Lekker lokaal

Hagedissenpoep in je bed? Tarantula’s bij je voeten? 24/7 muggen om je benen heen? Word je al warm? Nee?

Mango’s all you can eat voor je neus in de tuin? Het lichtgroenste water ooit? Lieve lachende mensen die je constant begroeten? Geen andere toeristen? Een lief klein donker kroes-harig kindje om je nek? Ja? Beter?

Welcome to Sarteneja

392159_284906204951097_1938116207_n

Backpackers Paradise

Dit is precies wat ik nodig heb. De locale ervaring, het gewone leven, niks opgesmukt om het aantrekkelijker te maken voor toeristen. Want die zijn er niet. Hallelujah praise the lord! En ja, mn guesthouse Backpackers Paradise heeft plek voor me. Een private hut zelfs voor de prijs van een dorm bed. Want er is namelijk niemand anders. Behalve Nathalie zelf, de eigenaresse, haar twee heerlijke honden Maurice en Bush en haar vier paarden. Welcome to Paradise.

Ik heb besloten dat ik een week vakantie heb. Vakantie van meer avontuur, vakantie van mijn eigen regels vooral. Geen meditaties, yogasessies, hardlooprondes en verplichte nummers voor een week. Gewoon even doen waar ik zin in heb. Slapen totdat ik wakker word. In slaap vallen als ik moe ben. No more rules. En nul invloed van buitenaf hierop. Gewoon waar IK zin in heb. Jawel, tussendoor wordt er gewerkt en er komt zelfs een skype-sollicitatie tussendoor, maar dat is allemaal prima. Maar geen regels.

Ik fiets rond door het dorpje, roep enthousiast Hola tegen iedereen die ik tegenkom, klets met de kassa-chicks in de supermarkt, werk nog maar wat vette hap naar binnen bij de lokale mini-restaurantjes (het woord sla kennen ze hier niet, vitamines ook niet trouwens) en hang op de steiger tegen de paal terwijl mijn voeten in het water bungelen. Binnen no time heeft iedereen door dat ik Anna ben, die ene gringo, die bij Nathalie bivakkeert. Die ene zonder plan. Gezellig, want na dag 1 word ik overal waar ik kom begroet, want iedereen weet wie ik ben. Superleuk.

10639422_10152774519446561_6203261740944509821_n  10984095_10152774519576561_2490968410000975493_n

Never alone

Ik heb duidelijk geen vakantie van de mannen trouwens. Je wilt het niet geloven, maar steeds als ik op de pier lig, word ik binnen een half uur omringd door gastjes die even komen kijken naar het chickie. Het maakt blijkbaar niet uit hoe oud ik ben. Of hoe oud zij zijn. Ik meen het. Op dag 3 word ik versierd door een KIND van 16. Ik kan me niet meer herinneren wanneer dat voor het laatst gebeurde. Nathalie legt me uit dat als de mannen geen aanstalten maken bij een meisje, ze door hun vrienden meteen worden uitgescholden voor homo. Ahhh, oke. Het is zelfbescherming dus, dat ze cola’s voor me kopen en achter me aan gaan. Oke, I can deal with it. Op dag 4 word ik belaagd door een superschattig jochie van 6. Hij komt badderen, vertelt ie en hij vraagt of ik ook het water in wil. Na een paar duik-acties in het water en spelen met de modder van de bodem van de zee, hangt ie ineens om mijn nek. Om niet meer los te laten. Sta ik daar, in dat blauwe water, met dat jochie om mijn middel. Zijn hoofd in mijn nek begraven. Hij is een cadeautje. Ik realiseer me dat hij in het grote gezin waar hij uit komt misschien niet alles krijgt wat hij nodig heeft, dus ik geef hem wat ik heb. Hij hoeft pas weg als hij uitgeknuffeld is. En ja, hij wil vrienden met me zijn. Waarna hij zijn snoetje weer in mijn nek wegstopt en om mijn middel blijft hangen en stil is. Wat een geluk.

828_dscn4746 (1)

Mooie-mensen-meeting

Nathalie omarmt me na twee dagen al als een vriendin. Van het ene op het andere moment hebben we super open gesprekken over van alles en nog wat, maar vooral over het leven en de liefde. Blijven toch het favoriete onderwerp. Ze is biologe en vergelijkt alles met het gedrag van dieren. In the end zijn we ook maar een stel apen en willen de vrouwtjes gewoon een man die sterk is en kan domineren. She’s got a point. Ze nodig me zelfs uit voor de verjaardag van Kevin, een van haar beste vrienden. Op zaterdagmiddag worden we opgehaald: Nathalie is ook DJ en zal de hele nacht gaan draaien dus Kevin zorgt dat ze niet met haar geluidsinstallatie de bus in hoeft. We berijden zandwegen vol kuilen en gaan over een ferry die met de hand middels een kettinginstallatie over het water getrokken wordt. Wow, dit is pas oldschool! Om 5u ’s middags komen we aan in Progresso, het dorp waar de ouders van Kevin wonen. Er wordt een varken geslacht, dit is een traditie bij welke viering dan ook, dus de ribbetjes liggen te roken op de barbecue. Ik ontmoet de meest fantastische mensen. Kevin werkt zelf als counselor met HIV-positieve mensen in Belize City. Hij is samen met Stephen, wereldverbeteraar en lid van het Youth Coalition for Sexual and Reproductive Rights fonds, en Elianne ook nog eens oprichter van het Belize Youth Empowerment for Change fonds waarmee ze de jongerenrechten in Belize proberen te verbeteren. Ze werken met een team van mensen waaronder ook de vriend van Stephen. Ik scroll door Stephen’s fotos op zijn mobiel en kom zo de mooiste verhalen te weten, terwijl hij de ribjes op de bbq omdraait en al zijn liefde geeft. Het fonds geeft veel voorlichtingen in de meer rural area’s over omgaan met uitdagingen, en die zijn er veel hier!. Ik som even op: criminaliteit, veeeel te vroegtijdige seksuele benadering en prostitutie, discriminatie van ras, gender en seksuele voorkeur, fysiek en emotioneel misbruik en racisme. De drie gay mannen hebben er zelf ook veel last van. Stephen is zelfs voor de Verenigde Naties in New York geweest om de situatie in Belize te spreken en is vervolgens geïnterviewd door CNN. Het was niet bepaald een pretje toen hij daarna weer terug in de ghetto van Belize kwam en hij was lange tijd niet veilig. Daarnaast ontmoet ik Elisa, de eerste (en waarschijnlijk ook enige) feminist in Belize. Ook zij heeft een NGO opgericht om sekswerkers te informeren over hun rechten en kansen op een beter leven. Zowel vrijwillige als gedwongen prostitutie is een groot probleem hier in Belize en Elisa boost het zelfvertrouwen van deze dames waar en wanneer ze kan. Je raadt het al, dit is een behoorlijk inspirerend vriendengroepje. Ik hoor ze helemaal uit en kan niet stoppen met zeggen hoe onwijs ik van ze onder de indruk ben. Maar ze zijn bescheiden. Ze doen wat ze kunnen maar scheppen er niet over op. We maken afspraken voor sessies in de komende week, zodat ik ze vrijwillig kan helpen vanuit mijn psychologisch perspectief. Psychologen zijn er namelijk niet in Belize, terwijl ze volgens mijn nieuwe inspirators wel heel hard nodig zijn. Ik sta te stuiteren en kan maar niet geloven hoe ik hier ineens in het hart van de wereldverbeteraars ben beland. Zo random! We dansen tot de zon opkomt (en tot ik me aardig de tering schrik van die tarantula op 10 cm van mijn voet: get off the dancefloor you freak!), kruipen in tentjes om een paar uur te slapen en verwelkomen dan de dag met een yoga-sessie aan het meer. Wat een bijzondere verjaardag en hoe fantastisch dat ik hier bij mag zijn.

11053568_10205017842986021_8885367834942914404_o
Stephen op rechts en de jarige Kevin in het midden

Jungle & Jaguars

Tijdens mijn verblijf in Sartaneja duik ik ook 1 keer de jungle in. Ik heb er helemaal geen zin in maar de Zwitserse jongen die ik bij t water heb ontmoet en in het Shipstern Reserve werkt, dwingt me praktisch, aangezien hij rete-blij is dat er eindelijk een andere Westerling in town is die zijn werk kan bewonderen. Vooruit. Ik check de supermooie grote vlinders in de vlindertuin. Ik heb 30 vragen maar niemand kan ze beantwoorden. Dat komt, zegt de Zwitser, omdat je hier geen opleiding nodig hebt om als ranger te kunnen werken. De gids vraagt of ik hem mee wil als ik de wandelroute door de jungle ga maken. Nou, dat hoeft dan ook niet echt. Ik kan dit best alleen. Ik besluit na 10 minuten van de wandeling af te wijken en richting de lagoon te gaan lopen. Pieter zal zeker trots op me zijn, denk ik terwijl ik de route achter me laat. Ik weet niet hoe ver de lagoon is, maar het kan nooit aan de andere kant vd wereld zijn toch? Ik krijg het steeds warmer naarmate ik van het pad af ben en dat komt niet alleen door de hitte. Eerst zie ik een tarantula, dan een slang, dan springt er een soort van aap-achtige bij me vandaag en als ik die 3 schrik-momenten heb doorstaan, bedenk ik me ineens dat hier wilde jaguars zitten. Ik heb werkelijk GEEN IDEE wat ik moet doen als ik er een tref. En dit pad blijft maar doorgaan, waar ben ik in godsnaam en wanneer komt dat lagoon onderhand? Als mijn hartslag een beat van 180pm heeft bereikt, besluit ik dat ik nu wel heel onhandig bezig ben en ik misschien beter om kan draaien voor mijn eigen veiligheid. Oh ja, ik ben, natuurlijk, ook nog op mijn slippers. HOEZO HEB JE GEEN SCHOENEN AANGEDAAN VANMORGEN?! Superhandig met die tarantula’s en slangen om je heen. En als je een jaguar tegenkomt dan kun je dus ook niet eens rennen. 1-0 voor wildlife, Anne verliest. Ik haast me gauw terug naar de normale wandelroute en heb een halve dag nodig om bij te komen van dit veel te spannende avontuur.

11260534_10152774514436561_7063851236203377855_n

Ik ga ook nog een ochtend paardrijden met Nathalie. Dit keer wordt er flink gegaloppeerd en ik vind mijn leven weer het einde als ik steeds moet duiken voor laaghangende palmbladeren en steeds bijna uit het zadel gegooid wordt. Ik moet toch iets doen met dit paardrijd-talent geloof ik 😉 I love it!

Het einde

Na een week uitslapen en mango’s eten is mijn geld op, evenals mijn geduld met de muggen trouwens en is het dus echt tijd om te gaan. Nathalie vliegt vandaag naar haar liefde in Canada en ik hoor dat er twee andere backpackers aan zullen komen. It’s my call to go. Het was het einde om dit stuk van dit prachtige land met deze waanzinnig vriendelijke mensen even voor mezelf te hebben. Opgeladen en blij kan ik het wel weer aan om andere backpackers op te gaan zoeken op een van de mooiste plekjes van de wereld: Caye Caulker, I am on my way!

