend als een non in een klooster met 60 andere vrouwen. Wat zal het met me doen?

DAG 0:
Ik word wakker in m’n guesthouse. 6u ’s ochtends. Kapotmoe maar ik moet alvast richting die 4u ’s ochtends wennen want anders wordt het alleen maar moelijker. Voor het eerst in maanden voel ik iets van stress in m’n lijf. Omdat ik weet wat ik vandaag ga doen. Ik moet er zelfs van poepen. Terwijl ik geniet van mijn laatste normale ontbijt, schrijf ik braaf m’n dagelijkse ‘Morning Pages’: “Ik voel me als een peuter die vandaag 4 jaar oud wordt en voor het eerst naar school mag. Geen idee wat me gaat overkomen. Nerveus en opgewonden. Maar ook een beetje bang.”
Ik neem 3 bussen en een riksja en kom dan om 2u aan bij het Dhamma Setu centrum in Chennai. Een prachtig centrum midden in de natuur. Ik zie een rij prachtige bomen, grote kleurrijke vlinders, chipmunks en af en toe een verdwaalde koe. Inchecken tussen 1 en 4. Omdat ik geen idee heb of ik al m’n spullen meteen in moet leveren en nog te eten krijg, eet ik alles wat er nog in m’n obesi-tasje zit op. Lees: ik prop mezelf heulemaal vol. Ik weet niet of ik nog mag praten dus check in stilte in. Ik ontmoet 2 Amerikaanse meiden en 1 Spaanse, Sandra. Met Sandra wissel ik 3 zinnen en ik voel genoeg: wij hebben een lijntje. Ik ontmoet ook m’n kamergenote Gerry, Indiase ouders maar geboren in New York. We hebben allemaal geen idee wat ons te wachten staat. Om 19u plukt Gerry me uit de douche omdat we blijkbaar gaan beginnen. De regels (sila: de fundering van het geheel) worden in zeer (lees: zeeeeeer) beperkt en onbegrijpelijk Engels uitgelegd, maar ik heb ze vooraf gelukkig gelezen:
1. Niet doden (ook geen muggen dus)
2. Niet stelen
3. Geen seksuele activiteiten
4. Niet liegen
5. Geen alcohol of drugs
En verder: absolute stilte (GEEN communicatie, ook niet non-verbaal, geen oogcontact), geen enkele vorm van expressie (niet schrijven!!!), geen fysiek contact, geen yoga of fysieke activiteiten, geen religieuze rituelen, degelijke kleding (alles bedekt), geen entertainment (muziek, lezen), geen camera’s, geen lichamelijke decoraties en het continu volgen van het dodelijke rooster (4.30-21.00u). Er wordt sterk benadrukt dat je NU dient te vertrekken als je je hier niet aan kunt houden. En ook als je denkt dat je het niet 10 dagen volhoudt: “Then please leave now!”. Iedereen blijft zitten. De mannen en vrouwen worden voor 10 dagen van elkaar gescheiden en leven op een verschillend terrein, van elkaar afgeschermd met een not-see-through hek. Ja, want stel je voor dat je een man tegenkomt he, dan heb je de poppen aan het dansen blijkbaar. We krijgen onze meditatie-zitplek toegewezen in de Dhamma-hal, de ruimte waar we mediteren. Ik slik. Het is een dun kussen en weet niet of ik hier 100u rechtop cross-legged op kan zitten. Maar ik kan niet meer terug. We zijn begonnen.

DAG 1:
VERSLAPEN! Wtf. Het ontbijt is al bijna voorbij als Gerry en ik naar de eetzaal hollen. NIET RENNEN! Dat mag niet want dat is exercise! We hebben de ochtendbel om 4u vanmorgen blijkbaar niet gehoord. Ik voel me schuldig. Dag 1 en ik heb al 3u van het verplichte programma gemist. Ontbijt is een soort bulgar met zure saus. Simpel maar fine. Ik neem 2 borden ontbijt. You know, just in case. Lunch is rijst met saus met 3 kikkererwten. Ik neem 2 borden lunch. You know, just in case.
PETS. In “de Dhamma hal” slaat mijn Indiase buurvrouw een mug kapot op haar arm. Ze kijkt triomfantelijk rond. Die heeft regel 1 (niet doden) alvast overschreden. Ik kijk uit naar snack-time om 17u, hongerig. Het is gepofte rijst, een mini-banaan en warme melk of thee. Wow dat valt alleszins mee. Ik drink 3 bekers melk. You know, just in case. Alle deelnemers die dit al een keer eerder hebben gedaan (oud-deelnemers), krijgen geen snack, alleen water met citroen. Dat zou ik NOOIT trekken.
Ik heb het lastig tijdens de meditaties. Om 2 redenen. 1: Ik heb een rijtje onderwerpen in mijn hoofd dat de héle tijd terug komt. Het grootste gedeelte van de tijd ben ik verhalen en blogs en artikelen aan het schrijven in mijn hoofd. Ik kan er niet mee stoppen en het is rete-irritant. Steeds op zoek naar woorden hoe ik dingen het beste kan beschrijven en steeds bezig om het zo goed mogelijk te onthouden (wat natuurlijk nooit lukt). Daarnaast ben ik aan het bedenken wat voor tatoeage ik wil en waar, wie ik allemaal nog moet mailen en sms’en als de course afgelopen is en wat Pieter allemaal voor me mee moet nemen uit NL over 6 weken. (En deze 4 topics zullen zich de komende 10 dagen overigens CONTINU herhalen in mijn hoofd). En reden 2: Ik heb jeuk sinds gisterenavond, over mijn bovenlijf, front and back. Het is een allergische reactie, ik herken hem van eerdere trips. Maar ik heb niks bij me om me mee in te smeren. De koude douches helpen maar kort. Ik begin langzaam te sterven als de avond zijn intrede doet.
Er komt iets van verlichting om 18u. We ontmoeten onze teacher: S.N. Goenka. Via een VCR videoband, gedateerd uit 1991, vertelt hij ons krakerig maar heel kalm als eerste “Day 1 is over”. Ik voel me heel gelukkig. Hij weet precies te vertellen wat ik vandaag ervaren heb (worsteling, saaiheid, wat doe ik hier eigenlijk?) en dat steunt me ENORM. Goenka is een heel leuke, grappige, charismatische Birmese man die Vipassana naar India heeft gebracht in de jaren ’60. Ik lach hardop om zijn grappen en schrik even van het horen van mijn stem. Goenka zal ons iedere avond een discourse geven op deze manier en ik verheug me er op.

