Mexico: kun je hier de diepte in?

Na het gezinswagenavontuur, verplaats ik me de volgende ochtend richting Isla Holbox. Aangezien ik inmiddels echt een aversie begin te ontwikkelen tegen de first class bussen en het gemak waarmee de backpackers hier lijken te reizen, zit er niks anders op dan de tijd te nemen om middels 2 cheap-ass bussen richting het eiland te rijden. Ik vind het gewoon veel gezelliger als ik tussen de Mexicanen zit en meer zie van hun leven. Wederom eten de Mexicanen om me heen gedurende de hele reis. Het is net alsof ze niet kunnen leven zonder iets in hun mond. Als de bus stopt, stappen er ook direct meerdere verkopers de bus in met heerlijk gefrituurd eten en flesjes cola. Ook fruit trouwens, maar de locals kopen daar minder van geloof ik. Gezien mijn diarree-historie pas ik voortaan ook en zie ik sip aan hoe de fruitverkoper zijn heerlijke verse mango’s weer de bus mee uit neemt. De buschauffeur heeft volgens mij stiekem mijn Spotify-playlist met powersongs voor het hardlopen aan staan: heerlijke commerciële dancemuziek. Ik wil zelfs verder voorin zitten zodat ik de muziek beter kan horen. Dat is ook voor het eerst overigens, want de Mexicaanse muziek is niet zo super-aantrekkelijk. Het is salsa-achtig, maar dan met zo’n hoempa-pa er onder. Hoe noem je zo’n instrument?! Opa zou dit weer fantastisch gevonden hebben.

Isla Holbox is een droom. Het is mijn eerste eiland in jaren en ik heb sinds februari ook geen strand meer gezien. Dat klinkt misschien verwend, maar als je op reis bent dan is 4 maanden lang geen strand toch echt wel lang. Het strand is superwit, de zee heerlijk turquoise en de zon schijnt hard op onze bleke lijfjes. streetartMaar hoe heerlijk om weer af te kunnen koelen vanuit de 40 graden hitte? Hmm, dit stuk van de golf van Mexico/Caribische zee is op badwater-temperatuur. Verkoelend is anders maar het is toch lekker. En ook hier zie je weer de mooiste afbeeldingen op huizen geschilderd, love the street art in Mexico!

Haaien aaien

De volgende dag is het zover! We gaan zwemmen met haaien. Zo zien ze er uit (btw dit is alles behalve mijn eigen foto :):

haai

Voorbereid als ik ben heb ik geen idee wat de trip inhoudt, maar het lukt me om er weer een paar peso’s vanaf te lullen door ’s ochtends bij de haven te verschijnen en een laatste bootje te charteren. Ik ga samen met Jolien, een superlief chickie van 22 uit NL. We varen een uur de open zee op totdat de chauffeur zich ineens bedenkt dat hij de snorkels vergeten is. Haha ik moet zo lachen om dit soort dingen, dit is toch heerlijk? We varen langs andere bootjes om snorkels te stelen en komen kort later aan op een plek waar het wemelt van de manta’s (roggen). Ze zijn enorm, echt meters breed en lang. Dit betekent dat de walvishaaien hier ook zitten. Aaaahhh ik heb er zo’n zin in!

11421537_875442052493573_1176937802_n

En ja hoor, daar verschijnt de eerste walvishaai met zijn snuit boven water. We krijgen een duw het water in en binnen no time flipper ik boven mijn nieuwe beste vriend. Ze zwemmen heel rustig en doen slechts af en toe hun bek open om wat plankton binnen te laten. Ze glijden heel tranquilo door het water. Net zoals ik. Na de eerste duik, althans, want of course, dit is wel even spannend. Zeker als ik boven de walvishaai zwem en hij mij een tik geeft met zijn vin. Het doet geen pijn, maar het blijft een haai. We zitten in een bootje met een Mexicaans koppel (waarvan de vrouw niet wil) en een Duitse papa en zoon (waarvan de zoon niet wil). 11124797_875442055826906_312390593_nDe Mexicaanse man blijft bij zijn vrouw in de boot en Jolien heeft het na 1 keer zwemmen ook al gezien, oftewel, Anne heeft vrij spel om zo vaak het water in te duiken als ze wil. Holy shit, wat een mazzel! Ik zwem 5 keer met een walvishaai en mag er zo lang bij blijven als ik wil.

Maar ik wil eigenlijk ook met die pijlstaartroggen zwemmen! Dit is moeilijker, want ze zijn snel, houden niet van mensen en verdwijnen de diepte in zodra ze gevolgd worden. Maar de chauf zegt dat ik nogal snel zwem en dat het mij moet lukken. Zwemmen met zo’n rog vind ik 1000 keer enger dan met die haai eigenlijk, want ik denk alleen maar aan Steve Irwin! De chauf echter verzekert me ervan dat ik veilig ben, zo lang ik hem niet aan raak. Oke, I can do this. We cirkelen om een rog heen en ik duik het water weer in. Flipper supersnel achter hem aan totdat ik echt naast hem zwem. Iehhhhhh spannend! Zijn staart ziet er eng en gevaarlijk uit, die hou ik even uit de buurt. Maar zijn snoetje is zooooo schattig! En hij beweegt zo gracieus met die lange brede ehh armen/vinnen/klauwen van hem.