Advertisements

Mister Pete

I met this beautiful old man yesterday. He is 95. Can you believe what it’s like to be 95? I can’t. And let me tell you, this guy is so full of life that even a 18-year-old should be jealous:

Yesterday I hitchhiked all the way from Bacalar, Mexico, to a tiny little town called Chunox across the Belizean border. It took me 5 hours and 4 rides to get there. Everyone was so generous and I heard so many beautiful stories again (its great how they all speak English here!!). As I walked through the tiny village after my last hitch, trying to find the only bus stop in town, I was greeted by Belizean kids “Hola Gringa!” from their garden and barked at by random street dogs. Then I reached the bus stop. There was a little family-gathering and it took me at least an hour to find out who belonged to whom. I played with the 5-year-old Lucy and chatted away with her 14-year-old brother Samir. “What does your country look like?”, he asked me. “Well, eh, it’s very different. We have no banana-, coconut-, avocado- or mango-trees like you do”, I told him. He looked at me with amazement: “So what do you eat then???”. Great conversation (:

As soon as the family left, this old skinny man who owned the shop next to the bus stop came and sat next to me. “There is no bus on Sunday, but you might be able to get a ride soon”, he said. I started to ask him my favourite questions and he told me his life story. It was filled with love-stories and great adventures. “Life is about love, you know, it’s the most important thing. As long as you are loved, you are alive. I am loved by my creator, I thank Him every day for the life that I get to live. I am a very happy person.” He talked for hours and kept on smiling the whole time. He looked stunning, with his gorgeous smiley face. So so beautiful from the heart. I told him that he looked like a very happy man to me. He said: “I was blessed with giving. People can take everything away, but they will never be able to take away my blessing of giving. Do you want some coconuts from my garden? You can take anything you like, really!”. He told me about his plans: “I want to build 4 little cabanas in my yard. I will start this weekend and yes, I will do that myself. And then maybe, when I finish them, I will buy some more land with a few ruins over there”, and pointed across the jungle. “Tell your friends about me cause in two years from now, everything will be finished for you and your friends to come back!”. I wondered how old he was, since this seemed like a life-long-plan. He wanted me to guess. I started at 64 and kept on going up, while he laughed out loud and kept on yelling “Up!!! Up!!!”. He appeared to be 95. My god, 95! I had never met anyone that old in my life ever before. I told him that he seemed so full of life that I could just not believe that this was the truth. “Well, I am going to be 120 years old you know!”, he said. He told me he was trying to build the property because he wanted to leave something for his granddaughter. She was 17, about to turn 18 on the 17th of August. I looked at him and smiled: “that’s my birthday too…”. We both had a glance in our eyes.

There was no bus on Sunday. He was right. And apparently there were no cars either going in my off-the-beaten-track-direction today. I think I had to thank Him and my new friend Senor Pedro, or as he wanted me to call him, Sir Pete for that, as this afternoon with him was one of my all-time-favourites. After three beautiful hours of listening and waiting, I got picked up by a 35-year old Guatemalan girl named Noëmi, who gave me food and shelter. She even let me sleep in her swinging bed and I was therefore safe from the scorpions that were crawling over the jungle floor. So nice. So generous, again.

This morning I went back to the bus stop and hung out with Mister Pete again. I was an hour early, since I had no clue I had arrived in a different time zone. He kept on smiling about my ignorance. He said I would be picked up for my last hitch by two primary-school teachers in a white car. He said they would arrive at 7.20. He was exactly right. They wanted to give me a ride and I said my last goodbye to my favourite 95-year old.

God bless mister Pete.

Lift me up

Zet het kind het toeristisch gebied uit en naast een snelweg en ze is weer vrolijk. Het is niet zo heel moeilijk! Duim omhoog, lief lachen en misschien je haren los als het te lang duurt. Het kost me maar een paar uur meer dan wanneer ik het OV zou nemen en ik zeg het je: het is ZO LEUK!

Eerst word ik achterin een truck gegooid tussen de mango’s door een jong stel met baby. Vervolgens, na lang wachten in de verzengende hitte (don’t do this hitch-hiking-thing in the middle of the day!), word ik opgepikt door een Beliziaanse bus vol Creoolse mensen en de grens over gezet.

bus

Dit is veruit de makkelijkste grensovergang ooit. Ze kijken me niet eens aan en de stempel staat al voordat ik hoi heb gezegd. Vanaf daar nog een keer lief kijken om ergens te mogen plassen bij iemand in de tuin, en ja hoor daar issie weer, het gat in het hout (precies zoals vooroorlogs bij ons). Even mikken and off we go.

Vervolgens word ik opgepikt door Jezus, zo’n lieve aardige man, die nog zegt: “Ik zou de bus nemen als ik jou was, dat gaat makkelijker!”, maar nee, ik wil met hem mee, “much more fun!” zeg ik hem. Jezus geeft me de beste introductie in Belize die er is. Er is meer dan genoeg land voor iedereen, daarom mag iedere buitenlander hier land kopen. Er is teveel land voor de kleine hoeveelheid mensen die hier woont zelfs, slechts 331.000 inwoners op een oppervlakte half zo groot als Nederland. Er is ook meer dan genoeg eten en drinken, want ongeveer alles groeit hier in het zonnige, vochtige klimaat en de visserij bloeit. Doordat de dorpjes klein zijn, kent iedereen elkaar en is het superveilig: lang leve de buurtcontrole! Hier in het Noorden wordt niet gestolen. Daarnaast, 99,9% van de kinderen tot 14 jaar gaat naar school want het is gratis en verplicht (je hoort me zuchten he, wat een verademing na al die slechte voorzieningen van de afgelopen maanden!). En, ook fijn na al dat onmogelijke Spaans, iedereen spreekt Engels want het wordt verplicht de hele dag gesproken op school. Eindelijk, kan ik weer de diepte in met mijn gesprekken. Jezus zet me af op de hoek van zijn dorpsstraat en slechts 30 min later word ik meegenomen door Manuel en zijn neef, hoera! Zijn Engels is niet zo top, maar hij komt dan ook uit Guatemala. Het leven is hier beter, vindt hij. Hij zegt hetzelfde: “er is genoeg voor iedereen”.

We passeren Little Belize, het dorp waar de Mennonites zich hebben gevestigd: een soort van Amish-achtige religieuze groep die wars is van oa elektriciteit en geboortebeperking. Hele gezinnen (14 kids) achter op een paard en wagen en enorme boerderijen en landerijen. Ik stap echt zo de middeleeuwen in, ook qua kledingvoorschriften trouwens, zo boeiend om te zien dat dit bestaat.

mennonite-women  mennonites_9575

2114245496_469b848b27

Ze zijn als sinds de 17e eeuw onderweg (vanuit Nederland! Ik wist van niks!) naar een veilige plek om zich te mogen vestigen, zonder deel te nemen aan welke politieke- of regeringseisen dan ook. Ze waren nergens welkom. Niet in Europa, niet in de de VS, niet in Mexico, maar in Belize werden ze met open armen ontvangen. Inmiddels voeden ze praktisch het hele land. En dat dus allemaal met de hand. Impressive! Ik vind Belize nu al fijn!

Even later zet Manuel me af aan de rond van een dorp, bij de bus stop. Maar neeee, dat is niet de juiste bus stop! Iedereen die me passeert en me vraagt waar ik heen wil, vertelt me dat de bus aan de andere kant van het dorp stopt. Lopen dan maar. Langs kleine gekleurde houten huisjes, omringt door tuintjes en blaffende honden. Iedereen groet me supervriendelijk. Het voelt allemaal zo gemoedelijk. Eenmaal aangekomen bij de bushalte ontmoet ik Senor Pedro en zijn familie. Ik stel vragen en luister naar zijn verhalen terwijl de 3 uur wachten voorbij vliegen.

WIN_20150615_073828 (2)

Er komt maar geen bus. Nee duh, dat zei Senor Pedro me 3u geleden ook al, maar ik hoopte het stiekem toch. Er komen ook geen auto’s voorbij en inmiddels is het donker dus het ziet er naar uit dat ik op het bankje van de bus ga slapen… Totdat de mooie Noëmi haar auto terug uit rijdt en vraagt of ik bij haar wil slapen misschien? “I have been in your situation and I was crying all night because no one wanted to give me a ride, I don’t want you to feel the same!”. Ik ben niet bepaald aan het huilen in het prachtige bijzijn van Senor Pedro, maar ik vind het wel superlief dat ik bij haar mag slapen!

Midden tussen de maisvelden staat haar huis. Haar man is in de US voor zaken, ze heeft geen baan en vindt het saai in haar eentje. We kletsen, ze kookt voor me en we kijken samen naar de Mexicaanse versie van X-Factor om het vervolgens helemaal af te zeiken 🙂 daarna brengt ze me naar mijn kamer, met, jawel, een swinging bed. Een tweepersoons bed verbonden aan 4 touwen aan het plafond. En een muur vol met Duitse oorlogs-afbeeldingen. Huh? Ja, gekocht van de Mennonites..

WIN_20150615_064842     WIN_20150615_064853

En, een lief klein niet-zo-schattig schorpioentje in de badkamer. Die ik ontdek terwijl ik op m’n blote voeten op de wc zit. Oeps. Oke, ik ben dus niet voor veel dingen meer bang, maar schorpioenen staan naast jaguars bovenaan mijn liever-niet-lijst. Ik kan hem makkelijk doodmaken, maar de boeddhist in mij kan dat niet aan. Ik bekijk hem uitgebreid, zie hoe hij een dikke vette spin vermorzelt en besluit dan dat hij duidelijk iets toevoegt aan mijn kwaliteit van leven in deze nu-spin-vrije badkamer. Hij mag blijven. Al heb ik spijt van die beslissing als hij een half uur later uit het zicht is en ik hem toch echt wel knijp. Waar is ie?

Goed, de volgende ochtend word ik levend en zonder schorpioen in bed wakker en wandel ik terug naar Senor Pedro bij de bushalte. Ik ben nogal vroeg, schijnbaar staat de klok hier anders dan in Mexico. Ik vind mijn naïviteit een groot geschenk, het draagt steeds weer bij aan mooie ervaringen. Zit ik daar lekker weer een uur te babbelen met mijn oude vriend! Hij voorspelt dat er twee docenten om precies 07.20u langskomen met hun witte pick-up. Zij willen me vast een lift geven naar Sarteneja. En hij heeft gelijk: hij vraagt het vriendelijk en ze willen me wel meenemen. Toch fijn want de eerste bus komt pas over 6u. En dat duurt me te lang hier tussen de muggen. Over een zandweg vol kuilen scheuren de ladies me richting bestemming: Sarteneja. Lekker off the beaten track. Hier heb ik naar verlangd.

A safe harbour

“Hola Anna!”, says a little Belizean children’s voice while I pass by on my tiny bike. It’s unbelievable how this village welcomes me as if I am one them. It doesn’t matter what colour your skin is, which language you speak or what religion you practice, you are safe here. Even if you don’t believe in electronics and have 17 children because birth control doesn’t suit you, like the Mennonites just around the corner. They have travelled through Europe (The Netherlands!), Northern America and Central America before they were able to find a safe spot to live their lives in the way their God wants them to live it. They were never welcome, until they reached Belize.

I have only been here for a week but everyone seems to know that I am the white girl called Anna who stays with Nathalie at Backpackers Paradise. And, more importantly, they seem happy that I am here, the only gringo in town. How generous and warm could you possibly be welcomed? Just ask the Belizeans. And I love being one of them.

My bike takes me to the little pier but to be honest, it doesn’t matter where I leave my bike behind cause no one steals anything from anyone here. Again, I am safe. I sit down with my feet dangling in the water and stare across the green ocean in front of me. There is no one in it. It’s all mine. And I love being alone. Until a little dark-skinned 6-year old taps on my shoulder. “No quieres bano?” he asks me. He takes off all his clothes and jumps into the water. Very naked. Well, if you are taking a bath, you might as well be naked, right? He asks me to come in. We play with the water and the smelly mud that’s on the bottom of the ocean. He thinks the mud-beard looks good on me. After a while I notice that he is holding on to me and is very decisive not to let go.

And there I am. In that still, gorgeous, green ocean, with a 6-year old clenched around my waist. It’s all ours. He digs his beautiful little face into my neck before he stops moving and then is quiet for minutes. I can’t do anything else but melt. He relies on me. For only this moment, I seem to be his harbour, his safety. I give him all the love I have because maybe he doesn’t receive enough wherever he may live with his 6 older brothers. After 5 gorgeous minutes of loving care and silence, I ask him if I can be his friend. He looks at me and nods before his head goes back into safety and silence. I love being together. The world has just stopped moving.

