Mexico’s geknakte kippen

Immigration Rules

Eindelijk, na al het veel te goed geregelde toeristische transport in Guatemala, duik ik vandaag de grens over met lokaal vervoer. I love grensovergangen. Geen idee waarom maar het is gewoon spannend, soms willen ze je er niet zomaar door laten en de kans op afgezet worden is 100%. Dat heeft gewoon wel wat avontuurlijks. Net zoals de overdreven regels die ze steeds verzinnen, zoals apart plassen voor officers en inwoners:

IMG_2548

En ja hoor, bij het verlaten van Guatemala zegt de immigration officer dat we 50 quetzales moeten betalen. Ondanks dat dit maar 5 euro is, gaat dit feest om principiële redenen wat mij betreft niet door! Het trucje “goh, kan ik even met m’n advocaat bellen?” werkt en ineens mogen we door zonder te betalen. Onze nieuwe vrienden uit Honduras, die op weg zijn naar de Verenigde Staten en 16 dagen door gaan brengen in bussen om daar te komen, zeggen ons hier gedag.

IMG_2557

We nemen een bootje over de rivier die als grens geldt en komen aan in Mexico.

IMG_2560 IMG_2562

Hier zal de afzetterij wel helemaaaal erg zijn. He! No judgements! We treffen de allerliefste, allerschattigste en allerknapste immigration officer ever, die ons helemaal geen geld wil aftroggelen maar juist helpt met alles wat we willen weten. Voorbereid als we zijn is dat zo ongeveer alles: we hebben geen Mexicaanse peso’s, geen idee waar we zijn en geen idee hoe we verder het land in kunnen 🙂 maar de lieverd helpt ons met alles op weg.

The return of the white Nissan Sunny

Eenmaal onderweg naar het busstation stopt er een auto met 4 Mexicanen met het aanbod om ons naar dat busstation te brengen voor onze neus. Ho even, dit is Mexico, hier trap ik niet in. Rij maar door. Twee minuten later stopt er een witte Nissan Sunny met een heel oud opa-tje aan het stuur. Hetzelfde aanbod. Ten eerste zijn mensen in witte Nissan Sunny’s ALTIJD betrouwbaar en ten tweede, het feit dat mijn eigen opa er ook een reed, maakt dit tot een teken dat we dit aanbod wel kunnen accepteren.

witte nissan sunny

En jawel hoor, 10 min later zet hij ons liefdevol af op het busstation (wat voor de verandering weer eens niet meer blijkt te zijn dan een hokje met een vrouwtje en een Beverly-Hills-Cops-radio en een ventilator) van waaruit we naar Palenque zullen rijden.

IMG_2565

Onderwijs is niet belangrijk

Zodra we de high way raken ben ik onwijs onder de indruk. Dit lijkt de Verenigde Staten wel! Brede goed geasfalteerde wegen met gele strepen en Amerikaanse verkeersborden. We gassen er flink overheen. Het is een prachtige rit met veel groene jungle en bergen naast ons. Moeite heb ik wel met de jonge kinderen die langs de kant van de weg eten en drinken proberen te verkopen. Minder dan de helft van de kinderen gaat naar school in Mexico en in deze regio, Chiapas, is het zelfs nog minder. Zoals ook in Guatemala heeft maar 2% van de bevolking toegang tot universitair onderwijs. Wat een verschil weer met ons.