Ik vergeet alles om me heen. Dit is VET! Ik moet echt mijn best doen om hem bij te houden want zodra ik te dichtbij komt, duikt hij de diepte in en ben ik hem kwijt. Ik mag daarna nog 2x en word steeds rustiger. Ik vind mezelf echt een behoorlijk stoere chick. Dit is echt een enorm hoogtepunt van m’n trip!

Na de haaien en roggen varen we naar een kleine baai waar we kunnen zwemmen met zeeschildpadden. Het is prachtig, maar ik stoor me intens aan de boten en toeristen om me heen die met hun onderwatercamera’s en gopro’s als idioten op een schildpad af gaan (en ze wegjagen). Ik geloof niet dat het goed is voor die beesten om toeristen om zich heen te hebben. Ik klim al gauw weer op de boot, hier wil ik geen deel van uit maken. We varen verder en komen uit op een van de mooiste stranden waar ik OOIT in mijn leven ben geweest. Wow! Het is onbewoond, ondiep en daarmee zooooo mooi lichtblauw. Hier kan ik wel uren, dagen, weken, maanden blijven. Deze foto is voor ons pa, ter vervanging van die foto uit 1998 (;

11335806_875441725826939_337900320_n

We krijgen lunch, eindelijk eens iets gezonds (verse vis, avocado, tomaat en uit gemengd met een beetje limoen tot een salade) en Jolien en ik kunnen maar niet geloven waar we zijn. Ik word hier zo rustig van! Daarna komen we nog langs een baai vol felroze flamingo’s en ik blijf mezelf maar knijpen. Zoveel hoogtepunten op 1 dag, dat is bijna niet te verwerken. God wat ben ik gelukkig zo.

11358756_10153288904022976_109972493_n

Voeg er een avondje strand aan toe met leuke mensen, een hemel vol met sterren en lichtgevend plankton in het water en je krijgt de glimlach niet meer van m’n gezicht af. Zucht. De leven.

11427940_879356915435420_1599833351_n

Schuim-Partytime

Ik ben de afgelopen weken nogal serieus geweest. Sinds Nepal is er een soort van bewustzijn over me heen gekomen die me niet altijd even lekker zit. Een stuk daarvan is survivors-guilt: hoezo heb ik het overleefd en hoezo kon ik terug naar huis vliegen en de ellende daar achterlaten? En hoezo mag ik hier nu op tropische eilanden genieten van het leven omdat ik toevallig blank en westers ben? Een ander stuk is het onvermogen om af te stemmen met de meer oppervlakkige-snelle-backpacker: sommigen weten niet eens dat er een aardbeving is geweest (kan het ze eigenlijk niet kwalijk nemen) en zeggen dingen zoals “Oh I have always wanted to be in an earthquake”. Serieus? Daar krijg ik wurgneigingen van. Ik ontmoet veel jongere reizigers die zich niet lijken te realiseren dat de wereld niet alleen maar een grote drank- en drugs- snoepwinkel is. Cocaïne bijvoorbeeld is hier booming business en je kunt het makkelijk krijgen: maar als je het aanneemt stimuleer je de drugs kartels en alle bijkomende problemen. En die zijn echt GROOT in dit land! ‘Ignorant’ lijkt me de beste omschrijving voor de pleziermakers die ik tref en zich hier totaaaaal niet van bewust zijn. Daarbij komt natuurlijk ook dat landen als India en Nepal een totaaaal ander publiek aantrekken dan de landen waar ik nu in ben. Het maakt me als reiziger soms een beetje eenzaam dat ik met veel mensen de connectie niet kan vinden.