It’s all you can eat

“I hope you like mango’s”, she says, “it’s all you can eat here”. I stare out over her yard. The Belizean soil is filled with mango’s that have just fallen from the numerous trees. Those trees could probably feed everyone in this country. Too many mango’s to eat. I see coconut-, banana- and avocado-trees surrounding and trying to conquer the space. But here there’s definitely enough space for all of them. There’s enough space for every human being here. Maurice, the lazy but dominant dog strokes his snout against my arm. I look into his puppy eyes that have grown up to adult eyes but their trick still works. I pet his head and tickle under his muzzle. His friend Bush runs past the cabana with an iguana in his beak. He tosses it around and is the dominant one too, if only for the morning, while playing around with his haul. The sun strokes my hair while the sea breeze blows it to the other side of my shoulders. I take a sip of my coffee while the smell of it’s fresh roastedness tickles its way into my nostrils. The warm tasty liquid fills my mouth and it feels like I can distinguish every little bean that was used to make this cup. This tastes great. Everything seems to taste great when its planted with love, harvested with care and prepared by a relaxed pair of hands. And consumed in the here and now by a happy person. May God bless my life. It’s almost too blissful to be true.

Mexico: kun je hier de diepte in?

Na het gezinswagenavontuur, verplaats ik me de volgende ochtend richting Isla Holbox. Aangezien ik inmiddels echt een aversie begin te ontwikkelen tegen de first class bussen en het gemak waarmee de backpackers hier lijken te reizen, zit er niks anders op dan de tijd te nemen om middels 2 cheap-ass bussen richting het eiland te rijden. Ik vind het gewoon veel gezelliger als ik tussen de Mexicanen zit en meer zie van hun leven. Wederom eten de Mexicanen om me heen gedurende de hele reis. Het is net alsof ze niet kunnen leven zonder iets in hun mond. Als de bus stopt, stappen er ook direct meerdere verkopers de bus in met heerlijk gefrituurd eten en flesjes cola. Ook fruit trouwens, maar de locals kopen daar minder van geloof ik. Gezien mijn diarree-historie pas ik voortaan ook en zie ik sip aan hoe de fruitverkoper zijn heerlijke verse mango’s weer de bus mee uit neemt. De buschauffeur heeft volgens mij stiekem mijn Spotify-playlist met powersongs voor het hardlopen aan staan: heerlijke commerciële dancemuziek. Ik wil zelfs verder voorin zitten zodat ik de muziek beter kan horen. Dat is ook voor het eerst overigens, want de Mexicaanse muziek is niet zo super-aantrekkelijk. Het is salsa-achtig, maar dan met zo’n hoempa-pa er onder. Hoe noem je zo’n instrument?! Opa zou dit weer fantastisch gevonden hebben.

Isla Holbox is een droom. Het is mijn eerste eiland in jaren en ik heb sinds februari ook geen strand meer gezien. Dat klinkt misschien verwend, maar als je op reis bent dan is 4 maanden lang geen strand toch echt wel lang. Het strand is superwit, de zee heerlijk turquoise en de zon schijnt hard op onze bleke lijfjes. streetartMaar hoe heerlijk om weer af te kunnen koelen vanuit de 40 graden hitte? Hmm, dit stuk van de golf van Mexico/Caribische zee is op badwater-temperatuur. Verkoelend is anders maar het is toch lekker. En ook hier zie je weer de mooiste afbeeldingen op huizen geschilderd, love the street art in Mexico!

Haaien aaien

De volgende dag is het zover! We gaan zwemmen met haaien. Zo zien ze er uit (btw dit is alles behalve mijn eigen foto :):

haai

Voorbereid als ik ben heb ik geen idee wat de trip inhoudt, maar het lukt me om er weer een paar peso’s vanaf te lullen door ’s ochtends bij de haven te verschijnen en een laatste bootje te charteren. Ik ga samen met Jolien, een superlief chickie van 22 uit NL. We varen een uur de open zee op totdat de chauffeur zich ineens bedenkt dat hij de snorkels vergeten is. Haha ik moet zo lachen om dit soort dingen, dit is toch heerlijk? We varen langs andere bootjes om snorkels te stelen en komen kort later aan op een plek waar het wemelt van de manta’s (roggen). Ze zijn enorm, echt meters breed en lang. Dit betekent dat de walvishaaien hier ook zitten. Aaaahhh ik heb er zo’n zin in!

11421537_875442052493573_1176937802_n

En ja hoor, daar verschijnt de eerste walvishaai met zijn snuit boven water. We krijgen een duw het water in en binnen no time flipper ik boven mijn nieuwe beste vriend. Ze zwemmen heel rustig en doen slechts af en toe hun bek open om wat plankton binnen te laten. Ze glijden heel tranquilo door het water. Net zoals ik. Na de eerste duik, althans, want of course, dit is wel even spannend. Zeker als ik boven de walvishaai zwem en hij mij een tik geeft met zijn vin. Het doet geen pijn, maar het blijft een haai. We zitten in een bootje met een Mexicaans koppel (waarvan de vrouw niet wil) en een Duitse papa en zoon (waarvan de zoon niet wil). 11124797_875442055826906_312390593_nDe Mexicaanse man blijft bij zijn vrouw in de boot en Jolien heeft het na 1 keer zwemmen ook al gezien, oftewel, Anne heeft vrij spel om zo vaak het water in te duiken als ze wil. Holy shit, wat een mazzel! Ik zwem 5 keer met een walvishaai en mag er zo lang bij blijven als ik wil.

Maar ik wil eigenlijk ook met die pijlstaartroggen zwemmen! Dit is moeilijker, want ze zijn snel, houden niet van mensen en verdwijnen de diepte in zodra ze gevolgd worden. Maar de chauf zegt dat ik nogal snel zwem en dat het mij moet lukken. Zwemmen met zo’n rog vind ik 1000 keer enger dan met die haai eigenlijk, want ik denk alleen maar aan Steve Irwin! De chauf echter verzekert me ervan dat ik veilig ben, zo lang ik hem niet aan raak. Oke, I can do this. We cirkelen om een rog heen en ik duik het water weer in. Flipper supersnel achter hem aan totdat ik echt naast hem zwem. Iehhhhhh spannend! Zijn staart ziet er eng en gevaarlijk uit, die hou ik even uit de buurt. Maar zijn snoetje is zooooo schattig! En hij beweegt zo gracieus met die lange brede ehh armen/vinnen/klauwen van hem.

Ik vergeet alles om me heen. Dit is VET! Ik moet echt mijn best doen om hem bij te houden want zodra ik te dichtbij komt, duikt hij de diepte in en ben ik hem kwijt. Ik mag daarna nog 2x en word steeds rustiger. Ik vind mezelf echt een behoorlijk stoere chick. Dit is echt een enorm hoogtepunt van m’n trip!

Na de haaien en roggen varen we naar een kleine baai waar we kunnen zwemmen met zeeschildpadden. Het is prachtig, maar ik stoor me intens aan de boten en toeristen om me heen die met hun onderwatercamera’s en gopro’s als idioten op een schildpad af gaan (en ze wegjagen). Ik geloof niet dat het goed is voor die beesten om toeristen om zich heen te hebben. Ik klim al gauw weer op de boot, hier wil ik geen deel van uit maken. We varen verder en komen uit op een van de mooiste stranden waar ik OOIT in mijn leven ben geweest. Wow! Het is onbewoond, ondiep en daarmee zooooo mooi lichtblauw. Hier kan ik wel uren, dagen, weken, maanden blijven. Deze foto is voor ons pa, ter vervanging van die foto uit 1998 (;

11335806_875441725826939_337900320_n

We krijgen lunch, eindelijk eens iets gezonds (verse vis, avocado, tomaat en uit gemengd met een beetje limoen tot een salade) en Jolien en ik kunnen maar niet geloven waar we zijn. Ik word hier zo rustig van! Daarna komen we nog langs een baai vol felroze flamingo’s en ik blijf mezelf maar knijpen. Zoveel hoogtepunten op 1 dag, dat is bijna niet te verwerken. God wat ben ik gelukkig zo.

11358756_10153288904022976_109972493_n

Voeg er een avondje strand aan toe met leuke mensen, een hemel vol met sterren en lichtgevend plankton in het water en je krijgt de glimlach niet meer van m’n gezicht af. Zucht. De leven.

11427940_879356915435420_1599833351_n

Schuim-Partytime

Ik ben de afgelopen weken nogal serieus geweest. Sinds Nepal is er een soort van bewustzijn over me heen gekomen die me niet altijd even lekker zit. Een stuk daarvan is survivors-guilt: hoezo heb ik het overleefd en hoezo kon ik terug naar huis vliegen en de ellende daar achterlaten? En hoezo mag ik hier nu op tropische eilanden genieten van het leven omdat ik toevallig blank en westers ben? Een ander stuk is het onvermogen om af te stemmen met de meer oppervlakkige-snelle-backpacker: sommigen weten niet eens dat er een aardbeving is geweest (kan het ze eigenlijk niet kwalijk nemen) en zeggen dingen zoals “Oh I have always wanted to be in an earthquake”. Serieus? Daar krijg ik wurgneigingen van. Ik ontmoet veel jongere reizigers die zich niet lijken te realiseren dat de wereld niet alleen maar een grote drank- en drugs- snoepwinkel is. Cocaïne bijvoorbeeld is hier booming business en je kunt het makkelijk krijgen: maar als je het aanneemt stimuleer je de drugs kartels en alle bijkomende problemen. En die zijn echt GROOT in dit land! ‘Ignorant’ lijkt me de beste omschrijving voor de pleziermakers die ik tref en zich hier totaaaaal niet van bewust zijn. Daarbij komt natuurlijk ook dat landen als India en Nepal een totaaaal ander publiek aantrekken dan de landen waar ik nu in ben. Het maakt me als reiziger soms een beetje eenzaam dat ik met veel mensen de connectie niet kan vinden.

Goed, wat ik wilde zeggen, ik kan me verloren blijven voelen tussen de feestgangers, maar ik kan ook proberen om de knop om te zetten en los te laten dat ik de wereld moet redden. Bovendien, als ik heel eerlijk ben, mis ik het ook een beetje om urenlang te dansen totdat de zon op komt. Het is lang geleden. En dus besluit ik om 1 nachtje Playa del Carmen te gaan doen. Een toeristisch oord met veel clubs en bars en goeie muziek. Als ik ’s middags aan kom samen met Walter (27, USA) en Michael (24, NL) en we de area vast gaan bekijken, wil ik bijna omdraaien en de bus weer in stappen. IEH! Dit is een combinatie van Salou en Miami. Wil ik dit?! Ik moet er echt even in komen en steeds tegen mezelf zeggen dat als ik een goeie nacht wil maken, ik nou eenmaal naar een toeristische plek moet gaan! Onze timing is overigens ronduit slecht: de Mexicanen gaan vandaag naar de stembus en dat betekent dat er tot 12u vannacht niet gedronken mag worden (best een goeie regel!!). Stipt om 12u staan we vervolgens dus voor een lokaal klein barretje voor wat bier en tequila’s en al snel ben ik in de mood. Even later staan we op de strip, daar waar het wemelt van de blije feestgangers. We hoppen van bar naar club en de dansvloer is overal van mij. Oef dit heb ik gemist! Ik lig in een deuk als we in de laatste club midden in een schuimparty belanden (dát is lang geleden!! Ik denk Xanadu 1999 J) en er ook een zwembad in de club blijkt te zijn. Haha, dit is toch prachtig? Ik dans met iedereen tot de zon opkomt om me vervolgens te realiseren dat iemand mijn tasje heeft leeggehaald. Weg iPod Touch (camera, fotos, videos, notities, contacten, lijstjes) en weg 2000 pesos. Verdomme. Ik wist dat dit een keer ging gebeuren. Er is nog nooit iets gestolen tijdens al mijn reizen en dat was al too good to be true. Ik baal flink maar weet ook dat dit er bij hoort. Het zij zo. Ik wandel terug naar m’n hostel terwijl de zon mijn route verlicht. Ik ben als een kind zo blij dat ik dit keer de locatie van m’n hostel toevallig en voor het eerst heb onthouden en het daardoor terug kan vinden: Avenida 35, Calle 6. Wat een mazzel. Normaal sla ik dat op in mn iPod en onthoud ik niks. Mijn dorm is leeg en ik slaap voor het eerst in maanden weer in een kamer zonder andere mensen. Wow. Dat is wel echt relaxed.