Boomstammen en geweren

De volgende dag neem ik in m’n eentje de lokale bus door naar San Cristobal de las casas, in het zuiden van Mexico. Het duurt 1,5u voordat ik m’n collectivo (klein personenbusje wat je deelt met teveel anderen) gevonden heb en in de verzengende hitte van dit land is 1,5u lopen niet per se gewenst. En ik heb al een week diarree wat vandaag tot een hoogtepunt is gekomen. Love it. Mijn lijf is het er duidelijk niet mee eens, al deze avonturen. Maar goed, we gaan. Ik zit voorin naast de chauf. Naast me zit een dude die echt veel te dichtbij zit met z’n benen wat ik eigenlijk niet tolereer, totdat ik me realiseer dat hij de grond niet kan raken met z’n korte beentjes en daarom geen houvast heeft om verder weg te kunnen zitten. Ze zijn klein hoor, die Mexicaantjes. Ons busje wordt 3 keer gestopt. Ik krijg het warm. Voor mijn neus liggen boomstammen die de weg barricaderen, sommige zelfs met spijkers op hun kop er in geslagen. Naast de bus zie ik mannen staan met geweren en jonge jongens met stokken. Hallo? Ja, je kunt kiezen, een uur wachten of betalen. Het blijken protestacties te zijn richting de regering, maar de enigen die er last van hebben zijn de lokale Mexicanen die graag naar de stad willen. Als je het mij vraagt is het gewoon dikke afperserij en ik voel me niet heel veilig. Moet ik het raampje dichtdraaien? Bij de 2e keer dat het gebeurt, zie ik een Mexicaan met een PSV T-shirt en de naam van Salcido op de achterkant. Ik moet lachen en complimenteer hem met zijn kledingkeuze. Hij geeft me een enorme glimlach terug. Ben ik hier nu vrienden aan het maken met die frikadellen hier? Haha, ik kan er maar beter om lachen. Even later worden we gecontroleerd door het Mexicaanse leger. Zeg vrinden, kunnen jullie je niet beter bezig houden met die achterlijken 10km de andere kant op en daar wat veiligheid creëren? Lijkt me belangrijker dan mijn tas checken. Wij zijn zo onschuldig als wat.

IMG_2567

Kinderarbeid

San Cristobal is prachtig. Een oud stadje op 2200 meter hoogte (hardlopen valt hier niet mee!) met keien op de weg, mooie straatjes en gekleurde huisjes en kerkjes.

unnamed (4) unnamed unnamed (1) IMG_2587 IMG_2586 IMG_2579

Veel inheemse volkeren in de dorpen er omheen en dus ook in de stad zelf. En, veeeeel te veel kinderen weer aan het werk. Ik kan niet zeggen hoe het komt, maar voor het eerst sinds ik onderweg ben, raakt het me echt. Tot op het punt dat ik me ’s ochtends afvraag hoe ik de dag ga doorbrengen om die kinderen te ontwijken. Dat kan natuurlijk niet. Ik probeer met ze te spelen, ze af te leiden, grapjes te maken en ze een aai over de ongewassen bol te geven. Maar uiteindelijk helpt dat ze ook niet. Ze moeten geld verdienen en dat gaat ze bij mij niet lukken. Dus haken ze steeds weer teleurgesteld af. Ik kan ook niet van ze kopen, want zolang ze geld verdienen, sturen papa en mama ze nooit naar school. Ik hoor verhalen van veel problemen met alcohol en vaders die niet werken. De wereld is weer eens op z’n kromst.

kind2
Deze jongen poetst de schoenen van een andere jongen. Hoe oud zou hij zijn? Hij krijgt een paar cent als hij klaar is en rent dan weer verder om meer geld te verdienen.
kind1
Ook deze jongen rechts (12 jaar) poetst schoenen. Hij vertelt dat hij het het doet om geld te verdienen zodat hij een opleiding kan volgen. Hij wil schilder worden.
kind3
Dit schatje vond ik aan de verkeerde kant van het schoolhek. Ze struint over straat terwijl haar moeder eten probeert te verkopen. Moeder heeft geen tijd om op haar dochter te letten, laat staan geld om haar naar school te sturen. Op de achtergrond “Vivir Mejor”, de Mexicaanse campagne voor een beter leven, maar eigenlijk alleen om ons buitenlanders de indruk te geven dat ze iets aan de problematiek doen…