Goed, wat ik wilde zeggen, ik kan me verloren blijven voelen tussen de feestgangers, maar ik kan ook proberen om de knop om te zetten en los te laten dat ik de wereld moet redden. Bovendien, als ik heel eerlijk ben, mis ik het ook een beetje om urenlang te dansen totdat de zon op komt. Het is lang geleden. En dus besluit ik om 1 nachtje Playa del Carmen te gaan doen. Een toeristisch oord met veel clubs en bars en goeie muziek. Als ik ’s middags aan kom samen met Walter (27, USA) en Michael (24, NL) en we de area vast gaan bekijken, wil ik bijna omdraaien en de bus weer in stappen. IEH! Dit is een combinatie van Salou en Miami. Wil ik dit?! Ik moet er echt even in komen en steeds tegen mezelf zeggen dat als ik een goeie nacht wil maken, ik nou eenmaal naar een toeristische plek moet gaan! Onze timing is overigens ronduit slecht: de Mexicanen gaan vandaag naar de stembus en dat betekent dat er tot 12u vannacht niet gedronken mag worden (best een goeie regel!!). Stipt om 12u staan we vervolgens dus voor een lokaal klein barretje voor wat bier en tequila’s en al snel ben ik in de mood. Even later staan we op de strip, daar waar het wemelt van de blije feestgangers. We hoppen van bar naar club en de dansvloer is overal van mij. Oef dit heb ik gemist! Ik lig in een deuk als we in de laatste club midden in een schuimparty belanden (dát is lang geleden!! Ik denk Xanadu 1999 J) en er ook een zwembad in de club blijkt te zijn. Haha, dit is toch prachtig? Ik dans met iedereen tot de zon opkomt om me vervolgens te realiseren dat iemand mijn tasje heeft leeggehaald. Weg iPod Touch (camera, fotos, videos, notities, contacten, lijstjes) en weg 2000 pesos. Verdomme. Ik wist dat dit een keer ging gebeuren. Er is nog nooit iets gestolen tijdens al mijn reizen en dat was al too good to be true. Ik baal flink maar weet ook dat dit er bij hoort. Het zij zo. Ik wandel terug naar m’n hostel terwijl de zon mijn route verlicht. Ik ben als een kind zo blij dat ik dit keer de locatie van m’n hostel toevallig en voor het eerst heb onthouden en het daardoor terug kan vinden: Avenida 35, Calle 6. Wat een mazzel. Normaal sla ik dat op in mn iPod en onthoud ik niks. Mijn dorm is leeg en ik slaap voor het eerst in maanden weer in een kamer zonder andere mensen. Wow. Dat is wel echt relaxed.

La Policia

Bij diefstal hoort aangifte, tenminste als ik iets terug wil krijgen van mijn verzekeraar. Ik heb al zoveel horror-verhalen gehoord over Mexicaanse aangiftes: ze nemen je niet serieus, zeggen dat het je eigen schuld is en helpen je niet. En hoe pak ik dit aan zonder fatsoenlijk Spaans? Ik wacht totdat Michael wakker is en koop hem om met vooruitzicht op een goed ontbijt na afloop. Hij is mijn held van de dag als hij ja zegt. Even later struinen we over de straten van Playa del Carmen op zoek naar het politiebureau. Niets is wat het lijkt, we moeten met een taxi 10km verderop zijn. Eenmaal daar is het 3 keer vragen. Ene Irma neemt mijn aangifte op en geeft ons een briefje met een locatie. 5km verder op moeten we daar online de aangifte afmaken. En printen. We begrijpen er geen reet van. Lang leve de mond die praat en vragen kan stellen. Vervolgens worden we naar de bank gestuurd om te betalen voor de aangifte. Dan moeten we weer terug naar Irma. Oh nee, toch niet, eerst nog naar een ander gebouw voor een stempel onder de betaling. Are you fucking kidding me? Stelletje corrupte stommerds. Dan weer terug naar Irma die me mijn aangifte geeft. We zijn vier uur verder. Jezusmina. Het is gelukt maar het was niet perse de beste dagbesteding met een kater. ’s Avonds een vent, ’s ochtends een vent, hoor ik ons pa zeggen. Ik ben al lang blij dat het me gelukt is, maar kan tegelijkertijd niet wachten om dit verschrikkelijke oord te verlaten.

Tukken in Tulum

En dus zit ik een uur later weer in een collectivo op weg naar Tulum, een badplaatsje iets verder zuid, waar ik m’n vrienden van Isla Holbox weer hoop te vinden. Ik check gauw in met m’n ziel onder m’n arm want ik ben doodop. Het is niet alleen de nacht stappen, het is de allesverzengende hitte, het gezeik met de politie en gewoon de vermoeidheid van het tempo waarin iedereen hier reist. Niemand blijft ergens langer dan 2 nachten, maar mijn lichaam wil de rust. Hoe fijn is het dan om Rich, m’n all-time-favorite travelbuddy, tegen te komen hier in Tulum. Het is zo fijn om mijn verhalen van de afgelopen weken met hem te delen. En vooral, te delen hoe ik me voel hier in Mexico. Hij heeft precies hetzelfde. Het zijn twee dingen waar we last van hebben: 1. Het gebrek aan avontuur. 2. Het ontbreken van de connectie en diepgang in contacten met anderen. Het is zo’n verademing om dit weer met elkaar te kunnen delen.

rich anna

Oké, één Corona’tje dan, maar dan ga ik echt naar bed om heel lang en diep te slapen. Want morgenvroeg willen we samen gaan zwemmen met zeeschildpadden. Gewoon, omdat het lang geleden is dat we samen iets LEUKS hebben gedaan na alle moeilijkheden van India en Nepal. We moeten er zelf om lachen.