La Policia

Bij diefstal hoort aangifte, tenminste als ik iets terug wil krijgen van mijn verzekeraar. Ik heb al zoveel horror-verhalen gehoord over Mexicaanse aangiftes: ze nemen je niet serieus, zeggen dat het je eigen schuld is en helpen je niet. En hoe pak ik dit aan zonder fatsoenlijk Spaans? Ik wacht totdat Michael wakker is en koop hem om met vooruitzicht op een goed ontbijt na afloop. Hij is mijn held van de dag als hij ja zegt. Even later struinen we over de straten van Playa del Carmen op zoek naar het politiebureau. Niets is wat het lijkt, we moeten met een taxi 10km verderop zijn. Eenmaal daar is het 3 keer vragen. Ene Irma neemt mijn aangifte op en geeft ons een briefje met een locatie. 5km verder op moeten we daar online de aangifte afmaken. En printen. We begrijpen er geen reet van. Lang leve de mond die praat en vragen kan stellen. Vervolgens worden we naar de bank gestuurd om te betalen voor de aangifte. Dan moeten we weer terug naar Irma. Oh nee, toch niet, eerst nog naar een ander gebouw voor een stempel onder de betaling. Are you fucking kidding me? Stelletje corrupte stommerds. Dan weer terug naar Irma die me mijn aangifte geeft. We zijn vier uur verder. Jezusmina. Het is gelukt maar het was niet perse de beste dagbesteding met een kater. ’s Avonds een vent, ’s ochtends een vent, hoor ik ons pa zeggen. Ik ben al lang blij dat het me gelukt is, maar kan tegelijkertijd niet wachten om dit verschrikkelijke oord te verlaten.

Tukken in Tulum

En dus zit ik een uur later weer in een collectivo op weg naar Tulum, een badplaatsje iets verder zuid, waar ik m’n vrienden van Isla Holbox weer hoop te vinden. Ik check gauw in met m’n ziel onder m’n arm want ik ben doodop. Het is niet alleen de nacht stappen, het is de allesverzengende hitte, het gezeik met de politie en gewoon de vermoeidheid van het tempo waarin iedereen hier reist. Niemand blijft ergens langer dan 2 nachten, maar mijn lichaam wil de rust. Hoe fijn is het dan om Rich, m’n all-time-favorite travelbuddy, tegen te komen hier in Tulum. Het is zo fijn om mijn verhalen van de afgelopen weken met hem te delen. En vooral, te delen hoe ik me voel hier in Mexico. Hij heeft precies hetzelfde. Het zijn twee dingen waar we last van hebben: 1. Het gebrek aan avontuur. 2. Het ontbreken van de connectie en diepgang in contacten met anderen. Het is zo’n verademing om dit weer met elkaar te kunnen delen.

rich anna

Oké, één Corona’tje dan, maar dan ga ik echt naar bed om heel lang en diep te slapen. Want morgenvroeg willen we samen gaan zwemmen met zeeschildpadden. Gewoon, omdat het lang geleden is dat we samen iets LEUKS hebben gedaan na alle moeilijkheden van India en Nepal. We moeten er zelf om lachen.

Turtle-time

De volgende ochtend nemen we een collectivo richting een strandje waar de zeeschildpadden zijn. We schrikken allebei van de drukte daar. Je kunt voor 50 US dollar het water in met een gids. Ja daaaag! Ik ga geen 50 dollar betalen om te zwemmen! Je mag ook alleen, alhoewel niemand dat schijnt te doen. Ze proberen er ons van te overtuigen dat we snorkel-les moeten nemen. Haha, we kijken elkaar aan en weten genoeg. Voor 50 pesos (3 euro) regelen we twee snorkels en even later zwemmen we om de groepen toeristen in oranje zwemvesten heen richting de open zee. Binnen no time zie ik kleine schildpad-hoofdjes boven het wateroppervlak uitkomen. Yes! Hier zijn ze! Wat we onder water zien is NIET NORMAAL. Kei veel schildpadden die superrelaxed rondom het koraal zwemmen, aan elkaar snuffelen, af en toe naar boven gaan voor wat zuurstof.

turtles

Intens geluk om hier tussen te mogen zwemmen. Rich en ik zijn in de hemel. Totdat we aan de kant gebeukt worden door zo’n groep toeristen. Ik mag dit niet vervloeken want ik ben zelf ook een toerist maar aaaaaaaaaaaahhh ik kan hier gewoon niet mee omgaan! Even later liggen we op de kant na te genieten in het witte zand, met uitzicht op de felblauwe zee. Wat een wereld.

In de diepte kun je me vinden

In de 24u die volgen doen we niks anders dan reflecteren en diepe gesprekken voeren. We halen onze hoogte- en dieptepunten in India en Nepal op. Vragen ons nogmaals af waarom we doen wat we doen. Waarom we zoveel avontuur zoeken. Wat de zin er van is. En of India ons reisplezier misschien verpest heeft; immers, na India is alles saai. We proberen uit te zoeken hoe we weer terug in de avontuurlijke modus kunnen komen, waar we dan heen moeten, etc. Wat we kunnen doen om onze thuiskomst makkelijker te maken, want het zal niet heel simpel zijn om weer terug te komen in het normale leven met de ervaringen van de afgelopen maanden. We laten een paar tranen om al bovenstaande en genieten van het feit dat we weer even samen zijn met iemand die ons begrijpt. Hopelijk is dit een vriendschap voor het leven. We zeggen elkaar gedag bij de Maya Tempels aan het strand, weer een magische plek die minder magisch voelt doordat het zicht ontnomen wordt door groepen toeristen. We moeten hier weg. Rich omhoog, ik naar beneden.

Thumbs up

De volgende dag stap ik op de bus richting Bacalar. Het Mexicaanse OV is duur. En saai. Ik heb het er nu officieel mee gehad. Als de bus halverwege kapot gaat en voorlopig niet meer verder rijdt, weet ik dat de tijd voor mijn nieuwe hobby is gekomen. 1799874_10205273614334532_5472251014849365604_o

Ik pak m’n spullen, ga langs de kant van de weg staan en steek mijn duim op. Liften. Dat is wat ik ga doen. Als het avontuur niet naar mij komt, dan ga ik wel naar het avontuur toe.

En hoppa, 5 min later is het raak. Een busje pikt me op. Ik heb een superleuk gesprek met de chauffeuse (EEN VROUW! JAWEL!) en haar man. Ze vinden het zelf heel normaal dat zij rijdt, maar ik heb nog niet eerder een vrouw achter het stuur gezien in welk ontwikkelingsland dan ook en ze moeten lachen om mijn uitgelatenheid. Even later zetten ze me af in Bacalar en zijn we geloof ik alle drie blij met deze vrolijke ervaring.

Het meer van Bacalar met zijn 7 kleuren

Mijn hostel wordt bewoond door een paar dreadlocks en drie te gekke honden. Het ligt direct aan het meer wat 7 kleuren schijnt te hebben. Mits de zon schijnt. En die schijnt dus niet. De zon is verdwenen en het zal een paar dagen duren voordat ie terugkomt. Tot die tijd vermaak ik me in een tentje dat te kort is voor mijn lange lijf (en slaap ik met mijn voeten buiten) en speel ik met de natte honden die bovenop me springen zodat ik opnieuw in de douche kan, wil ik zelf niet ook meuren naar natte hond. Ik loop hard, zwem weer in een cenote en lift weer terug richting hostel. Oh en IK KOOK! Moet niet gekker worden toch?! Maar aangezien dat eten hier overal zo vet en ongezond is, ben ik superblij met mijn zelf gekokkerelde maaltjes vol megaverse groenten en bijbehorende vitamientjes. Gewoon een bord met chili sin carne en rijst ipv weer een kartonnen tortilla met vet vlees! Yum!

P_20150613_182033_PN

En godzijdank, op dag 3 is het zover! De zon schijnt! Samen met Camilla (23, DK) spring ik op een surfplank (paddle board) om over het meer te peddelen. We voelen ons behoorlijke babes, steady op onze boards. Aan de overkant ligt een restaurant wat ooit gebouwd werd maar geen toestemming kreeg om te draaien en dus nooit is afgemaakt. We leggen onze boards aan en staren al zonnend uit over de 7 kleuren van het meer. Dit is echt prachtig! Het ziet er uit alsof we in de zee zijn qua blauwheid, alleen is het water zoet. Echt goddelijk! Jpeg

De zonsondergangen zijn ook prachtig en worden alleen maar mooier als ik er met mijn bordje vers eten op mijn schoot en de honden aan mijn zijde naar kijk. Veel beter dan dit wordt het leven niet.

P_20150613_194440_PN

Toch is het na een paar dagen tijd om te gaan. De stranden in Belize wachten op mij. Bovendien, veel avontuurlijker dan liftend de grens over in Centraal-Amerika kan ik het niet maken, toch?

xxxx

Mexico’s geknakte kippen

Immigration Rules

Eindelijk, na al het veel te goed geregelde toeristische transport in Guatemala, duik ik vandaag de grens over met lokaal vervoer. I love grensovergangen. Geen idee waarom maar het is gewoon spannend, soms willen ze je er niet zomaar door laten en de kans op afgezet worden is 100%. Dat heeft gewoon wel wat avontuurlijks. Net zoals de overdreven regels die ze steeds verzinnen, zoals apart plassen voor officers en inwoners:

IMG_2548

En ja hoor, bij het verlaten van Guatemala zegt de immigration officer dat we 50 quetzales moeten betalen. Ondanks dat dit maar 5 euro is, gaat dit feest om principiële redenen wat mij betreft niet door! Het trucje “goh, kan ik even met m’n advocaat bellen?” werkt en ineens mogen we door zonder te betalen. Onze nieuwe vrienden uit Honduras, die op weg zijn naar de Verenigde Staten en 16 dagen door gaan brengen in bussen om daar te komen, zeggen ons hier gedag.

IMG_2557

We nemen een bootje over de rivier die als grens geldt en komen aan in Mexico.

IMG_2560 IMG_2562

Hier zal de afzetterij wel helemaaaal erg zijn. He! No judgements! We treffen de allerliefste, allerschattigste en allerknapste immigration officer ever, die ons helemaal geen geld wil aftroggelen maar juist helpt met alles wat we willen weten. Voorbereid als we zijn is dat zo ongeveer alles: we hebben geen Mexicaanse peso’s, geen idee waar we zijn en geen idee hoe we verder het land in kunnen 🙂 maar de lieverd helpt ons met alles op weg.

The return of the white Nissan Sunny

Eenmaal onderweg naar het busstation stopt er een auto met 4 Mexicanen met het aanbod om ons naar dat busstation te brengen voor onze neus. Ho even, dit is Mexico, hier trap ik niet in. Rij maar door. Twee minuten later stopt er een witte Nissan Sunny met een heel oud opa-tje aan het stuur. Hetzelfde aanbod. Ten eerste zijn mensen in witte Nissan Sunny’s ALTIJD betrouwbaar en ten tweede, het feit dat mijn eigen opa er ook een reed, maakt dit tot een teken dat we dit aanbod wel kunnen accepteren.

witte nissan sunny

En jawel hoor, 10 min later zet hij ons liefdevol af op het busstation (wat voor de verandering weer eens niet meer blijkt te zijn dan een hokje met een vrouwtje en een Beverly-Hills-Cops-radio en een ventilator) van waaruit we naar Palenque zullen rijden.