DAG 2:
IK HEB GESTOLEN! Oooh no regel 2 gebroken (niet stelen). Vanochtend zag ik Gerry een crème smeren waar ik de hele nacht van gedroomd heb. Anti-jeuk-crème. Ik heb er de hele ochtend over nagedacht maar als de jeuk na de lunch een hoogtepunt lijkt te bereiken, kan ik me niet meer inhouden. Ik vlucht naar onze kamer, pak de tube en smeer het kleinste beetje crème ooit. Holy fuck de opluchting. Voordat ik verder ga, ik bedenk de hele week allerlei namen en verhalen voor de mensen om me heen, op basis van hoe ze er uit zien of wat ze doen. Maar dat merken jullie vanzelf. Het eten is precies hetzelfde als gisteren. Alleen krijgen de oud-deelnemers een banaan bij hun ontbijt, aangezien wij als nieuwelingen gisteren al een stuk fruit hebben gehad. Ik zie ‘de Russische laatkomer’ (een meisje dat steeds overal als laatste arriveert) een banaan eten. Huh, zij is toch ook nieuw? Ik ben jaloers, want zij eet een banaan en ik niet. Opeens zie ik ‘de depri-diabeet’ (een vrouw met uitgegroeid henna-haar, een intens depressieve blik en een tas met eigen bakjes poeder; vandaar haar naam) zwaar geïrriteerd communiceren met de teacher. Er is geen banaan meer voor haar. Dat komt door de Russische laatkomer! Ik wil me er mee bemoeien, ik wil het oplossen, want ik zie waar het mis is gegaan! Helaas lieve An, jij mag je nergens mee bemoeien. Hoe irritant is dit? De depri-diabeet wordt nog depressiever. Arme vrouw. Maar ja, onderdeel van het non-zijn in deze 10 dagen is ook dat je dankbaar bent voor het eten wat je krijgt… Verder merk ik op dat ik als een ware obsessief-compulsieve-autist mijn spulletjes op m’n kamer in rijtjes aan het zetten ben. Jezus. Harry zal trots op me zijn voor deze opruimerigheid maar damn, dit kan niet goed voor me zijn. Tijdens de middagmeditatie hoor ik mezelf denken: “Ik zou eens cocaïne moeten snuiven. Nee XTC moeten slikken. Ja.” Ik schrik er zelf van. Ik haat drugs en het laatste wat ik wil is het gebruiken. Maar dit is dus wat mijn verveelde geest doet: dingen verzinnen om uit de verveling te komen. Forget it, ik doe hier niet aan mee. Ik laat me toch verdorie niet gek maken door mijn eigen gedachten?!