Turtle-time

De volgende ochtend nemen we een collectivo richting een strandje waar de zeeschildpadden zijn. We schrikken allebei van de drukte daar. Je kunt voor 50 US dollar het water in met een gids. Ja daaaag! Ik ga geen 50 dollar betalen om te zwemmen! Je mag ook alleen, alhoewel niemand dat schijnt te doen. Ze proberen er ons van te overtuigen dat we snorkel-les moeten nemen. Haha, we kijken elkaar aan en weten genoeg. Voor 50 pesos (3 euro) regelen we twee snorkels en even later zwemmen we om de groepen toeristen in oranje zwemvesten heen richting de open zee. Binnen no time zie ik kleine schildpad-hoofdjes boven het wateroppervlak uitkomen. Yes! Hier zijn ze! Wat we onder water zien is NIET NORMAAL. Kei veel schildpadden die superrelaxed rondom het koraal zwemmen, aan elkaar snuffelen, af en toe naar boven gaan voor wat zuurstof.

turtles

Intens geluk om hier tussen te mogen zwemmen. Rich en ik zijn in de hemel. Totdat we aan de kant gebeukt worden door zo’n groep toeristen. Ik mag dit niet vervloeken want ik ben zelf ook een toerist maar aaaaaaaaaaaahhh ik kan hier gewoon niet mee omgaan! Even later liggen we op de kant na te genieten in het witte zand, met uitzicht op de felblauwe zee. Wat een wereld.

In de diepte kun je me vinden

In de 24u die volgen doen we niks anders dan reflecteren en diepe gesprekken voeren. We halen onze hoogte- en dieptepunten in India en Nepal op. Vragen ons nogmaals af waarom we doen wat we doen. Waarom we zoveel avontuur zoeken. Wat de zin er van is. En of India ons reisplezier misschien verpest heeft; immers, na India is alles saai. We proberen uit te zoeken hoe we weer terug in de avontuurlijke modus kunnen komen, waar we dan heen moeten, etc. Wat we kunnen doen om onze thuiskomst makkelijker te maken, want het zal niet heel simpel zijn om weer terug te komen in het normale leven met de ervaringen van de afgelopen maanden. We laten een paar tranen om al bovenstaande en genieten van het feit dat we weer even samen zijn met iemand die ons begrijpt. Hopelijk is dit een vriendschap voor het leven. We zeggen elkaar gedag bij de Maya Tempels aan het strand, weer een magische plek die minder magisch voelt doordat het zicht ontnomen wordt door groepen toeristen. We moeten hier weg. Rich omhoog, ik naar beneden.

Thumbs up

De volgende dag stap ik op de bus richting Bacalar. Het Mexicaanse OV is duur. En saai. Ik heb het er nu officieel mee gehad. Als de bus halverwege kapot gaat en voorlopig niet meer verder rijdt, weet ik dat de tijd voor mijn nieuwe hobby is gekomen. 1799874_10205273614334532_5472251014849365604_o

Ik pak m’n spullen, ga langs de kant van de weg staan en steek mijn duim op. Liften. Dat is wat ik ga doen. Als het avontuur niet naar mij komt, dan ga ik wel naar het avontuur toe.

En hoppa, 5 min later is het raak. Een busje pikt me op. Ik heb een superleuk gesprek met de chauffeuse (EEN VROUW! JAWEL!) en haar man. Ze vinden het zelf heel normaal dat zij rijdt, maar ik heb nog niet eerder een vrouw achter het stuur gezien in welk ontwikkelingsland dan ook en ze moeten lachen om mijn uitgelatenheid. Even later zetten ze me af in Bacalar en zijn we geloof ik alle drie blij met deze vrolijke ervaring.

Het meer van Bacalar met zijn 7 kleuren

Mijn hostel wordt bewoond door een paar dreadlocks en drie te gekke honden. Het ligt direct aan het meer wat 7 kleuren schijnt te hebben. Mits de zon schijnt. En die schijnt dus niet. De zon is verdwenen en het zal een paar dagen duren voordat ie terugkomt. Tot die tijd vermaak ik me in een tentje dat te kort is voor mijn lange lijf (en slaap ik met mijn voeten buiten) en speel ik met de natte honden die bovenop me springen zodat ik opnieuw in de douche kan, wil ik zelf niet ook meuren naar natte hond. Ik loop hard, zwem weer in een cenote en lift weer terug richting hostel. Oh en IK KOOK! Moet niet gekker worden toch?! Maar aangezien dat eten hier overal zo vet en ongezond is, ben ik superblij met mijn zelf gekokkerelde maaltjes vol megaverse groenten en bijbehorende vitamientjes. Gewoon een bord met chili sin carne en rijst ipv weer een kartonnen tortilla met vet vlees! Yum!