IMG_2565

Onderwijs is niet belangrijk

Zodra we de high way raken ben ik onwijs onder de indruk. Dit lijkt de Verenigde Staten wel! Brede goed geasfalteerde wegen met gele strepen en Amerikaanse verkeersborden. We gassen er flink overheen. Het is een prachtige rit met veel groene jungle en bergen naast ons. Moeite heb ik wel met de jonge kinderen die langs de kant van de weg eten en drinken proberen te verkopen. Minder dan de helft van de kinderen gaat naar school in Mexico en in deze regio, Chiapas, is het zelfs nog minder. Zoals ook in Guatemala heeft maar 2% van de bevolking toegang tot universitair onderwijs. Wat een verschil weer met ons.

Boomstammen en geweren

De volgende dag neem ik in m’n eentje de lokale bus door naar San Cristobal de las casas, in het zuiden van Mexico. Het duurt 1,5u voordat ik m’n collectivo (klein personenbusje wat je deelt met teveel anderen) gevonden heb en in de verzengende hitte van dit land is 1,5u lopen niet per se gewenst. En ik heb al een week diarree wat vandaag tot een hoogtepunt is gekomen. Love it. Mijn lijf is het er duidelijk niet mee eens, al deze avonturen. Maar goed, we gaan. Ik zit voorin naast de chauf. Naast me zit een dude die echt veel te dichtbij zit met z’n benen wat ik eigenlijk niet tolereer, totdat ik me realiseer dat hij de grond niet kan raken met z’n korte beentjes en daarom geen houvast heeft om verder weg te kunnen zitten. Ze zijn klein hoor, die Mexicaantjes. Ons busje wordt 3 keer gestopt. Ik krijg het warm. Voor mijn neus liggen boomstammen die de weg barricaderen, sommige zelfs met spijkers op hun kop er in geslagen. Naast de bus zie ik mannen staan met geweren en jonge jongens met stokken. Hallo? Ja, je kunt kiezen, een uur wachten of betalen. Het blijken protestacties te zijn richting de regering, maar de enigen die er last van hebben zijn de lokale Mexicanen die graag naar de stad willen. Als je het mij vraagt is het gewoon dikke afperserij en ik voel me niet heel veilig. Moet ik het raampje dichtdraaien? Bij de 2e keer dat het gebeurt, zie ik een Mexicaan met een PSV T-shirt en de naam van Salcido op de achterkant. Ik moet lachen en complimenteer hem met zijn kledingkeuze. Hij geeft me een enorme glimlach terug. Ben ik hier nu vrienden aan het maken met die frikadellen hier? Haha, ik kan er maar beter om lachen. Even later worden we gecontroleerd door het Mexicaanse leger. Zeg vrinden, kunnen jullie je niet beter bezig houden met die achterlijken 10km de andere kant op en daar wat veiligheid creëren? Lijkt me belangrijker dan mijn tas checken. Wij zijn zo onschuldig als wat.

IMG_2567

Kinderarbeid

San Cristobal is prachtig. Een oud stadje op 2200 meter hoogte (hardlopen valt hier niet mee!) met keien op de weg, mooie straatjes en gekleurde huisjes en kerkjes.

unnamed (4) unnamed unnamed (1) IMG_2587 IMG_2586 IMG_2579

Veel inheemse volkeren in de dorpen er omheen en dus ook in de stad zelf. En, veeeeel te veel kinderen weer aan het werk. Ik kan niet zeggen hoe het komt, maar voor het eerst sinds ik onderweg ben, raakt het me echt. Tot op het punt dat ik me ’s ochtends afvraag hoe ik de dag ga doorbrengen om die kinderen te ontwijken. Dat kan natuurlijk niet. Ik probeer met ze te spelen, ze af te leiden, grapjes te maken en ze een aai over de ongewassen bol te geven. Maar uiteindelijk helpt dat ze ook niet. Ze moeten geld verdienen en dat gaat ze bij mij niet lukken. Dus haken ze steeds weer teleurgesteld af. Ik kan ook niet van ze kopen, want zolang ze geld verdienen, sturen papa en mama ze nooit naar school. Ik hoor verhalen van veel problemen met alcohol en vaders die niet werken. De wereld is weer eens op z’n kromst.

kind2
Deze jongen poetst de schoenen van een andere jongen. Hoe oud zou hij zijn? Hij krijgt een paar cent als hij klaar is en rent dan weer verder om meer geld te verdienen.
kind1
Ook deze jongen rechts (12 jaar) poetst schoenen. Hij vertelt dat hij het het doet om geld te verdienen zodat hij een opleiding kan volgen. Hij wil schilder worden.
kind3
Dit schatje vond ik aan de verkeerde kant van het schoolhek. Ze struint over straat terwijl haar moeder eten probeert te verkopen. Moeder heeft geen tijd om op haar dochter te letten, laat staan geld om haar naar school te sturen. Op de achtergrond “Vivir Mejor”, de Mexicaanse campagne voor een beter leven, maar eigenlijk alleen om ons buitenlanders de indruk te geven dat ze iets aan de problematiek doen…

Extreme sports en dode kippen

Op een ochtend besluit ik te gaan paardrijden. Ik ben hier immers voor het avontuur en niet om alleen maar te sippen over de ongelijkheid in de wereld. Mijn paardje, Coyote, luistert veel te goed naar z’n baasje. Ik probeer hem steeds aan te sporen om in galop te gaan maar hij blijft bij z’n baas. Ik zit ondertussen hardop te mopperen: “Amigo, yo quiero mui rapido!” Maar in m’n groep zit een meisje die bang is en niet harder durft dan draf. Verdomme. Haha soms ben ik zo zo zo egocentrisch. Goed, gelukkig vervoert Coyote me naar een dorpje met inheemse gebruiken. Alles draait hier om de rituelen in de kerk.

unnamed (2)

Ik stap de kerk binnen en zie duizenden kaarsjes. Overal. Op de grond geplakt (lekker veilig), op tafels, stoelen. Het hele plafond en de helft van de muur is zwartgeblakerd. Op de grond liggen dennennaalden (nogmaals, lekker veilig). Verspreid over de muren staan grote beelden van onze heiligen. Voor de beelden zitten inheemse gezinnen. Ze hebben allemaal een levende kip bij zich. Ze houden de kip vast, praten er tegen, strijken zijn kop langs hun wang, laten hem rondom hun lichaam glijden en dan, ineens, KNAK, wordt zijn nekje gebroken en is kip dood. Hoi. Gezellig. Vervolgens sprenkelen ze Fanta en water rondom de kaarsjes en drinken ze een klein glaasje alcohol (tequila?). De dames babbelen wat met elkaar en kip ligt ondertussen verder te sterven op de grond. Ze doen dit ter offering: wanneer een familielid ziek is, vragen ze God om de ziekte over te geven aan kip. Daarom kan kip na zijn overlijden dus ook niet opgegeten worden. Ook sunt. Naast me zit een vrouw met een baby’tje in een doek tegen haar borst aan hardop te jammeren tegen het beeld van Maria. Haar gejammer gaat over in gehuil. Op de een of andere manier klinkt het hartverscheurend en vind ik het weer eens heel oneerlijk en vervelend dat ik deze moeder niet kan helpen. Ik doe een gebedje en verlaat de kerk. Coyote staat braaf te wachten en godzijdank krijgt een andere gids hem in galop waardoor ik uiteindelijk met de wind in m’n haren naar huis terug naar huis kan rennen. Wat een dag weer.

Hitler on screen

Na San Cristobal gaat de tocht middels de nachtbus door naar Mérida, in het Noorden in de provincie Yucatan. De nachtbus verdient ook nu weer een eigen alinea. Het is een comfortabele en dure bus (45 euro voor 1 nacht van 12u). Met TV. Jawel. Ik stap in en word verwelkomd door een live-concert van ACDC. Wat? Ja, dat is precies waar je naar wilt kijken, toch? Ik vraag me echt af wat locals hier van vinden, want ze doen dit ongetwijfeld meer voor de toeristen. Vlak voor het slapen gaan besluit de chauffeur dat hij het wel gepast vindt om een documentaire over Hitler uit te zenden. Tsja, why not? Beelden van mensen met een strop om hun nek, kogels door hun hoofd en vooral ook veelvuldig het beeld van een dode Hitler. De kleine kinderen naast me kijken gewoon mee. God wat ben ik blij dat wij als kind in NL niet zulke achterlijke tv-programma’s mochten kijken voor het slapen gaan. Een uur later word ik wakker. Reizen zou reizen niet zijn als je er niet af en toe ziek van wordt. Ik weet niet of het ‘t eten is of de slingerweg, maar om 1u ’s nachts zit ik lekker met een plastic tasje te kokhalzen op een busstation in the middle of nowhere. Mijn lichaam tolereert al die vette Mexicaanse zooi niet en drijft het zowel van onder als van boven af. Reizen is niet altijd alleen maar leuk J

Ans Onbalans

Bij aankomst in Mérida wordt me eerst 12 keer gevraagd of er echt niks gestolen is in de bus. Dit traject staat er namelijk om bekend. Nee, ik had braaf alles in m’n ondergoed verstopt en dus heb ik alles nog. Vervolgens verzwik ik al lopend mijn voet, right in front of een heel knap Jezus-figuur in m’n hostel. Verdomme, waarom gebeurt dit niet 1 hoek verder?! 🙂 ik lig lekker plat op mijn neus op de koude vloer, dat dan weer wel. En hoe irritant, net genezen van m’n hardloop-val, nu weer kreupel. Even later loop ik dan ook slepend met m’n zielige pootje door het centrum van weer een mooie historische stad. Wederom prachtige kerken, kathedralen en stadshuizen. Veel van de gebouwen zijn gebouwd met stenen van de Maya-ruines. Toch aardig dat die Spanjaarden toch nog enigszins oog hadden voor historie en cultuur!

unnamed (3)

Ik zweet alleen echt als een varken. Het is hier 39 graden en waar de wind is weet ik ook niet. Om de 5 minuten moet ik echt even zitten. Ons oma zou echt de hele dag bij Jan van de Boomen door hebben gebracht als ze hier was. Gelukkig bevindt zich in deze stad één heerlijk koffie-tentje met een werkende airconditioner en kan ik fijn even m’n contacten met thuis aanhalen aangezien de WiFi hier wel werkt. Mazzel!

Eindelijk diepgang

Even later word ik op straat aangesproken door een docent van de Universiteit hier met de vraag wat er met m’n voet gebeurd is. We kletsen verder en verzanden in een mega-interessant gesprek over racisme, ongelijkheid, vooroordelen en de blik van de Europeanen op de Latijns-Amerikanen. DIT is waar ik al weken naar verlang: diepgang en discussie over dat wat me steeds weer raakt. Want waarom bepaalt de plek waar je geboren wordt zoveel van je leven? Ik vind het nergens op slaan en ben het er vooral niet mee eens. Hij nodigt me uit voor een onderzoek voor zijn artikel en stelt me 5 vragen die me nog lang aan het denken zullen zetten. We praten tenminste 3u en mijn ziel wordt weer gevoed. Ik ben hem dankbaar. Totdat hij daarna ineens voorstelt om de pijn in m’n voet op te heffen middels traditionele Maya-heling. Die Mexicanen zijn ook allemaal hetzelfde, ze willen allemaal aan je zitten 😉 zelfs de hoger opgeleiden. Bedankt voor het fijne gesprek maar eh ik ga.