Extreme sports en dode kippen

Op een ochtend besluit ik te gaan paardrijden. Ik ben hier immers voor het avontuur en niet om alleen maar te sippen over de ongelijkheid in de wereld. Mijn paardje, Coyote, luistert veel te goed naar z’n baasje. Ik probeer hem steeds aan te sporen om in galop te gaan maar hij blijft bij z’n baas. Ik zit ondertussen hardop te mopperen: “Amigo, yo quiero mui rapido!” Maar in m’n groep zit een meisje die bang is en niet harder durft dan draf. Verdomme. Haha soms ben ik zo zo zo egocentrisch. Goed, gelukkig vervoert Coyote me naar een dorpje met inheemse gebruiken. Alles draait hier om de rituelen in de kerk.

unnamed (2)

Ik stap de kerk binnen en zie duizenden kaarsjes. Overal. Op de grond geplakt (lekker veilig), op tafels, stoelen. Het hele plafond en de helft van de muur is zwartgeblakerd. Op de grond liggen dennennaalden (nogmaals, lekker veilig). Verspreid over de muren staan grote beelden van onze heiligen. Voor de beelden zitten inheemse gezinnen. Ze hebben allemaal een levende kip bij zich. Ze houden de kip vast, praten er tegen, strijken zijn kop langs hun wang, laten hem rondom hun lichaam glijden en dan, ineens, KNAK, wordt zijn nekje gebroken en is kip dood. Hoi. Gezellig. Vervolgens sprenkelen ze Fanta en water rondom de kaarsjes en drinken ze een klein glaasje alcohol (tequila?). De dames babbelen wat met elkaar en kip ligt ondertussen verder te sterven op de grond. Ze doen dit ter offering: wanneer een familielid ziek is, vragen ze God om de ziekte over te geven aan kip. Daarom kan kip na zijn overlijden dus ook niet opgegeten worden. Ook sunt. Naast me zit een vrouw met een baby’tje in een doek tegen haar borst aan hardop te jammeren tegen het beeld van Maria. Haar gejammer gaat over in gehuil. Op de een of andere manier klinkt het hartverscheurend en vind ik het weer eens heel oneerlijk en vervelend dat ik deze moeder niet kan helpen. Ik doe een gebedje en verlaat de kerk. Coyote staat braaf te wachten en godzijdank krijgt een andere gids hem in galop waardoor ik uiteindelijk met de wind in m’n haren naar huis terug naar huis kan rennen. Wat een dag weer.

Hitler on screen

Na San Cristobal gaat de tocht middels de nachtbus door naar Mérida, in het Noorden in de provincie Yucatan. De nachtbus verdient ook nu weer een eigen alinea. Het is een comfortabele en dure bus (45 euro voor 1 nacht van 12u). Met TV. Jawel. Ik stap in en word verwelkomd door een live-concert van ACDC. Wat? Ja, dat is precies waar je naar wilt kijken, toch? Ik vraag me echt af wat locals hier van vinden, want ze doen dit ongetwijfeld meer voor de toeristen. Vlak voor het slapen gaan besluit de chauffeur dat hij het wel gepast vindt om een documentaire over Hitler uit te zenden. Tsja, why not? Beelden van mensen met een strop om hun nek, kogels door hun hoofd en vooral ook veelvuldig het beeld van een dode Hitler. De kleine kinderen naast me kijken gewoon mee. God wat ben ik blij dat wij als kind in NL niet zulke achterlijke tv-programma’s mochten kijken voor het slapen gaan. Een uur later word ik wakker. Reizen zou reizen niet zijn als je er niet af en toe ziek van wordt. Ik weet niet of het ‘t eten is of de slingerweg, maar om 1u ’s nachts zit ik lekker met een plastic tasje te kokhalzen op een busstation in the middle of nowhere. Mijn lichaam tolereert al die vette Mexicaanse zooi niet en drijft het zowel van onder als van boven af. Reizen is niet altijd alleen maar leuk J