P_20150613_182033_PN

En godzijdank, op dag 3 is het zover! De zon schijnt! Samen met Camilla (23, DK) spring ik op een surfplank (paddle board) om over het meer te peddelen. We voelen ons behoorlijke babes, steady op onze boards. Aan de overkant ligt een restaurant wat ooit gebouwd werd maar geen toestemming kreeg om te draaien en dus nooit is afgemaakt. We leggen onze boards aan en staren al zonnend uit over de 7 kleuren van het meer. Dit is echt prachtig! Het ziet er uit alsof we in de zee zijn qua blauwheid, alleen is het water zoet. Echt goddelijk! Jpeg

De zonsondergangen zijn ook prachtig en worden alleen maar mooier als ik er met mijn bordje vers eten op mijn schoot en de honden aan mijn zijde naar kijk. Veel beter dan dit wordt het leven niet.

P_20150613_194440_PN

Toch is het na een paar dagen tijd om te gaan. De stranden in Belize wachten op mij. Bovendien, veel avontuurlijker dan liftend de grens over in Centraal-Amerika kan ik het niet maken, toch?

xxxx

Advertisements

Mexico’s geknakte kippen

Immigration Rules

Eindelijk, na al het veel te goed geregelde toeristische transport in Guatemala, duik ik vandaag de grens over met lokaal vervoer. I love grensovergangen. Geen idee waarom maar het is gewoon spannend, soms willen ze je er niet zomaar door laten en de kans op afgezet worden is 100%. Dat heeft gewoon wel wat avontuurlijks. Net zoals de overdreven regels die ze steeds verzinnen, zoals apart plassen voor officers en inwoners:

IMG_2548

En ja hoor, bij het verlaten van Guatemala zegt de immigration officer dat we 50 quetzales moeten betalen. Ondanks dat dit maar 5 euro is, gaat dit feest om principiële redenen wat mij betreft niet door! Het trucje “goh, kan ik even met m’n advocaat bellen?” werkt en ineens mogen we door zonder te betalen. Onze nieuwe vrienden uit Honduras, die op weg zijn naar de Verenigde Staten en 16 dagen door gaan brengen in bussen om daar te komen, zeggen ons hier gedag.

IMG_2557

We nemen een bootje over de rivier die als grens geldt en komen aan in Mexico.

IMG_2560 IMG_2562

Hier zal de afzetterij wel helemaaaal erg zijn. He! No judgements! We treffen de allerliefste, allerschattigste en allerknapste immigration officer ever, die ons helemaal geen geld wil aftroggelen maar juist helpt met alles wat we willen weten. Voorbereid als we zijn is dat zo ongeveer alles: we hebben geen Mexicaanse peso’s, geen idee waar we zijn en geen idee hoe we verder het land in kunnen 🙂 maar de lieverd helpt ons met alles op weg.

The return of the white Nissan Sunny

Eenmaal onderweg naar het busstation stopt er een auto met 4 Mexicanen met het aanbod om ons naar dat busstation te brengen voor onze neus. Ho even, dit is Mexico, hier trap ik niet in. Rij maar door. Twee minuten later stopt er een witte Nissan Sunny met een heel oud opa-tje aan het stuur. Hetzelfde aanbod. Ten eerste zijn mensen in witte Nissan Sunny’s ALTIJD betrouwbaar en ten tweede, het feit dat mijn eigen opa er ook een reed, maakt dit tot een teken dat we dit aanbod wel kunnen accepteren.

witte nissan sunny

En jawel hoor, 10 min later zet hij ons liefdevol af op het busstation (wat voor de verandering weer eens niet meer blijkt te zijn dan een hokje met een vrouwtje en een Beverly-Hills-Cops-radio en een ventilator) van waaruit we naar Palenque zullen rijden.

IMG_2565

Onderwijs is niet belangrijk

Zodra we de high way raken ben ik onwijs onder de indruk. Dit lijkt de Verenigde Staten wel! Brede goed geasfalteerde wegen met gele strepen en Amerikaanse verkeersborden. We gassen er flink overheen. Het is een prachtige rit met veel groene jungle en bergen naast ons. Moeite heb ik wel met de jonge kinderen die langs de kant van de weg eten en drinken proberen te verkopen. Minder dan de helft van de kinderen gaat naar school in Mexico en in deze regio, Chiapas, is het zelfs nog minder. Zoals ook in Guatemala heeft maar 2% van de bevolking toegang tot universitair onderwijs. Wat een verschil weer met ons.