De familie-wagen

Een auto huren? Van alle vervoersopties die ik in de afgelopen maanden overwogen heb is dit een nieuwe. Ja, goed idee. En zo gaat het gezin de volgende ochtend op weg: vader Adam (21, UK), moeder Anne (29, NL), zoon Walter (27, USA) en dochter Camilla (24, NO). We zijn een goed stel en de familiewagen staat ons goed.

11291334_975052405859125_400466578_n

Onze eerste stop: de Maya ruines van Chichen Itza. Zoals verwacht aardig toeristisch maar we zijn vroeg vertrokken en dus valt het mee. Ik ben wederom onder de indruk van de intelligentie waarmee ook deze ruïnes weer gebouwd zijn. Alle lijnen kloppen: als je op 21 maart uit dit raam kijkt, staat de zon bij zonsopkomst loodrecht op het gebouw. Hetzelfde geldt voor 21 juni en 21 september, maar dan vanuit andere piramides. Als je in je handen klapt, galmt het flink na. Ze waren echt niet stom die Maya’s, integendeel. Bovendien, hun gebouwen zijn door de duizenden jaren heen aardig earthquake-proof gebleken, dus alleen al daarvoor verdienen ze respect. We lachen om alle mensen die proberen de foto’s zo te nemen dat ze de gebouwen aanraken of optillen. Wij zelf vinden dit persoonlijk grappiger:

11304161_975052392525793_1918686629_n

Mooie bomen ook hier, deze is voor ons moeke:

11263699_10152863470971867_1207008805_n

We struinen langs de oude stenen, onderhandelen tot we erbij neervallen en duiken dan onze wagen weer in voor een trip langs de cenotes. Dit zijn gaten in de aarde: aangezien grote delen van de grond hier uit limestone bestaan, is dit in de jaren door regenval uitgesleten geraakt tot grote diepe en vooral ronde meertjes. Soms in een grot, soms ‘gewoon’ langs de kant van de weg. Je kunt overal zwemmen. Het water is heerlijk verkoelend, zeker in de grot. Mexico zit er vol mee, er zijn honderden cenotes.

11336011_975052399192459_1070821186_n

De familie vermaakt zich opperbest door stiekem van trappen en rotsen af het water in te duiken. Verboden, maar als zo’n cenote 60 tot 90m diep is, dan kan dat niet heel gevaarlijk zijn. Er wordt gegild en gelachen en ik geniet van onze avonturen. Ze droppen me in Valladolid, een klein schattig stadje, met fijne parkjes en te-intieme-stoelen.

11536984_975052429192456_629230002_n

‘S avonds pik ik nog gauw de chocolade-toer mee en geniet van 100% pure cacao. Zo hoort chocolade te smaken. Alhoewel, de variant met tequila mag er ook wezen.

The three T’s

Wisten jullie trouwens dat Mexico het meest obese-land van de wereld is? Ik heb nog nooit zoveel dikke mensen bij elkaar gezien. Alles draait hier om de 3 T’s: tortilla’s, taco’s en tortas. High-carb food wat ze de hele dag door eten. En dan heb ik het nog niet eens over de burritos, quesedillas en alle kaas. Ze eten bijna alles gefrituurd en met heeeel veel vet vlees zoals chorizo en ham. Vegetarisch eten kan ik op m’n buik schrijven, zelfs al bestel ik zonder vlees dan krijg ik met kip 🙂 zo bestelde ik een pizza calzone voor een paar euro en kreeg er een 1,5 literfles Fanta bij. Yo, doe even normaal. Alles is hier dus groot ook qua porties en dat is aan de mensen te zien. De mannen vinden mij eigenlijk veel te mager en ik vind hen veel te dik. Gelukkig kunnen we er wel over kletsen en lachen en sommigen begrijpen wel dat het ongezond is. Alleen de ketchup smaakt een beetje gek.

IMG_2569

Oké, ik ga nog eens zo’n taco naar binnen werken! Spreek jullie snel met meer verhalen over eilanden, haaien en gestolen tasjes…

Muchos besos,
a happy traveller

11312831_10205275652345481_165821451635954837_o

HUMANS OF MEXICO

“My name is Juan Carlos, I am 12 years old. I go to school from 8AM till 2PM and then start working as a shoe polisher. I want to become an artist and need money to be able to go to college when I am older. It is my dream to become a painter. I don’t want to be in the picture alone, but you can take one together with my friend.I just polished his shoes. He is an amazing guitar-player and dreams of traveling to Europe to play in the Concert Halls there.”

Guatemala: het regent avocado’s 

Guatemala? Hoezo? Haha ja dat weet ik ook niet. Ik dacht, laat ik de andere kant op vliegen, es kijken hoe het daar is. En, als ik heel eerlijk ben vind ik het ook wel fijn om de spiritualiteit van Azië achter me te laten en iets TOTAAL anders te gaan doen. Gelukt!

The United States of America

Maar eerst nog even een paar korte stops in the U S of A! Bijna 10 jaar geleden was ik hier voor het laatst en ik zeg het je, er is niks veranderd. Het ruikt hier nog steeds naar Amerika, de porties en auto’s zijn nog steeds veel te groot, ik ben nog steeds omgeven door tientallen honkbalveldjes, de straten en ‘blocks’ zijn nog steeds zo vierkant als wat en gelukkig zijn de mensen nog steeds superaardig. Dat wordt heel duidelijk als de immigration officer in Minneapolis, Minnesota, enorm lang en gezellig tegen me aanzevert (zogenaamd om te checken of ik wel zuiver ben maar natuurlijk vinden we het beiden vooral ook heel leuk!). Are you married ma’am? No? Are you looking for a cowboy ma’am cause they are all waiting for you outside! Haha nee bedankt maar it was a pleasure to meet you. And thanks for the stamp!

She runs and falls

Als ik later land in Atlanta, Georgia verheug ik me op een lange nacht slaap in t goedkoopste motel dat ik kon vinden: Motel 6. Ik zeg je een ding: CULTURE SHOCK! So! Ik zie alleen maar extreem dikke donkere mensen die Mac Donalds mee naar hun kamer nemen. En alle kamers zijn gigantisch en hebben een magnetron. Iedereen is wel echt heel aardig. Toch voel ik dat ik een statement moet maken (want dit kan echt anders mensen!) en ga ik dus om 6u ‘s ochtends joggen. Ik voel me een ware eindbaas als ik langs de High Way suis en voer ik het tempo nog wat op. Euforisch dit. Kijk mij hier rennen in The States! En BAM daar gaat ze, echt vol op d’r snoet. Het allerraarste is dat ik voel dat ik val maar dat ik niet kan reageren. Ik sta maar gauw op en ren door. Totdat het zwart wordt voor m’n ogen. Oké dit is misschien serieuzer dan ik dacht. Ik bekijk de schade. Handen dubbelzijdig open (echt hoe?!), heup, knie, elleboog, schouder, kin. En inmiddels overal bloed. Haha wat een debiel ben ik. Ik jog terug naar m’n motel en bedenk me dat dit misschien licht overmoedig van me was met een jetlag om 6.30u ‘s ochtends. Het duurt zo lang om m’n wonden schoon te schrobben en likken dat ik m’n shuttle naar t vliegveld mis. Aargh. Anne!!!! Gelukkig ben ik tegenwoordig niet meer overal te laat en zelfs ruim op tijd op Atlanta airport en kan ik flirtend met de piloot nog ontbijten. Ready for my flight to Guatemala City. Maar ik heb me toch een partij hoofdpijn. Take it easy vandaag honey.

Mooi, mooier, mooist

En dan, GUATEMALA! Het regent hier avocado’s! Wow wat is het hier heerlijk, rustig, zonnig. Wat zijn de locals lief en wat is het eten heerlijk! En serieus, de avocado’s vallen echt uit de boom terwijl je je boek leest in de tuin. En wat is het hier vooral ook MOOI! Overal vulkanen om me heen, fel beschilderde muren, oude kerkjes. M’n maat Jesu Christo wordt verheerlijkt op muren en bussen. Want hij gaat ons redden! Hoera! Dit is hemels na de plekken waar ik vandaan kom. Iedereen staat weer achterop trucks of zit weer bovenop de bus. I LOVE THIS!! De locals zien er prachtig uit. Mannen met cowboy-hoeden, bewapend met mes en sikkel de velden in. De vrouwen met lange haren in prachtige plissé-rokken en geborduurde korte tops (behoorlijke hipsters! En de outfits verschillen per streek en inheemse stam maar zijn allemaal even mooi to me!). Ze lopen stralend fruit en sap te verkopen op straat. De snoetigste verwilderde blije kindjes naast hen. Liefde! Kleren, vissen en lichamen worden weer gewassen in hetzelfde rivierwater en het leven is weer simpel.

Lago del Atitlan: bijkomen

Ik ben hier zonder plan. Dat is bevrijdend en leuk want nu kan ik genadeloos achter anderen aanhobbelen zonder dat ik het gevoel heb dat ik ergens heen móet. Ik heb alleen een beach-wens: na de hectiek van de afgelopen tijd lijkt het me heel fijn om naar een oceaan te staren. Maar goed, zoals altijd gaan dingen toch gewoon zoals ze zelf willen gaan. En dus verblijf ik eerst twee weken in hotel Mikaso in het prachtige dorpje San Pedro aan Lago del Atitlan. Het idee was om 1 nacht te blijven maar aangezien ik nog nooit dichterbij de hemel ben geweest moet ik hier wel blijven. Vanuit m’n dorm-bed kijk ik uit over het prachtige meer. Ik word ‘s ochtends om 6u gewekt door de zon die achter de vulkaan opkomt en zo over het meer mijn bed in schijnt. Het is hier doodstil. Alleen wat vogels en wat vissers op het meer. Ik voer twee weken lang niks uit, behalve mediteren, zonnen op het dak, af en toe hardlopen of wandelen en Spaanse praatjes maken met de locals en amigo’s maken. En een keer opschrikken als de grond onder me heftig begint te schokken. DIT KAN NIET WAAR ZIJN! Maar het is wel waar, het is een aardbeving. Lang niet zo heftig als in Nepal maar ik beleef hem veel angstiger. Hmm. Misschien is die verwerkingstijd hier aan het meer nog niet zo overbodig als ik dacht. Gelukkig is er geen schade omdat alles hier een stuk steviger gebouwd is.

De bruiloft

Als ik in het dorp gezellige gospel-music hoor, ga ik bij de kerk kijken want ik hoorde gisteren al dat er vandaag iemand gaat trouwen. Eenmaal bij de kerk aangekomen zie ik ballonnen en hoor ik veel mensen zingen maar ik zie niemand. Een dude gebaart naar me dat ik naar boven moet komen. Echt? Echt! Yes ik hou van buitenlandse bruiloften. Kom ik boven, nog steeds niemand. Huh? De dude stuurt me een trapje op, de toren in. Kom ik daar aan, loop ik zo een radiostation in. Drie gasten met microfoons en koptelefoons. Haha ik moet kei hard lachen. Geen bruiloft maar een christelijk radiostation dat het hele dorp voorziet van live preken en kerkmuziek. Haha ik ben echt een nerd. Een paar ola’s en gracias verder haast ik me weer naar beneden. Weg van de ballonnen die er blijkbaar ook hangen als er niemand trouwt 🙂

Mac Donalds por favor? No!