DAG 3:
Craving van de dag: garlic-cheese-naan (en dit houdt 3 dagen aan, terwijl ik helemaal niet van cheese-naan houdt, maar goed).
De DROMEN die ik heb, jezus. Ze zijn superconcreet, komen allemaal voort uit verdrietige dingen in het verleden en gaan over mensen die ik niet had willen loslaten. Maar laat het maar komen, blijkbaar is het nodig. Het maakt het wakker worden wel leuk, omdat mijn dag begint met een verhaal. Gelukkig komen er vandaag meerdere verhalen (godzijdank!). Onder de deelnemers is een prachtig blond meisje met de zachtste uitstraling die ik ooit gezien heb. Ik noem haar ‘de gebleekte engel’. Ik kan mijn ogen niet van haar afhouden. Alles wat zij doet is engelachtig. En ik ben niet de enige die niet kan stoppen met staren: voor de Indiase dames is zij pas echt een attractie. En vooral voor ‘Oma’. Oma is een heel heel heel oud Indiaas koppig vrouwtje die niet op een kussen wil zitten. En dus, omdat Oma oud is mag ze in een plastic stoel. Wanneer ze niet naar de gebleekte Engel staart, ligt ze te tukken in haar stoel (en ben ik bang dat ze uit de stoel zal vallen) of verlaat ze de ruimte om in haar kamer te gaan snurken. Ze heeft haar eigen kamer gekregen gisteren en ik denk vanwege het geronk. Ik mag Oma wel want ze doet waar ze zin in heeft en heeft duidelijk schijt aan de regels. Tijdens de lunch eet ik opeens met m’n handen. Heel Indiaas van me. Zoals m’n Indiase zussen hier. Waar je mee omgaat word je mee besmet geloof ik? En het geeft meer entertainment, meer sensaties waar ik echt naar snak want JEZUS wat is het hier saai. Ik begin zelfs mijn kleren met de hand te wassen, terwijl ze niet eens vies zijn. Ik wil gewoon wat DOEN. Het hoogtepunt komt tijdens de middag-talk met de teacher. De Westerlingen mogen op bezoek bij de mannelijke teacher aan de mannenkant. Omdat hij wel Engels spreekt (denkt hij zelf). Hij checkt of het lukt met de meditatieoefeningen. Hij praat echter alleen Indiaas Engels. Dat is zwaar vereenvoudigd en met een hard accent. Ik spreek dit na 2 maanden gelukkig ook, want het helpt je enorm bij het voeren van gesprekken. De Amerikaanse ladies hier echter niet. Hij: “So you felt sensations throughout body?” Zij: “Ehh, well, I guess, kinda, sure…” waarop hij vervolgens zwaar geïrriteerd aan iedereen die enigszins Indiaas oogt vraagt: “What is she saying?!”. Maar ja, de Indiase dames snappen dit ook niet. Puur vermaak dit. Ik moet steeds lachen (hard, want de onderdrukking komt los) totdat hij “This is not a place for laughing!” naar mijn oren slingert. Oeps. Ik moet echt m’n best doen om niet van de stoel te vallen, het is zoooo fijn om te lachen! Ik mis dit! Terwijl ik ’s avonds mijn stoepje veeg (ja, dat is OOK belangrijk!) komt een Indiase zus op me af en praat tegen me. Ik schrik. Je mag hier niet praten gek! Ik zeg niks terug. Ik laat me niet verleiden tot het breken van de belangrijkste regel.

DAG 4:
Gekste gedachte van de dag: “Toch jammer dat dat troetelbeertjes-badpak van de Wehkamp uitverkocht was, had dat echt graag willen hebben”. Serieus, ik was 6 jaar oud, hoezo bedenk je je dat nu weer?!
Vandaag is duidelijk zieke-gedachten-dag. Tijdens de after-lunch-break (die ik standaard op bed doorbreng omdat ik ZO kapot ben van dit dodelijke programma) gaan mijn gedachten aan de haal. Ik fantaseer over een hersentumor en hoe ik afscheid zou nemen van iedereen. Ik kan mezelf NIET stoppen, want wat ik ook doe, ik verdwijn steeds diep in mijn eigen zieke hersenspinsels. Ik wil graag bij mijn eigen begrafenis zijn dus, just so you know, jullie moeten het gewoon 2x keer doen en het afscheid graag in een witte kamer met potten verf en witte kleren. Smijten. Keuzemomenten komen in mijn hoofd voorbij: met wie een persoonlijk afscheid, wie hoef ik niet perse meer te zien als ik nog maar een paar dagen zou hebben, Jezus, mijn geest is gek. Ik heb geen keus dan het maar te laten gebeuren. It’s all good. “No craving and no aversion” hoor ik Goenka zeggen, “face reality as it is”. Dat kan ik gelukkig. Er zijn belangrijkere dingen dan mijn gedachten. Oma bijvoorbeeld. Oma is ziek namelijk. En Oma kent geen manieren dus dat geeft entertainment. Tijdens de meditaties rochelt en snuit ze er op los. Ze snuit haar neus meestal in haar sari, maar vandaag in haar vingers, waarmee ze vervolgens langs haar tong gaat en ze dan pas afveegt aan haar shirt. Gatver Oma! Ik zie een van mijn buurvrouwen een boek lezen in de deuropening tijdens de after-snack break. Hallo! Dat mag niet! Als ik dat niet mag, mag jij dat ook niet! Jezus An, niet zo jaloers. Tijdens een meditatie-sessie moet ik ineens huilen. Maar expressie is verboden, niet omdat het slecht is maar omdat je anderen niet af mag leiden. Ik vraag onze vrouwelijke teacher, die tijdens onze 1-op-1-momenten echt de liefste vrouw ooit blijkt te zijn, om advies: “Crying is good! Is purification! Next time you go to your room and cry as loud as you can! And all the best to you, all the best!”, drukt ze me ter afsluiting nog op het hart. Hard huilen, I can do that! Even later zit ik dus lekker een potje te jenken op bed, totdat ik een klop op de deur hoor. Een van de servers (assistenten). Ik word zowat meegesleurd richting de Dhamma hal. Oh no, dit maakt het huilen alleeeen maar erger, dat ik niet kan doen wat ik wil. Snikkend loop ik de ruimte in. Ach, bezorg ik de rest in ieder geval ook wat entertainment vandaag. De server krijgt op haar flikker van m’n vriendin de teacher, omdat ik best op mijn kamer had mogen huilen (denk ik, ik heb namelijk helemaal geen idee wat ze zegt maar ik vul blijkbaar nogal graag in met mijn eigen verhalen). Gelukkig brengt ‘de geobstipeerde-snelwandelaar’ een lach op mijn gezicht. Een ouder klein vrouwtje loopt sinds 2 dagen driedubbel tempo over ons wandelpad (een strook van 50 meter waar we allemaal dagelijks als zombies overheen struinen in de korte pauzes, zoekend naar sensaties en beweging van ons bijna-gestorven-zit-lijf). Ik denk dat ze niet kan poepen en dat ze daarom zo snel loopt. Ik zie haar ’s avonds met een gelukzalige grijns op haar gezicht de Dhamma-hal in lopen en haar duim opsteken naar de teacher. Ze heeft gekakt. Wedden?