Ans Onbalans

Bij aankomst in Mérida wordt me eerst 12 keer gevraagd of er echt niks gestolen is in de bus. Dit traject staat er namelijk om bekend. Nee, ik had braaf alles in m’n ondergoed verstopt en dus heb ik alles nog. Vervolgens verzwik ik al lopend mijn voet, right in front of een heel knap Jezus-figuur in m’n hostel. Verdomme, waarom gebeurt dit niet 1 hoek verder?! 🙂 ik lig lekker plat op mijn neus op de koude vloer, dat dan weer wel. En hoe irritant, net genezen van m’n hardloop-val, nu weer kreupel. Even later loop ik dan ook slepend met m’n zielige pootje door het centrum van weer een mooie historische stad. Wederom prachtige kerken, kathedralen en stadshuizen. Veel van de gebouwen zijn gebouwd met stenen van de Maya-ruines. Toch aardig dat die Spanjaarden toch nog enigszins oog hadden voor historie en cultuur!

unnamed (3)

Ik zweet alleen echt als een varken. Het is hier 39 graden en waar de wind is weet ik ook niet. Om de 5 minuten moet ik echt even zitten. Ons oma zou echt de hele dag bij Jan van de Boomen door hebben gebracht als ze hier was. Gelukkig bevindt zich in deze stad één heerlijk koffie-tentje met een werkende airconditioner en kan ik fijn even m’n contacten met thuis aanhalen aangezien de WiFi hier wel werkt. Mazzel!

Eindelijk diepgang

Even later word ik op straat aangesproken door een docent van de Universiteit hier met de vraag wat er met m’n voet gebeurd is. We kletsen verder en verzanden in een mega-interessant gesprek over racisme, ongelijkheid, vooroordelen en de blik van de Europeanen op de Latijns-Amerikanen. DIT is waar ik al weken naar verlang: diepgang en discussie over dat wat me steeds weer raakt. Want waarom bepaalt de plek waar je geboren wordt zoveel van je leven? Ik vind het nergens op slaan en ben het er vooral niet mee eens. Hij nodigt me uit voor een onderzoek voor zijn artikel en stelt me 5 vragen die me nog lang aan het denken zullen zetten. We praten tenminste 3u en mijn ziel wordt weer gevoed. Ik ben hem dankbaar. Totdat hij daarna ineens voorstelt om de pijn in m’n voet op te heffen middels traditionele Maya-heling. Die Mexicanen zijn ook allemaal hetzelfde, ze willen allemaal aan je zitten 😉 zelfs de hoger opgeleiden. Bedankt voor het fijne gesprek maar eh ik ga.

De familie-wagen

Een auto huren? Van alle vervoersopties die ik in de afgelopen maanden overwogen heb is dit een nieuwe. Ja, goed idee. En zo gaat het gezin de volgende ochtend op weg: vader Adam (21, UK), moeder Anne (29, NL), zoon Walter (27, USA) en dochter Camilla (24, NO). We zijn een goed stel en de familiewagen staat ons goed.

11291334_975052405859125_400466578_n

Onze eerste stop: de Maya ruines van Chichen Itza. Zoals verwacht aardig toeristisch maar we zijn vroeg vertrokken en dus valt het mee. Ik ben wederom onder de indruk van de intelligentie waarmee ook deze ruïnes weer gebouwd zijn. Alle lijnen kloppen: als je op 21 maart uit dit raam kijkt, staat de zon bij zonsopkomst loodrecht op het gebouw. Hetzelfde geldt voor 21 juni en 21 september, maar dan vanuit andere piramides. Als je in je handen klapt, galmt het flink na. Ze waren echt niet stom die Maya’s, integendeel. Bovendien, hun gebouwen zijn door de duizenden jaren heen aardig earthquake-proof gebleken, dus alleen al daarvoor verdienen ze respect. We lachen om alle mensen die proberen de foto’s zo te nemen dat ze de gebouwen aanraken of optillen. Wij zelf vinden dit persoonlijk grappiger:

11304161_975052392525793_1918686629_n

Mooie bomen ook hier, deze is voor ons moeke:

11263699_10152863470971867_1207008805_n

We struinen langs de oude stenen, onderhandelen tot we erbij neervallen en duiken dan onze wagen weer in voor een trip langs de cenotes. Dit zijn gaten in de aarde: aangezien grote delen van de grond hier uit limestone bestaan, is dit in de jaren door regenval uitgesleten geraakt tot grote diepe en vooral ronde meertjes. Soms in een grot, soms ‘gewoon’ langs de kant van de weg. Je kunt overal zwemmen. Het water is heerlijk verkoelend, zeker in de grot. Mexico zit er vol mee, er zijn honderden cenotes.