Na twee heerlijke weken rust begint m’n avonturiers-hart gelukkig weer te kloppen en spring ik om 04.30u ‘s ochtends in een bus richting het noorden. Het wordt een zwaar irritante tocht als ik met 2 Amerikanen en 1 Canadees tussen 17 Israëliërs beland die besloten hebben dat zij de baas zijn over alles die dag. Ze komen twee uur te laat aan bij de bus, verdwijnen tijdens pauzes en komen veel te laat terug, maken ruzie met de chauffeur omdat hij niet naar Mac Donalds wil rijden (serieus????) en vergeten dat er meer mensen op deze planeet wonen. De chauffeur is terecht woedend als ze totaal respectloos door hem heen blijven roepen wanneer ze hun zin niet krijgen. Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt. De chauffeur, Christiano, ook niet. Hij belt zelfs met zijn baas om te vragen of hij ze uit de bus mag zetten na de Mac Donalds ruzie. Helaas niet. Ik zit voorin naast hem en we worden dikke amigo’s tijdens deze busreis die door Israëls toedoen niet 12 maar 16 uur (!!!) duurt. We begrijpen beiden namelijk niet hoe het mogelijk is dat deze groep zich zo enorm onbeschoft gedraagt. Ik vind het ook zo lullig voor hem! Hij is vet aardig en rijdt supergoed en dan gaan zij hem met hun kinderachtige gedoe kwaad maken. Zelfs jochies van 6 met gedragsproblemen gedragen zich nog beter dan deze assholes. Op een gegeven moment draai ik me zelfs om om te zeggen dat ik nooit eerder zulke respectloze mensen ontmoet heb en dat ik het supervervelend voor El Jeffe vindt wat ze doen. Maar ook ik krijg de wind van voren. Ineens kunnen ze wel Engels en word ook ik uitgescholden. De hele bus hangt na al dat geruzie vol spanning. Ik moet er bijna van huilen. Dit is niet helemaal wat ik had verwacht van een busreis door dit derdewereldland. Gelukkig maken Christiano en ik en de Amerikanen en de Canadees samen veel grappen en na aankomst kan ik het niet laten om hem te bedanken voor de onvergetelijke reis 😉

Watervallen

De bestemming, Semuc de Champey, is worth the drive! Midden in de jungle (inclusief kakkerlakken in m’n bed overigens, maar dat terzijde) een enorme waterval die uitloopt in verschillende lagunes waar je in kunt zwemmen. We hiken eerst een uur naar de top om de hele stroom te kunnen zien en rennen daarna praktisch naar beneden om in het water te duiken. Sodeju dit is lekker en ik gil als een kind als ik van het ene plateau in het volgende plateau duik. Iehhhh spannend en leuk! Wat heb ik een vet leven! And I am so back on track!!!

Corruptie 😦

En het is ook superleuk om hier reizende middle/upperclass Guatemalanen te ontmoeten en hun het hemd van hun lijf te vragen over alles wat ik wil weten van dit land: onderwijs (slechts 40% van alle kinderen heeft toegang tot onderwijs en maar 2% studeert af op bachelor niveau), inkomen (de helft (!!) van de mensen leeft onder de armoedegrens en een gemiddeld salaris is ?? per dag), veiligheid (zo lang je niet ‘s avonds alleen over straat gaat ben je safe) en de corruptie binnen de politiek. Dat laatste is vooral interessant aangezien hier allerlei shit gebeurt zonder dat wij in het westen er ooit iets over horen. Zo heeft de vice-president haar ambt afgelopen vrijdag neergelegd nadat uit is gekomen dat zij én de president en een aantal ministers betrokken zijn bij een enorm corruptie-schandaal waarbij ze miljoenen verdiend hebben met oa drugshandel. WAT?! Ja serieus. De vice-president heeft het land echter al verlaten voordat het geld teruggevorderd kon worden. Genoeg plekken om heen te gaan, madam heeft in de afgelopen jaren 10 (!!!) huizen en appartementen gekocht all over the world. Dus die zit nu lekker in Panama in haar villa te genieten van haar drugsgeld terwijl 60% van de kinderen hier niet eens naar school kan en met kilo’s zwaar brandhout op de rug samen met papa en opa van dorp naar dorp loopt. Debiel.

Mucho Problemos

De Guatemalese bevolking heeft dan ook weinig op met de opkomende verkiezingen, aangezien het ook dan niet over de meeste stemmen zal gaan maar om het meeste geld om de stemming om te kopen. Dit is wel echt TRIEST. En wij in the West hebben geen idee van dit soort debiele dingen want zulk nieuws gaat meestal de grens niet over, wederom met dank aan de regering hier. Oh en trouwens, het is al sinds 1996 zo shit hier. Grofweg alle presidenten sindsdien hebben hun ambt neer moeten leggen na corruptie-schandalen. O o o its a messy world!!!! Ik ben heel blij dat hier, net zoals in Nepal, veel internationale NGO’s zitten zodat iemand zich gelukkig nog wel om het leven van de mensen hier bekommert. Maar goed, er zijn wel echt veel problemen hier. En dan heb ik het nog niet eens gehad over alle kinderarbeid, de vervuiling, het kappen van bomen (ze moeten toch ergens op koken…) en het verbanden van bossen en afval. Hier mag nog veel gebeuren. Er zijn heel veel soldaten op straat maar volgens de lokale bevolking zijn ook zij corrupt en zijn ze er niet voor de veiligheid van de mensen maar om te kunnen infiltreren waar nodig. Hmm.

Resume:

Shit ik wil eigenlijk niet zo afsluiten want nu lijkt het een stom land. Maar dat is dus alleen de politiek. Verder is alles hier fantastico en ik begrijp niet goed waarom ik hier nauwelijks Europeanen tegen kom. Het is hier warm, fijn, mooi en lekker. De vlucht is net zo goedkoop als naar Thailand en je mag zelfs een nachtje doorbrengen in the USA! En dan heb ik het nog niet eens gehad over m’n onderonsje met een wasbeer in de bossen (!!! dat was ZO cool!!!), m’n Spaanse les van de 9-jarige Samantha (samen heerlijk Raponsje kijken op Disney Channel, genieten!), bovenop het dak van een bus zitten terwijl alle passagiers binnen in de bus me kei hard uitlachen (maar ik hou ervan!) en de onwijs leuke ontmoetingen met de lokalen. Oh shit EN m’n bezoek aan de Maya tempels in Flores WOW zoooo mooi! Hoogtepunt na hoogtepunt dus!

Maar nu moet ik gaan! De tequilas, burritos en corona’s wachten op me 😉 More to come from Mexico….!

Als je dit ziet, weet je meteen in welk land je bent! Oprah & Dr. Oz, gotta love them!
Gewond en verwilderd
Gracias!
De beroemde stadsboog van Antigua, world heritage city
Ja! Ik ben in Latijns Amerika! Hier wordt gewoon op straat gedanst! Zo leuk!
Wat wil je eten? Zeg het maar. Oh shit, mn Spaans moet echt bijgespijkerd worden wil ik weten wat ik zo naar binnen schuif…
De zonsopkomst vanuit het balkon van de dorm. Zucht. Best located hostel in the world!
Zicht vanaf mijn bed. Beter wakker worden bestaat niet.
De was moet ook gedaan worden… Schrobben op de stenen. Fijne was is hier niet goed af.
Mijn vriend Mariano (zie FB-post) probeert zijn maaltje bij elkaar te vissen.
Dit soort uitzichten kunnen niet vervelen. In de verte twee vulkanen.
De een doet de was, de ander maakt zijn vis schoon. En de volgende komt zichzelf wassen in dit water. 🙂
Deze stoere bink is mijn maat. Iedere dag ligt ie op me te wachten als ik mn ronde door het dorp doe.
Parade door het dorp met muziek en zang.
Dat je het weet. Jesus is de heer klinkt toch veel spannender in het Spaans!
En mocht je behoefte hebben aan een eternal life, dan moet je ook bij de heer wezen.
Radio kerk.fm
Diploma-uitreiking op school!
The bookshop van een hippie-Nederlander die niet veel meer heeft dan deze boeken, zijn kat en de fles.
Goodmorning deel 2.
Hoe kan ik hier ooit wegkomen. Zucht.
Ja, ze zit al in mijn tas. Ik neem haar mee!
Oke dit is echt het laatste uitzicht hoor….
Mocht je je zorgen maken of ik wel goed eet: check deze nacho’s. Ze doen het goed.
In de middag regent het (het is regenseizoen) maar je hoort mij niet klagen…
Je zou het niet verwachten maar de vuilnis wordt hier netjes opgehaald! Gooi maar over de schutting!
…en zelfs de benzinepomp wordt schoongemaakt!
Ook in Semuc Champey hoef ik me niet alleen te voelen. Ik plas en de kat houdt wacht voor de deur.
Ook mediteren in de ochtend aan de rivier hoeft niet eenzaam te zijn. Hoi hond.
Dit lichaam is niet gemaakt voor klimtochten. Maar ik heb het gehaald.
En the view is best de moeite waard, toch?
Families verkopen gegrilde kip op straat.
De zusters mogen naar huis na een lange dag werk. Dit is in ieder geval goed uitwaaien.
Maar dit is wat avontuurlijker en heeft toch echt mijn voorkeur boven welk vervoer dan ook.
Deze foto is voor ons pa. Die vindt die hoeden hier vast kei mooi. Dit is op het busstation.
Even voor de duidelijkheid: hier loopt een tarantula over MIJN hand. Dank gids Louie. “I was born here. The tempels are my home. Welcome to my house!”
Is het een wasbeer? Is het een vos? Ik weet het niet maar ook deze gaat mee naar huis.
Ik schaam me voor dit soort geposeerde zo-hoort-het-fotos. Maar ik denk dat ons ma dit wel leuk vindt 🙂 de Maya tempels in Tikkal! Meer dan tweeduizend jaar oud.
Dit ventje, 9 jaar zei hij maar ik dacht 6, verkoopt de hele dag eten op straat. Aan het einde van de dag krijgt 1 Quetzales van zn moeder waar hij met zn broertje snoep van mag kopen. Lijkt leuk maar ik word doodongelukkig bij de aanblik van al deze werkende kinderen. Ik zou willen dat ze naar school mochten.

Hier nog een filmpje van mn nieuwe vriendje:

https://instagram.com/p/3VF7EwoId4/?taken-by=shegoesandsees

Ambi Bro & Sis on tour in Nepal!

Je zou het bijna vergeten. Er was ook leven vóór de aardbeving…en dat was een hilarisch leven!

16 april 2015: na 3,5 fantastische maar ook slopende maanden verlaat ik m’n grote liefde India en land ik vandaag, als het goed is in de kalmte van het Nepalese land. En ja hoor, ik loop het vliegveld uit en NIEMAND kijkt naar me om. NIEMAND vraagt me wat. En NIEMAND hoeft wat van me. Nou ja zeg, ben ik nu ineens niet meer boeiend als vrouw alleen zijnde? Nee. Heel duidelijk, nee. Wow. Hier moet m’n ego heel even aan wennen.

Met de taxi rijd ik samen met een opgepikte Amerikaan de hoofdstad in. Sjezus wat is het hier rústig..! Niet normaal! De chauf is heel aardig en zet me even later uit de wagen, want m’n hostel is om de hoek. Zegt ie. #fail Niet dus. Ik loop en loop maar zie niks wat lijkt op een bord richting het onderkomen waar m’n grote broer op me wacht. Ik wil hem zien dus ben mega ongeduldig. Maar ja, moet ik eerst uitvinden waar ik heen moet! Het gekke is dat niemand hier ook maar één vraag kan beantwoorden over waar m’n guesthouse is. Hoezo weten jullie niks? M’n Nepalese simkaart werkt pas na een uur dus ik dool maar wat rond in deze gekke onbestrate stad. Godzijdank, na 1u zoeken en frustreren ontfermt een enorme Nepalese hippie met heel veel haar zich over me, belt t guesthouse en laat me ophalen. Even later kijk ik in de olijkste Nepalese snoet en weet dat het goed zit. “Your brother is here, I can see you must be Anna!” Hoera! M’n ambi brother daalt de trap af en ik val hem in de armen. Damn wat is dat fijn, je familie weer dichtbij! Na een douche en een maaltijd tettert Pieter de oren van m’n kop. Er is zoveel gebeurd en het gelul en gelach zal de komende maand nog wel even aanhouden. Wat heerlijk! Ik lig 50% van de dag in een deuk en smeek Pieter om de 5 min om op te houden met grappen maken want ik heb zon buikpijn van het lachen. Zo cool.