Boomstammen en geweren

De volgende dag neem ik in m’n eentje de lokale bus door naar San Cristobal de las casas, in het zuiden van Mexico. Het duurt 1,5u voordat ik m’n collectivo (klein personenbusje wat je deelt met teveel anderen) gevonden heb en in de verzengende hitte van dit land is 1,5u lopen niet per se gewenst. En ik heb al een week diarree wat vandaag tot een hoogtepunt is gekomen. Love it. Mijn lijf is het er duidelijk niet mee eens, al deze avonturen. Maar goed, we gaan. Ik zit voorin naast de chauf. Naast me zit een dude die echt veel te dichtbij zit met z’n benen wat ik eigenlijk niet tolereer, totdat ik me realiseer dat hij de grond niet kan raken met z’n korte beentjes en daarom geen houvast heeft om verder weg te kunnen zitten. Ze zijn klein hoor, die Mexicaantjes. Ons busje wordt 3 keer gestopt. Ik krijg het warm. Voor mijn neus liggen boomstammen die de weg barricaderen, sommige zelfs met spijkers op hun kop er in geslagen. Naast de bus zie ik mannen staan met geweren en jonge jongens met stokken. Hallo? Ja, je kunt kiezen, een uur wachten of betalen. Het blijken protestacties te zijn richting de regering, maar de enigen die er last van hebben zijn de lokale Mexicanen die graag naar de stad willen. Als je het mij vraagt is het gewoon dikke afperserij en ik voel me niet heel veilig. Moet ik het raampje dichtdraaien? Bij de 2e keer dat het gebeurt, zie ik een Mexicaan met een PSV T-shirt en de naam van Salcido op de achterkant. Ik moet lachen en complimenteer hem met zijn kledingkeuze. Hij geeft me een enorme glimlach terug. Ben ik hier nu vrienden aan het maken met die frikadellen hier? Haha, ik kan er maar beter om lachen. Even later worden we gecontroleerd door het Mexicaanse leger. Zeg vrinden, kunnen jullie je niet beter bezig houden met die achterlijken 10km de andere kant op en daar wat veiligheid creëren? Lijkt me belangrijker dan mijn tas checken. Wij zijn zo onschuldig als wat.

IMG_2567

Kinderarbeid

San Cristobal is prachtig. Een oud stadje op 2200 meter hoogte (hardlopen valt hier niet mee!) met keien op de weg, mooie straatjes en gekleurde huisjes en kerkjes.

unnamed (4) unnamed unnamed (1) IMG_2587 IMG_2586 IMG_2579

Veel inheemse volkeren in de dorpen er omheen en dus ook in de stad zelf. En, veeeeel te veel kinderen weer aan het werk. Ik kan niet zeggen hoe het komt, maar voor het eerst sinds ik onderweg ben, raakt het me echt. Tot op het punt dat ik me ’s ochtends afvraag hoe ik de dag ga doorbrengen om die kinderen te ontwijken. Dat kan natuurlijk niet. Ik probeer met ze te spelen, ze af te leiden, grapjes te maken en ze een aai over de ongewassen bol te geven. Maar uiteindelijk helpt dat ze ook niet. Ze moeten geld verdienen en dat gaat ze bij mij niet lukken. Dus haken ze steeds weer teleurgesteld af. Ik kan ook niet van ze kopen, want zolang ze geld verdienen, sturen papa en mama ze nooit naar school. Ik hoor verhalen van veel problemen met alcohol en vaders die niet werken. De wereld is weer eens op z’n kromst.

kind2
Deze jongen poetst de schoenen van een andere jongen. Hoe oud zou hij zijn? Hij krijgt een paar cent als hij klaar is en rent dan weer verder om meer geld te verdienen.
kind1
Ook deze jongen rechts (12 jaar) poetst schoenen. Hij vertelt dat hij het het doet om geld te verdienen zodat hij een opleiding kan volgen. Hij wil schilder worden.
kind3
Dit schatje vond ik aan de verkeerde kant van het schoolhek. Ze struint over straat terwijl haar moeder eten probeert te verkopen. Moeder heeft geen tijd om op haar dochter te letten, laat staan geld om haar naar school te sturen. Op de achtergrond “Vivir Mejor”, de Mexicaanse campagne voor een beter leven, maar eigenlijk alleen om ons buitenlanders de indruk te geven dat ze iets aan de problematiek doen…

Extreme sports en dode kippen

Op een ochtend besluit ik te gaan paardrijden. Ik ben hier immers voor het avontuur en niet om alleen maar te sippen over de ongelijkheid in de wereld. Mijn paardje, Coyote, luistert veel te goed naar z’n baasje. Ik probeer hem steeds aan te sporen om in galop te gaan maar hij blijft bij z’n baas. Ik zit ondertussen hardop te mopperen: “Amigo, yo quiero mui rapido!” Maar in m’n groep zit een meisje die bang is en niet harder durft dan draf. Verdomme. Haha soms ben ik zo zo zo egocentrisch. Goed, gelukkig vervoert Coyote me naar een dorpje met inheemse gebruiken. Alles draait hier om de rituelen in de kerk.

unnamed (2)