11336011_975052399192459_1070821186_n

De familie vermaakt zich opperbest door stiekem van trappen en rotsen af het water in te duiken. Verboden, maar als zo’n cenote 60 tot 90m diep is, dan kan dat niet heel gevaarlijk zijn. Er wordt gegild en gelachen en ik geniet van onze avonturen. Ze droppen me in Valladolid, een klein schattig stadje, met fijne parkjes en te-intieme-stoelen.

11536984_975052429192456_629230002_n

‘S avonds pik ik nog gauw de chocolade-toer mee en geniet van 100% pure cacao. Zo hoort chocolade te smaken. Alhoewel, de variant met tequila mag er ook wezen.

The three T’s

Wisten jullie trouwens dat Mexico het meest obese-land van de wereld is? Ik heb nog nooit zoveel dikke mensen bij elkaar gezien. Alles draait hier om de 3 T’s: tortilla’s, taco’s en tortas. High-carb food wat ze de hele dag door eten. En dan heb ik het nog niet eens over de burritos, quesedillas en alle kaas. Ze eten bijna alles gefrituurd en met heeeel veel vet vlees zoals chorizo en ham. Vegetarisch eten kan ik op m’n buik schrijven, zelfs al bestel ik zonder vlees dan krijg ik met kip 🙂 zo bestelde ik een pizza calzone voor een paar euro en kreeg er een 1,5 literfles Fanta bij. Yo, doe even normaal. Alles is hier dus groot ook qua porties en dat is aan de mensen te zien. De mannen vinden mij eigenlijk veel te mager en ik vind hen veel te dik. Gelukkig kunnen we er wel over kletsen en lachen en sommigen begrijpen wel dat het ongezond is. Alleen de ketchup smaakt een beetje gek.

IMG_2569

Oké, ik ga nog eens zo’n taco naar binnen werken! Spreek jullie snel met meer verhalen over eilanden, haaien en gestolen tasjes…

Muchos besos,
a happy traveller

11312831_10205275652345481_165821451635954837_o

Op de boterthee bij…

… m’n favoriete Tibetaanse babietje Nyima Samdup 

Het Indiase bussensysteem heeft me een extra dag in Dharmsala cadeau gedaan. Op deze laatste dag ben ik ineens vrij en kan ik doen wat ik wil. Het Rogpa Baby Care Center waar ik de afgelopen drie weken gewerkt heb is dicht, dus ik kom de hele dag babies tegen op straat. Wat een mazzel, kan ik toch nog even met ze spelen, kletsen en knuffelen. Én ik kan op bezoek bij m’n favorietje. Zijn ouders hebben een kraampje op de markt en ik durf te wedden dat hij daar ook is vandaag.

Nyima komt me al van ver tegemoet. Op de een of andere manier heeft de hele Tibetaanse community meegekregen dat Nyima m’n liefste is hier. Tante komt met hem aangelopen en geeft hem meteen aan me over. Niet dat Nyima dat wil, Nyima wil altijd bij papa zijn namelijk. Ik breng hem naar hem toe en word ook door papa onthaald met een enorme glimlach, een buiging en “tasih delek”. Ik doe hetzelfde maar nog veel enthousiaster natuurlijk haha.