DAG 5:
Meest irritante deuntje-in-mijn-hoofd van de dag: het Coen en Sander filelied (tering waarom denk je daaraan op een meditatiekussen aan de andere kant van de planeet).
Als ik wakker word, zie ik een heel wit smoeltje in de spiegel. Je gaat er niet perse beter uitzien van dat mediteren zeg. Vandaag eet ik niet alleen met mijn handen, maar zit ik ook op de grond tussen de Indiase dames. Dat voelt goed. Het eten is iedere dag hetzelfde. Soms hebben we mazzel en hebben we naast de 3 kikkererwten ook 3 bonen op ons bord. Het maakt me geen reet uit, ik kijk zo onwijs uit naar de maaltijden, het blijft een feest om te eten. Het is ook een feest om weer een onderonsje te hebben met de mannelijke teacher. Ik blijf zo lang zitten als ik kan, zodat ik alle anderen bij hem langs kan zien gaan. Ik leef helemaal op als ik hoor dat we vanmiddag weer mogen. Ik stel hem dezelfde vraag over het huilen. Zijn antwoord? “You go to your room, you observe your body sensations and then you try to control your emotions”. Haha, het verschil tussen het vrouwelijke en het mannelijke antwoord is typisch. Je emoties beheersen. Dat ga ik echt niet doen. Ik merk dat ik steeds gedachten produceer waar ik het niet mee eens ben. Zo zie ik ‘de verlichte bomenknuffelaar’ een boom aanraken en dat vind ik eigenlijk cool, maar mijn hoofd zegt “zij is gek”. Daarnaast heb ik nogal wat passief-agressieve gedachten. Ik zie een meisje een mouwloze top dragen en denk “Oh ja hoor, gaan we nu ineens met blote armen vandaag?!” en zo nog 20 gedachten meer. Het valt me op hoe jaloers ik ben als anderen iets doen wat ik zou willen doen maar niet kan/mag omdat ik me aan de regels wil houden. Wat een nasty eigenschap. Goed om eens te zien. Het mediteren is alleen maar saaier geworden nu we vanaf dat 4 een nieuwe techniek beoefenen. Gatverdamme wat doe ik hier. Ik vind dit SAAI. Had ik al gezegd hoe SAAAAAI het is?! Ik wil wat DOEN! Ik wil niet meer ZIJN. Bah, saai. Serieus An, loop de volgende keer een marathon als je jezelf nog eens uit wilt dagen zeg, jezus. ’s Avonds besluit ik om een regel te breken. Ik heb het wel gehad met het onvermogen om in slaap te vallen. Geen idee of ik de enige ben maar als ik om 22u ’s avonds doodmoe in bed lig, val ik gewoon NIET in slaap. En de nachten zijn al zo kort. Regel vijf (geen alcohol of drugs) gaat eraan. De slaappil is letterlijk en figuurlijk het einde.