Na twee dagen chillen en bijkletsen in de hoofdstad gaan we off the beaten track, en ik zeg het je, Nepalese bussen zijn de bom. Juist omdat het toeristenbureau van mening is dat we de bus niet moeten nemen (“bussen very dangerous, you better not take”), staan we nu dus op het busstation ons scheel te zoeken naar onze bus richting het zuiden van Nepal. NERGENS bordjes, namen, nummers, niks. Iedereen stuurt ons weer een andere kant op. Maar ambi bro en sis geven niet zomaar op. En ja hoor, we vinden onze chauf. Als Pieter hem vraagt hoe het met em is, zegt ie: “I am boss.” Okeeeee. Goed. Terug naar de fantastisch-heid van het OV in Nepal:
1 Ten eerste, de muziek. Extreem schelle Nepalese muziek, constant. En geloof me, de stemmen van Justin Bieber en Usher komen dan ineens als een HELE aangename verrassing en zijn een genot voor t oor (niet voor Pieter, die vond “Bieber altijd al een mongool”. Ik niet. “Baby baby oooooh!”).
2 WiFi free staat er op de bus, dat klopt precies, WiFi-vrij, want er zit echt geen WiFi in. En laten we dat ook niet ambiëren zolang er nog wel kuikens maar niet eens fatsoenlijke stoelen in zitten.
3 Overal wijze teksten op alle bussen zoals “love is risk, do not it”. Ik hou er van. Ben het er mee eens ook.
4 De stoeltjes zijn dus klein en smal en daar passen onze billetjes eigenlijk niet in. En laten we het maar niet over onze knieën hebben nog. Diagonaal in de stoel met onze voeten in t gangpad want anders past het niet. In de bus zitten veel verschillende mensen bij elkaar, oude berg-omaatjes en jonge hippe chickies, en twee lepels met de slappe lach.
5 De wegen zijn slecht, als in de slechtste die we ooit gezien hebben, dus waar je ook heen wilt, t duurt bijna altijd een dag (nachtbussen zijn er niet). Bereid je voor op een flinke dosis ongecontroleerd headbangen.
6 Veiligheid? Nou eh de verongelukte bussen en vrachtwagens laten ze gewoon langs de kant van de weg liggen. Inhalen is dan ook levensgevaarlijk, maar we proberen het toch (had die gast van dat reisbureau toch gelijk…).
7 Kwaliteit? Als er maar 1 weg is, dan noemen we het hoe dan ook de High Way (“a complete solution for vehicles”, staat er op een van de borden) ook al kun je we maar 30km p/u rijden. Het is een High Way.
8 Het idee van “exercise is gezond” heeft Nepal bereikt. Dat ze dan vervolgens op teenslippers over de met uitlaatgassen gevulde stof-highway gaan rennen, lijkt mij persoonlijk niet t allergezondste idee, maar grappig is t wel. Je moet toch wat doen om fit te blijven? En van het Eerselse Trimbos hebben ze hier nog nooit gehoord helaas. Dan maar op de High Way.
9 Maar, om eerlijk te zijn, het aller-aller- allerleukste aan de Nepalese bussen is denk ik nog wel dat Pieter Lepelaars er in zit en ik me 24/7 helemaal stuk lach om zijn idiote slechte grappen. Ik ben blij om weer ambi-united te zijn met m’n bro.

Onze eerste stop is de geboorteplaats van onze grote vriend de Boeddha: Lumbini. Het is hier echt cool. Het is er namelijk heel rustig, met maar 1 lokaal straatje en traditionele Nepalezen die lief zijn dus ik heb t gevoel dat ik in de hemel ben aangekomen. Pieter niet, die vindt dat er maar weinig te beleven is. En dus proberen we alle lokale voorbijgangers te koppelen aan iemand die we van thuis kennen, vooral van vroeger. Op basis van baard, snor, buik, wenkbrauwen, gezichtsvorm, houding of blik. Ik heb het niet meer van t lachen. En onze gesprekken vervolgen zelfs nog even serieus: “Hoe is t mee dn dieje van dn dieje?”

Als we uitgelachen zijn (en ondanks alle goedbedoelde adviezen van anderen toch de ochtend eigenwijs chillend doorbrengen en midden op de dag op een brakke kromme fiets door het tempelpark gaan rijden) voelen we pas dat het zeker 80 graden is. Teeeeee-ring! Sommige mensen zijn echt dom en eigenwijs. Die fietsen zijn ook echt kut. Sorry kan er niks anders van maken. Jammer want ik verheugde me ZO om weer even een eindje te kunnen gassen. We zien de steen waarop Boeddha geboren is (klopt overigens geen ruk van, want wie baart er nou een kind op een steen terwijl Boeddha onder de boom geboren is die 20 meter verderop staat?). We snappen er niks van maar dat kan ook zijn omdat we het te druk hebben met grappen maken. Pieter vindt een stok en besluit dat deze “stok van Boeddha” vandaag overal mee naar toe moet. Okeeeee #gehandicapte. Fietsen langs wat tempels. Puffend. Zeikend. Lachend. We eindigen al gauw bij een museum, vast geschonken door de Chinezen want veel te modern voor deze arme regio, maar het is er tenminste maar 30 graden binnen. Dus daar zitten we dan, op twee plastic stoelen in een uithoek van t museum, te wachten totdat de zon ons met rust gaat laten. En grappen te maken natuurlijk. Pieter: “Ah daar liggen twee diarree-remmers op de grond. Die zullen wel van Pieter L zijn”.

Het is tijd voor onze tweede stop: National Park Bardia. Nog niet toeristisch en nog vol met wildlife. Dat merken we voor t slapen gaan, als Anne een ENORME spin op d’r kussen heeft. Gezellig, ik hou toch zo van dieren! De volgende ochtend gaan we met gids Gi op pad. Ik ben in mn nopjes als ik een ECHT groen rangers-pak mag lenen van de chauffeur, ook in t groen. Ik vind mezelf gaaf jonguh. Zo gaaf dat ik even later met de militairen mee ren die voorbij komen gejogd. Vervolgens gaan we het park in met een jeep. Gi zegt vermanend dat we moeten stoppen met lachen, anders jagen we alle dieren weg. MOEILIJK!
Eerst zien we hertjes, dan spelende zwijnen (Pieter schrikt zich kapot) en dan veel voetafdrukken van tijgers, olifanten en neushoorns. Kei spannend, ze zijn in de buurt! Dan ruziënde ree-tjes (Pieter schrikt zich nog een keer kapot). En dan, terwijl we ons al een uur blind staren op een badderende tijger die maar niet komt, ineens een dikke vette cobra, 2m van ons vandaan. De gids heeft niks door, terwijl de cobra vlak achter z’n rug wegglipt. Tering dat was spannend. Maar het wordt nog spannender. We komen voor de tijgers, maar ze komen maar niet naar de oever om te drinken. Gi vraagt ons of we dieper de jungle in willen om er een te zien. Euh. “How dangerous Gi!” “Wildlife guys, always dangerous!” Maar de kansen zijn groter als we gaan en wij zijn stoer dus we doen het. Eerst de rivier door. Ik glijd constant weg en krijg de bamboestok van Gi. Pieter besluit te zwemmen maar het is zo ondiep dat het eerder buikschuiven wordt. Gi vindt het prachtig en maakt foto’s van die twee debiele Hollanders. Eenmaal aan de overkant zien we ‘verse’ sporen van tijgers, een mannetje en vrouwtje. We kunnen ze zelfs ruiken. Ze zijn in de buurt. Dan horen we ineens kei hard gebrul. We schrikken ons kapot. “Tiger!”, zegt Gi. En baant ons om de richting van het geluid op te gaan. WAT?! Nee man, dadelijk valt ie ons aan! Gi laat z’n bamboe-stok zien. Daar jaagt ie hem wel mee weg. JA DAAAAAG! Een bamboestok?!? Are you serious?! In ieder derdewereldland kun je de guns zo in de winkel kopen, maar hier doen ze t met n bamboestok?! Oke fine let’s do this. Dit is officieel het spannendste wat ik OOIT in m’n leven heb gedaan. M’n hart klopt in m’n keel en ik durf bijna niet meer te ademen. En dan tikt Pieter me ineens opgewonden aan en stuurt m’n blik opzij. En daar, 20m verderop, steekt een tijger de rivier over. HOLY SHIT! Dit is waaaaaanzinnig. Zo bijzonder en zo vet en zo mooi!! Gracieus, zoals ze zijn. Het duurt maar een seconde maar ik heb z’n billen gezien maat. Wow! Dit was de bom en Pieter is vanaf nu onze gids want hij ziet meer dan Gi zelf. Als we bekomen zijn vervolgen we onze weg om ook nog twee neushoorns te zien. Heel ver weg maar ook de bom. We love wildlife, wat een dag.

De volgende dag nemen we de jeep weer het park uit. Nog even zingen en zoenen met de locals van het park die we echt volledig in ons hart hebben gesloten na alle zinloze be-ge-ta-bel taallessen, bezoekjes in de keuken, grappen en “resam fi-ri-ri liedjes”. Dit was vet!! De jeeptocht het park uit is in principe praktisch maar blijkt een van de mooiste ooit: kleine bergdorpjes, locale leefwijzen en glimlachende Namasté’s. En dat dan in de prachtigste groene natuur. Puur genieten. Even later bestijgen we de nachtbus richting Kathmandu. Twee hanen in de bus. En ja, precies zoals het hoort, kraaien die assholes ons om 4u wakker. Haha we moeten zo lachen, dit kán toch niet?! Net als de plas langs de weg met twee andere meisjes. Er is geen wc dus we duiken de bosjes in en ze komen op een rijtje naast me zitten en vragen me meteen “Where you from?” Hahaha oke gezellig, plassend kennismaken 🙂 ik stel voor dat we de wegrestaurants en de wc’s langs de weg in NL slopen om dit heerlijke gevoel te creëeren. We are all one en alles is oke.

Eenmaal in Kathmandu hebben we maar 1 taak: ons voorbereiden op de vetste 10-daagse trekking ooit. En eindelijk echt de Himalaya in. Dat we die helemaal niet gaan bereiken vanwege een aardbeving komt natuurlijk dan nog helemaal niet in ons op….

Pieter past prima in de bus.
Pieter past prima in de bus.
Ik hou van mijn broer maar ik hou ook echt van deze crappy stink-plee's.
Ik hou van mijn broer maar ik hou ook echt van deze crappy stink-plee’s.
Pieter! Kom deraf! Veel te gevaarlijk!
Pieter! Kom deraf! Veel te gevaarlijk!
Hij is al bijna aziaat.
Hij is al bijna aziaat.
Deze op mn kussen kan ik hebben.
Deze op mn kussen kan ik hebben.
Woehoe kijk ze stoer zijn!
Woehoe kijk ze stoer zijn!
Welke randdebiel rent daar nou weer met the militairy mee?!
Welke randdebiel rent daar nou weer met the militairy mee?!
Stoertjes-blik
Stoertjes-blik
No pwobwem. Life ok!
No pwobwem. Life ok!
Ook om 6u 's ochtends zijn wij heel knap.
Ook om 6u ‘s ochtends zijn wij heel knap.
Oma geniet van dr 7-upje.
Oma geniet van dr 7-upje.
Dj Leep spins the music.
Dj Leep spins the music.
Ik vond hem zo lief dat ik hem wilde adopteren.
Ik vond hem zo lief dat ik hem wilde adopteren.
Pieter op zn kutfiets.
Pieter op zn kutfiets, met natuurlijk, de stok van Boeddha.
Buddha's boom!
Buddha’s boom!