Ik stap de kerk binnen en zie duizenden kaarsjes. Overal. Op de grond geplakt (lekker veilig), op tafels, stoelen. Het hele plafond en de helft van de muur is zwartgeblakerd. Op de grond liggen dennennaalden (nogmaals, lekker veilig). Verspreid over de muren staan grote beelden van onze heiligen. Voor de beelden zitten inheemse gezinnen. Ze hebben allemaal een levende kip bij zich. Ze houden de kip vast, praten er tegen, strijken zijn kop langs hun wang, laten hem rondom hun lichaam glijden en dan, ineens, KNAK, wordt zijn nekje gebroken en is kip dood. Hoi. Gezellig. Vervolgens sprenkelen ze Fanta en water rondom de kaarsjes en drinken ze een klein glaasje alcohol (tequila?). De dames babbelen wat met elkaar en kip ligt ondertussen verder te sterven op de grond. Ze doen dit ter offering: wanneer een familielid ziek is, vragen ze God om de ziekte over te geven aan kip. Daarom kan kip na zijn overlijden dus ook niet opgegeten worden. Ook sunt. Naast me zit een vrouw met een baby’tje in een doek tegen haar borst aan hardop te jammeren tegen het beeld van Maria. Haar gejammer gaat over in gehuil. Op de een of andere manier klinkt het hartverscheurend en vind ik het weer eens heel oneerlijk en vervelend dat ik deze moeder niet kan helpen. Ik doe een gebedje en verlaat de kerk. Coyote staat braaf te wachten en godzijdank krijgt een andere gids hem in galop waardoor ik uiteindelijk met de wind in m’n haren naar huis terug naar huis kan rennen. Wat een dag weer.

Hitler on screen

Na San Cristobal gaat de tocht middels de nachtbus door naar Mérida, in het Noorden in de provincie Yucatan. De nachtbus verdient ook nu weer een eigen alinea. Het is een comfortabele en dure bus (45 euro voor 1 nacht van 12u). Met TV. Jawel. Ik stap in en word verwelkomd door een live-concert van ACDC. Wat? Ja, dat is precies waar je naar wilt kijken, toch? Ik vraag me echt af wat locals hier van vinden, want ze doen dit ongetwijfeld meer voor de toeristen. Vlak voor het slapen gaan besluit de chauffeur dat hij het wel gepast vindt om een documentaire over Hitler uit te zenden. Tsja, why not? Beelden van mensen met een strop om hun nek, kogels door hun hoofd en vooral ook veelvuldig het beeld van een dode Hitler. De kleine kinderen naast me kijken gewoon mee. God wat ben ik blij dat wij als kind in NL niet zulke achterlijke tv-programma’s mochten kijken voor het slapen gaan. Een uur later word ik wakker. Reizen zou reizen niet zijn als je er niet af en toe ziek van wordt. Ik weet niet of het ‘t eten is of de slingerweg, maar om 1u ’s nachts zit ik lekker met een plastic tasje te kokhalzen op een busstation in the middle of nowhere. Mijn lichaam tolereert al die vette Mexicaanse zooi niet en drijft het zowel van onder als van boven af. Reizen is niet altijd alleen maar leuk J

Ans Onbalans

Bij aankomst in Mérida wordt me eerst 12 keer gevraagd of er echt niks gestolen is in de bus. Dit traject staat er namelijk om bekend. Nee, ik had braaf alles in m’n ondergoed verstopt en dus heb ik alles nog. Vervolgens verzwik ik al lopend mijn voet, right in front of een heel knap Jezus-figuur in m’n hostel. Verdomme, waarom gebeurt dit niet 1 hoek verder?! 🙂 ik lig lekker plat op mijn neus op de koude vloer, dat dan weer wel. En hoe irritant, net genezen van m’n hardloop-val, nu weer kreupel. Even later loop ik dan ook slepend met m’n zielige pootje door het centrum van weer een mooie historische stad. Wederom prachtige kerken, kathedralen en stadshuizen. Veel van de gebouwen zijn gebouwd met stenen van de Maya-ruines. Toch aardig dat die Spanjaarden toch nog enigszins oog hadden voor historie en cultuur!

unnamed (3)

Ik zweet alleen echt als een varken. Het is hier 39 graden en waar de wind is weet ik ook niet. Om de 5 minuten moet ik echt even zitten. Ons oma zou echt de hele dag bij Jan van de Boomen door hebben gebracht als ze hier was. Gelukkig bevindt zich in deze stad één heerlijk koffie-tentje met een werkende airconditioner en kan ik fijn even m’n contacten met thuis aanhalen aangezien de WiFi hier wel werkt. Mazzel!