DAG 6:
Craving van de dag: chocolade-rozijnen (wederom geen idee hoe ik daar bij kom).
Ik heb al 4 dagen niet gepoept. Dit is niet goed. Ik moet denk ik de aanpak van ‘de geobstipeerde snelwandelaar’ gaan hanteren dus zie mezelf om 7u ’s ochtends over het wandelpad racen. Die bananen helpen vast ook niet echt, maar no way dat ik die laat liggen, ik poep nog liever 10 dagen niet dan dat ik die banaan om 4u niet op eet. Ook vandaag gaan mijn gedachten weer flink met me aan de haal, vooral weer tijdens de after-lunch-break. Het ziet er naar uit dat het verleden zijn plek heeft gekregen want vanaf vandaag droom ik alleen nog maar vooruit in mijn hoofd. En mijn toekomst in de liefde staat blijkbaar centraal vandaag. Ik zeg het je, dit fantaseert stukken lekkerder dan sippe verhalen uit het verleden. Want vandaag zie ik een man, die me kortgeleden in real-life zijn liefde heeft verklaard, op zijn knieën zitten en me vragen of ik met hem wil trouwen. Ik schrijf mijn geloften. Ik plan de bruiloft. Ik schrijf de gastenlijst. En ach, als we toch bezig zijn, ik bedenk ook alvast een jongens- en een meisjesnaam voor onze baby. Als de bel aankondigt dat we weer gaan mediteren en ik opschrik uit mijn zoete dromen, moet ik grinniken. God, wat kan ik mezelf lekker vermaken. De grote vraag is natuurlijk of deze gedachten iets betekenen en ik er iets mee moet, of dat dit puur vermaak is en ik er vooral niet te veel waarde aan moet hechten. Ik ga voorlopig maar even voor het laatste. Tijdens de middagmeditatie ruik in ineens urine. Oma. Potverdorie. Zitten we al in die fase? Tijdens de “strong-determinant-meditatie” (de bedoeling is dat je dan een uur stokstijf zit zonder te bewegen) besteed ik mijn gedachten aan afwegingen hoe ik Oma kan helpen. En mezelf, want dit meurt echt heftig. Na het uur loop ik naar de servant om te vragen of ze Oma een handje kan helpen met douchen. Geen idee of ze begrijpt wat ik bedoel dus ik maak mijn beschuldiging nog iets heftiger door naar Oma te wijzen en m’n neus dicht te knijpen. Ja sorry, maar dit is ook niet leuk voor Oma zelf! Dit moet NU opgelost worden. Als ik terug naar mijn kamer loop, hoor ik ineens gefluister uit een andere kamer komen. Jezus, die Indiërs hier lappen echt alle regels aan hun laars. En ja hoor, ik ben weer jaloers, ik wil namelijk ook wel even fluisteren. Ik wil vooral weten of Gerry de fan ’s nachts aan of uit wil, want nu heb ik geen idee en kan ik dus ook niet pleasen. Irritant. Tijdens de avondmaaltijd zie ik ‘het zigeunermeisje’ (draagt altijd lange wijde rokken die ik best zou willen stelen) heel moeilijk doen met haar mok en bord. Ik mag eigenlijk niet kijken van mezelf, ik vind namelijk dat ik de regels van geen afleiding zoeken wat serieuzer moet nemen, maar goed, ik wil haar ook helpen. Haar handen doen het niet meer. Ze kan haar beker en bord niet meer vasthouden. Oeh, dat is wel erg. En wederom mag ik niks doen, terwijl ik zooo graag wil vragen of ik iets voor haar kan doen en haar een knuffel wil geven. Ik haat dit!

DAG 7:
Veruit het meest-irritante-deuntje-van-de-dag: “Kips leverworst reclame-tune” (aargh!!!).
Vandaag word ik wakker met hoofdpijn. Shit. Dit heeft natuurlijk een reden, zoals alles wat deze 10 dagen boven komt een reden heeft (onzuiverheden uit het verleden, onverwerkte zaken, etc.). Goenka is zelf ooit met Vipassana begonnen vanwege enorme migraineaanvallen, die hij ook tijdens de 10-daagse had. Maar toen hij ze accepteerde zonder aversie te voelen en ze de ruimte gaf, verdwenen ze. Guess thats what I will do today. En het is echt een goede oefening in tijdelijkheid, want ja, de hoofdpijn verdwijnt vanzelf. En oooooh nee he! Die verdomde regels ook! Dit keer kon ik er ECHT niks aan doen! Ik heb gewoon regel 1 gebroken! Sorry lieve lieve lieve rups, maar het was gewoon niet superslim om over te badkamervloer te kruipen, nét toen ik aan het douchen was. Ik kon er echt niks aan doen! Ik had hem niet gezien! Bullshit An, je was gewoon niet heel mindful, je had die rups buiten kunnen zetten voordat je ging douchen, maar je was lui en je dacht “Ach, die kan vast zwemmen, anders is ie niet in de badkamer”. En nu ie dood. Jouw schuld. Toch knap, dat je nog geen mug hebt gedood terwijl ze je helemaal lek steken, maar je het wel presteert om een onschuldige rups van het leven te beroven. Ik zie ineens dat ‘de depri-diabeet’ d’r grijze uitgroei heeft geverfd. Hoe heeft ze dat gedaan?! En wanneer?! De mannelijke teacher maakt er vandaag weer een potje van. We mogen vragen stellen, maar hij begrijpt de vragen steeds niet of verkeerd. Ik lach maar wil hem ook van zijn troon stoten om het “even over te nemen”. Goh An, lekker bescheiden van je. Dat ego van je, daar mag ook best wel wat van af. Als ik weer eens in een deuk lig om zijn gereutel, deel ik 1 korte lach met Sandra. Ohhhhh het genot over contact! Niet normaal! Wat is het heerlijk om een lijntje te voelen. Overigens, ik kom er achter dat iedereen slaapproblemen heeft. Als je veel mediteert heb je gewoon nauwelijks slaap nodig. Dat merk ik ook, ik voel me echt fit als ik na een nacht van 4u wakker word. Heel bizar. Honger heb ik overigens inmiddels ook niet meer. Zou ik er voor altijd vanaf zijn, mijn hongerige chagrijnige buien? Tijdens een pauze op het wandelpad zie ik ineens dat een van de dames een blik uitwisselt met een van de mannen aan de andere kant van het hek. Het ziet er liefdevol uit, ze zijn vast een stel. MAAR DIT MAG NIET! Ik vind het voor de verandering een keer niet erg en ben niet jaloers. God, het lijkt er zowaar op dat ik iets leer hier. ‘Het zigeunermeisje’ is onvindbaar vandaag. Zou ze naar huis zijn?

DAG 8:
Ik kan mijn dag heel gelukkig en tevreden beschrijven met 1 woord: FLOW! Holy fuck, wat gaat het lekker vandaag! Ik kan alles aan! Ik mediteer als een malle, ben supergefocused, laat me niet afleiden, heb geen honger meer (dus ben ook niet meer gretig tijdens de maaltijden) en zweef de hele tijd over het terrein met een gelukzalige grijns op m’n smoel. THIS IS IT! IK BEN VERLICHT! En BAM, zodra ik het denk (en ook bespreek met onze teacher, want ik voel me ook wel een beetje een robot en dat lijkt me niet de bedoeling), is het voorbij. No craving, no aversion, hoor ik Goenka in m’n hoofd zeggen. Want zo werkt het, zodra je je hecht aan iets wat je fijn vindt, raak je uit je staat van evenwicht, van de realiteit zien zoals hij is: tijdelijk. En ja, hier weer het bewijs van de tijdelijkheid. Ik baal ervan. Het was zo fijn, die flow. Tsja An, nog een reden om niet meer naar die pieken te verlangen, want ze worden altijd gevolgd door een dal. En daar zit je nu in. Ik ben er zo chagrijnig van dat ik besluit om de Sari-wedstrijd die ik dagelijks in mijn hoofd organiseer, op te schorten voor vandaag. Niemand wint. Zoek het maar uit. (God, dat zal ze leren An!). Wij, de nieuwelingen, mogen vandaag voor het eerst mediteren in onze ‘cel’ in de Pagode. Dit betekent dat je op 2m2 met vier witte muren om je heen in je eigen ruimte mag zitten. Alles is daar verboden, behalve mediteren. Ik zeg het je, de FLOW is echt definitief voorbij, want het enige wat ik doe in mijn cel is fantaseren over m’n toekomst wederom. Want ja, die bruiloft, daar kan nog wel het een en ander aan bijgeschaafd worden. En die jurk trouwens ook. Misschien moet ik 2 jurken doen. Ik moet weer lachen als ik een uur fantaseren later bedenk waar ik mee bezig ben. Debieltje, zeg ik tegen mezelf, je wilt niet eens trouwen. Hmm, blijkbaar wel. Of betekent dit ook weer niks? Anyway, ik geniet onwijs van het vermogen van mijn eigen geest. We vermaken ons prima samen. En dat is een hele mooie ontdekking op zich. Überhaupt, ik lach al de hele week om mijn eigen grappen. Ik ben echt prima gezelschap voor mezelf.

DAG 9:
Craving van de dag: Pat’s-Mastebölleke-pistoletje-zalm-bieslooksaus (ik doe er een moord voor nu, echt. Niet vanwege de honger overigens, want die ben ik kwijt, maar de smaak van dat eten hier gaat toch vervelen).
Ik ben er bijna. Dit is de laatste dag stilte. De laatste dag om echt vol overgave te kunnen mediteren, aldus Goenka. Want vanaf morgen mogen we praten: de afleiding zal daardoor groots zijn en de meditatie niet meer diep. Ik schroef vandaag mijn eigen regels dus nog eens aan, want ik kan wel meer aan vind ik. Vandaag kijk ik naar niemand. Er wordt niet meer geobserveerd. De Sari-wedstrijd kan vandaag dus ook niet doorgaan. En de tientallen vliegtuigen die per dag overkomen worden genegeerd. Ik laat m’n wens om een KLM-toestel te zien gaan. Wat interesseert het me überhaupt? Maar het universum maakt het me moeilijk met mijn nieuwe regels. Na het ontbijt loop ik al tandenpoetsend naar de buitenkraan. Ineens staat mijn favo servant voor mijn neus: “Excuse me, you brushing your teeth áfter breakfast?”. Ik schrik. Gaat de assistent nu OOK ineens tegen me praten? Hoe moet ik dit nu negeren?! Ik knik gauw ja en haast me met de staart tussen mijn benen terug naar de kamer. Potverdorie ik wílde geen oogcontact maken en ik wílde niet communiceren! Het is wat met die Indiërs en het naleven van regels. Verder word ik vandaag veel afgeleid door gedachten aan “wat na vandaag?”. Hoe zal het zijn om weer te praten? Wat ga ik als eerste zeggen? Tegen wie? Wat wil ik bespreken met Gerry? En wat ga ik doen als we weer naar huis mogen? Ik wil naar het strand om weer in de verte te kunnen kijken. Maar waar? Etc etc etc. ’s Middags word ik ineens overvallen door totale chaos in mijn hoofd. Ik probeer in woorden te vatten hoe ik deze week ervaren heb, schrijf weer tientallen artikelen in mijn hoofd. Ik weet niet hoe het ontstaat, maar ik hoor mezelf ineens fluisteren in mijn cel. Geen idee tegen wie ik het heb maar ik ben duidelijk dingen op een rijtje aan het zetten door ze hardop te ordenen. Ben ik nu officieel gek geworden? Het voelt echt heel fijn, is dit erg? ’s Avonds tijdens de Goenka-discourse, zie ik een van de dames de gepofte rijst uit haar zak eten. So, dit trek ik echt niet. Dus jij heb eten meegenomen uit de eetzaal en jij eet dit nu hier in de meditatie-ruimte op? Dat is echt over alle grenzen. Jaloers. Yep, dit lijden veroorzaak ik echt zelf. Laat haar gewoon eten joh, she is none of your business. En euh, was jij niet degene die op dag 2 de niet-stelen-regel ook al gebroken had…? Oh ja. Iets minder ego mag wel.