Eindelijk diepgang

Even later word ik op straat aangesproken door een docent van de Universiteit hier met de vraag wat er met m’n voet gebeurd is. We kletsen verder en verzanden in een mega-interessant gesprek over racisme, ongelijkheid, vooroordelen en de blik van de Europeanen op de Latijns-Amerikanen. DIT is waar ik al weken naar verlang: diepgang en discussie over dat wat me steeds weer raakt. Want waarom bepaalt de plek waar je geboren wordt zoveel van je leven? Ik vind het nergens op slaan en ben het er vooral niet mee eens. Hij nodigt me uit voor een onderzoek voor zijn artikel en stelt me 5 vragen die me nog lang aan het denken zullen zetten. We praten tenminste 3u en mijn ziel wordt weer gevoed. Ik ben hem dankbaar. Totdat hij daarna ineens voorstelt om de pijn in m’n voet op te heffen middels traditionele Maya-heling. Die Mexicanen zijn ook allemaal hetzelfde, ze willen allemaal aan je zitten 😉 zelfs de hoger opgeleiden. Bedankt voor het fijne gesprek maar eh ik ga.

De familie-wagen

Een auto huren? Van alle vervoersopties die ik in de afgelopen maanden overwogen heb is dit een nieuwe. Ja, goed idee. En zo gaat het gezin de volgende ochtend op weg: vader Adam (21, UK), moeder Anne (29, NL), zoon Walter (27, USA) en dochter Camilla (24, NO). We zijn een goed stel en de familiewagen staat ons goed.

11291334_975052405859125_400466578_n

Onze eerste stop: de Maya ruines van Chichen Itza. Zoals verwacht aardig toeristisch maar we zijn vroeg vertrokken en dus valt het mee. Ik ben wederom onder de indruk van de intelligentie waarmee ook deze ruïnes weer gebouwd zijn. Alle lijnen kloppen: als je op 21 maart uit dit raam kijkt, staat de zon bij zonsopkomst loodrecht op het gebouw. Hetzelfde geldt voor 21 juni en 21 september, maar dan vanuit andere piramides. Als je in je handen klapt, galmt het flink na. Ze waren echt niet stom die Maya’s, integendeel. Bovendien, hun gebouwen zijn door de duizenden jaren heen aardig earthquake-proof gebleken, dus alleen al daarvoor verdienen ze respect. We lachen om alle mensen die proberen de foto’s zo te nemen dat ze de gebouwen aanraken of optillen. Wij zelf vinden dit persoonlijk grappiger:

11304161_975052392525793_1918686629_n

Mooie bomen ook hier, deze is voor ons moeke:

11263699_10152863470971867_1207008805_n

We struinen langs de oude stenen, onderhandelen tot we erbij neervallen en duiken dan onze wagen weer in voor een trip langs de cenotes. Dit zijn gaten in de aarde: aangezien grote delen van de grond hier uit limestone bestaan, is dit in de jaren door regenval uitgesleten geraakt tot grote diepe en vooral ronde meertjes. Soms in een grot, soms ‘gewoon’ langs de kant van de weg. Je kunt overal zwemmen. Het water is heerlijk verkoelend, zeker in de grot. Mexico zit er vol mee, er zijn honderden cenotes.

11336011_975052399192459_1070821186_n

De familie vermaakt zich opperbest door stiekem van trappen en rotsen af het water in te duiken. Verboden, maar als zo’n cenote 60 tot 90m diep is, dan kan dat niet heel gevaarlijk zijn. Er wordt gegild en gelachen en ik geniet van onze avonturen. Ze droppen me in Valladolid, een klein schattig stadje, met fijne parkjes en te-intieme-stoelen.

11536984_975052429192456_629230002_n

‘S avonds pik ik nog gauw de chocolade-toer mee en geniet van 100% pure cacao. Zo hoort chocolade te smaken. Alhoewel, de variant met tequila mag er ook wezen.

The three T’s

Wisten jullie trouwens dat Mexico het meest obese-land van de wereld is? Ik heb nog nooit zoveel dikke mensen bij elkaar gezien. Alles draait hier om de 3 T’s: tortilla’s, taco’s en tortas. High-carb food wat ze de hele dag door eten. En dan heb ik het nog niet eens over de burritos, quesedillas en alle kaas. Ze eten bijna alles gefrituurd en met heeeel veel vet vlees zoals chorizo en ham. Vegetarisch eten kan ik op m’n buik schrijven, zelfs al bestel ik zonder vlees dan krijg ik met kip 🙂 zo bestelde ik een pizza calzone voor een paar euro en kreeg er een 1,5 literfles Fanta bij. Yo, doe even normaal. Alles is hier dus groot ook qua porties en dat is aan de mensen te zien. De mannen vinden mij eigenlijk veel te mager en ik vind hen veel te dik. Gelukkig kunnen we er wel over kletsen en lachen en sommigen begrijpen wel dat het ongezond is. Alleen de ketchup smaakt een beetje gek.

IMG_2569

Oké, ik ga nog eens zo’n taco naar binnen werken! Spreek jullie snel met meer verhalen over eilanden, haaien en gestolen tasjes…

Muchos besos,
a happy traveller

11312831_10205275652345481_165821451635954837_o