DAG 10:
Ik geloof niet dat ik ooit in mijn leven zo gemotiveerd ben geweest om te mediteren. Ruim voor de eerste bel zit ik al op mijn kussen in de meditatiehal. Het is nog niet eens 4u. Jezus, je bent echt gek geworden. Nee joh! Ik wil er gewoon alles uithalen wat er nog in zit. Als de ochtendmeditatie ten einde is, wil ik blijven zitten. Ik wil er niet uit! Ik wil niet praten! Maar het is 10u en ik moet in de rij om je persoonlijke bezittingen (inclusief pen, papier en telefoon) op te halen. Ik weiger te praten. En ik breek voor de 12miljoenste keer die week mijn nek over mijn gedachten. Want WAT ga ik zeggen? Het voelt als een totale ‘waste’ om gewoon maar weer te klepperen. God wat zeggen we veel onnodige dingen op een dag en wat kost dat een hoop tijd en energie. Ik weet heus wel dat praten leuk en zinvol kan zijn, maar het hóeft gewoon niet. Shit, ben ik nu nog een ergere loner geworden dan ik al was? Totdat er ineens een supermooie vlinder landt op het hoofd van mijn zus voor me. This is the moment: “Wow, there is a butterfly on your hair”. Zucht, het is eruit. Ik praat weer. Iemand stelt me een vraag. En ineens kan ik NIET MEER STOPPEN. Holy shit. Een waaaaterval aan woorden. Met een enorm hoge stem. Ik heb mezelf NOG NOOIT met deze stem horen praten. Wow, wie is dit?! Oke, dit ben ik dus, na onderdrukking in een enthousiaste stemming. Oke hier moet ik ook om lachen. Gelukkig kan ik een heleboel van de vragen die ik deze week heb bedacht nu beantwoord krijgen. Niemand ontkomt aan mijn race om antwoorden. Wat ben ik toch nieuwsgierig. Maar het is goed. Het is allemaal goed. Het is overigens ook heeeeeeel fijn om bij te praten met Gerry. En ja, ze had dezelfde vraag aan mij: “Moet die fan aan of uit ’s nachts?”. En nee, ze vindt het helemaal niet erg dat ik haar crème gejat heb, ze is er zelfs blij om dat ik het heb gedaan. Er wordt ineens weer heel veel gelachen. Ik kan bijna niet in woorden uitdrukken hoe euforisch ik me vandaag voel. Dit is duidelijk een van de gelukkigste dagen van mijn leven, hoe bizar is dat. Ondanks dat ik me irriteer aan de mobieltjes en bellende Indiërs om me heen overigens. Ze nemen hun smartphones zelfs mee de meditatieruimte in (want het mediteren gaat nog wel door vandaag). En gelukkig mag ik weer praten dus ik vraag mijn buurvrouw, na lang wikken en wegen of ik dit wel moet doen, zelfs of ze hem misschien uit wil zetten. Het is niet perse mijn zaak wat zij doet met haar telefoon, maar het stoort me wel. Accepteren of voor jezelf opkomen? Dat blijft een lastige kwestie. Anyway, het doet niks af aan deze gelukkige dag. Nu we weer mogen praten kom ik er ook achter dat Gerry eigenlijk heel graag een muskietennet had gewild maar er niet om gevraagd heeft. Aangezien ik dol op haar ben (totaal ongefundeerd overigens, ik weet niks van haar, maar we hebben wel deze 12 nachten samen gedeeld, dus dat blijkt genoeg band te smeden), ga ik alle kamers af om te vragen of iemand zijn net niet gebruikt. En yes, Sandra blijkt alleen geslapen te hebben en heeft er een over. Als ik de kamer in kom en tegen Gerry zeg dat ik een verrassing voor haar heb, zegt ze enorm verheugd: “What, you have chocolate?!” Haha, ik moet lachen, nee niet echt. Alhoewel… Heeft mijn reisgenoot voordat ik vertrok niet iets in mijn tas verstopt? Ik speur even en ja hoor, daar is het, een pakketje met daarop “Vipassana Emergency Package”. Ik maak het pakketje open, een keer raden wat er in zit. Ja hoor, chocolade! Ik twijfel even, want we zitten nog steeds in de course, maar ik eet liever nu heel mindful samen met Gerry een snickers, dan morgen snel langs de kant van de weg ‘omdat het weer kan’. En ik zeg het je. Chocolade is nog lekkerder als je net 10 dagen gemediteerd en gevast hebt. Praise the lord for inventing this. Volledig voldaan val ik pas ver na middernacht in slaap.

DAG 11:
Het is bijna voorbij. We mediteren tot 7u en dan is het over met de pret. De pret?! Zijn dat mijn woorden?! Ja, dat zijn jouw woorden. En weet je wat, het is goddelijk fijn om te mediteren als je er eenmaal in zit. Hoe saai, irritant en vervelend het soms ook kan zijn, het is value for money. Voor weinig money want deze 10-daagse is gratis. Je mag een donatie doen zodat meer mensen deze ervaring kunnen krijgen. Zoals ik. Maar ook gevangenisbewoners door heel India kunnen in de gevangenis een 10-daagse doen. Wow dat is cool! Ik zie een ‘Safe the Children’-busje het terrein op rijden en check even hoe het zit. Kinderen uit nabijgelegen weeshuizen krijgen hier op zondag meditatie-les. Ze vinden het superleuk, zoals ze het ook heel fijn vinden om naar school te gaan. En ze krijgen hier ook gratis eten. Die donaties worden duidelijk goed besteed. Na onze laatste meditatie-sessie voel ik me een beetje verdrietig. Anders dan ik normaal verdrietig ben, iets in mij voelt anders. Ik merk ook meteen op dat dit tijdelijk is en veroorzaakt wordt door attachment aan de ervaring. Geen zorgen, ik neem heus mee wat ik mee dien te nemen. Het voelt heel raar als de poort van het terrein open gaat en we mogen gaan. Niet voordat ik onze teacher bedank met een buiging. Ze wijst me meteen terecht: “Don’t thank me! Thank Dhamma!” (de leer, de universele boeddhistische wijsheid). God wat ben ik dankbaar. Samen met Sandra, de gebleekte engel en haar lieve hippie-vriend en de verlichte bomenknuffelaar lopen we door de poort om samen richting een klein stranddorpje 40 km verderop te verdwijnen en samen nog dagen te mediteren, ervaringen te delen en te herkauwen. En ons vrijer dan ooit te voelen. We mogen weer doen en laten wat we willen. Het is niet alleen de vrijheid om ons heen die zo goed voelt. Van binnen ben ik ook wat kwijtgeraakt in de afgelopen 10 dagen. Ik ben lichter. Er kwam ruimte voor nieuwe wijsheid. Dit was een intense detox for the mind. Een hele waardevolle training van de geest. Ik kijk naar de zon, de wolken en de lieve nieuwe vrienden om me heen die precies begrijpen wat ik heb meegemaakt. Ik ben een gelukkig mens.

IMG_1511-0

IMG_1510-0

IMG_1513-1

IMG_1509-1

IMG_1514-1

IMG_1507-0

IMG_1512-0

IMG_1508-0

IMG_1515-0

Doing nothing

IMG_0065 “This week, we will be busy doing nothing”, said Karl-Ludwig, our teacher for the Youth Winter Retreat 2015. I mostly liked the busy part in the sentence and the rest I didn’t even hear because of my beautiful but impatient half-deaf personality: all I could think was “lets do this!”

For some reason meditation has an awful reputation. For many people it sounds like something spiritual, strange and most of all, floaty. It isn’t it. Well, at least not for me. Its not about floating away to different worlds, lifes. Not floating away in the past or the future. Its all about being here. Right here where you are and where your body is. It seems so simple, “being where you are”, doesnt it? But it’s hard, doing nothing and being where your body is. Thats weird, that its easier to do something than to do nothing.

It takes a lot of practice and after 8 years of meditation practice I still suck at doing nothing. Which I think is great, since I am one of the most competitive persons you will ever meet. I can never “win” my meditation competition. You can only be aware or not aware. Here with your mind or somewhere else. I hate it and I love it at the same time. And I can never “finish” so all I can do is sit and do nothing and observe whats going on. Without a goal I can work for. There is no such thing as a goal in meditation. I hate that. And thats why I love it. All you do is breath and be in the gap between two thoughts. And everytime you float away, you kindly bring your mind back to your body: right here, right now. Thats all. Thats it! Sit up straight, like a king or queen, even when youre thoughts or feelings go crazy on themselves and make up gigantic stories. Cut your thoughts into pieces and come back. Cause when a thought repeats itself, it becomes an opinion, which becomes a belief, which becomes the truth and eventually it becomes you. And all of that started with one thought that you made up all by yourself. Don’t let your thoughts make you go crazy! I like to be aware and prevent myself from becoming my thoughts. I’d rather be in the blank space in between the thoughts. There where my body is. On a medition-cushion in snowy Germany and nowhere else.

So going to the Winter Youth Reatreat to sit for hours and meet young and fresh people who like to do that too is something you can make me superhappy with. It was my second time participating in this beautiful program in Schloss Heinsheim and it was totally different than last year. Great, since expectations dont work anyway. Nor do comparisons. Again I’ve met the prettiest people. Isnt that interesting too, that you become so aware, so much in the here and now, that you can look at people and fall in love with them without even talking to them? Have you ever really paid attention to smiling people around you? A smile is food for the soul and I cant stop eating. So I’ve been staring a lot and secretly fell in love a lot of times. What a beautiful stories I’ve heard and how amazing how people are able to express themselves in different ways. It was so easy to connect with them. To be inspired. To feel at ease and loved by there beings.

I just wish I could take the smiles and the people with me in my backpack so I could keep this with me at all times. But everything changes constantly and there’s no use in trying to hold on. Not to positive or negative vibes. Isnt it the greatest thing in the world that everything changes always? Work with your mind and you will be able to let go. Speaking of which, I dont only suck at doing nothing, I suck even more at letting go. I just love to hold on. Or push away. I think I’ve got some work to do. If anyone has some advice on letting be and letting go, please leave your comment below. After you have been busy doing nothing, offcours.

Thank you Karl, thank you Susanne, thank you Anne and thank you beautiful people for being there with me. On our medition cushion in the snow in Germany.

xx