Bij m’n vorige bezoek heb ik veel gekocht in de kraam van papa, simpelweg omdat dit gezinnetje me raakt. Nyima, 11 maanden oud, kwam voor het eerst op t BCC op mijn eerste dag. Hij kon alleen maar huilen. De Tibetaanse harde aanpak op dag 1 werkte averechts, Nyima huilde alleen maar harder, de Frans Canadese aanpak van m’n collega op dag 2 werkte ook niet (en die kon ik al helemaal niet aanzien) dus vanaf dag 3 greep ik m’n kans en was Nyima van mij. Geduld en liefde, nabijheid en knuffels. Het was een cadeautje om te mogen doen en na een paar dagen werkte het. Nyima en ik raakten beiden gewend op t BCC en ik daarnaast gehecht aan hem. En bovendien, ik zag hoe ontzettend liefdevol papa met hem speelde als hij ‘s ochtends bracht en hoe moeilijk ouders het vonden om hem krijsend achter te laten op t BCC als ze vertrokken. Ik wilde steeds zeggen: “Komt goed, over 5 minuten heb ik hem stil en hij vindt het steeds fijner hier!”, maar ja, doe dat maar eens in je beste baby-Tibetaans.. Goed, voor mij genoeg reden om dit gezinnetje in m’n hart te sluiten en ze te willen helpen.

Terug naar de kraam van papa en mama op de markt en de eerste keer dat ik er was twee weken geleden. Ze verkopen net als heel veel andere Tibetanen sieraden om rond te kunnen komen. Maar hun kraam stelt eigenlijk te weinig voor om er enigszins goed geld mee te verdienen, zeker als je het vergelijkt met de andere kramen. Ze hebben gewoon net niet de mooie sieraden en veel van de dingen zijn kapot. Ik koop zoveel ik kan en als papa geld wil teruggeven kijk ik hem aan en zeg ik dat het voor hem is. So, over een dankbare blik gesproken. Of ik alsjeblieft nog even chai-thee wil drinken. Ik en m’n parasiet kunnen de chai nog niet aan maar ik beloof dat ik terug kom.

En dat doe ik vandaag dus. Ik krijg eerst chai bij de kraam en laad nog een dosis armbandjes in. Ik klets wat met de familie en een van de neven kan wat vertalen. Moeder, ze is net zoals ik 29 jaar, is in 2011 uit Tibet gekomen, vader al eerder. Ze hebben elkaar hier ontmoet en zijn verliefd geworden. Ik snap dat wel, ik ben verliefd op zowel vader als moeder als kind. Wat een schatjes.

Als ik m’n chai op heb, nodigt moeder me uit om met haar en Nyima naar hen thuis te gaan. Ik wil wel! Ben megabenieuwd hoe ze wonen. Nyima gaat in de draagzak, z’n favoriete plek, dan kan hij namelijk lekker alles overzien en is hij veilig bij mama. Onderweg naar huis kijkt hij dolblij rond en raakt hij alles aan waar hij bij kan. Ondertussen kletst en zingt hij. Nyima is op z’n best zo. We lopen door de tempel, draaien alledrie aan de gebedsrollen voor wat extra ‘good luck’. Kleine straatjes, paadjes, binnentuintjes waar in godsnaam gaan we heen?

Een gebouwtje met heel veel kamers en gezinnetjes. Mijn familietje woont in een kamer van hooguit 9m2. Midden in de kamer staan twee 1-persoons bedden, want een 2-persoons bed zou niet passen. Gezellig zeg 😦 Nima slaapt ook in bed bij papa of mama. Laten we het over de veiligheid maar niet hebben. De schrammen op zijn gezicht zijn vanochtend ontstaan toen hij uit bed viel, tegen de tafel aan. In de hoek van het kamertje staat een minikeukentje. Op de hoek van het bed ligt een enorme stapel dekens.
Want ja, net zoals in de rest van Dharmsala is hier ook geen verwarming of vuur te bekennen. Aan de muur hangt onwijs veel Tibetaanse kunst: zou dit houvast zijn om toch iets van je herkomst en cultuur vast te kunnen houden als je uit je eigen land gevlucht bent? Ik krijg dan ook boterthee, thee met melk en boter. Dat klinkt precies zoals het smaakt: raar en romig. Daar hoef je niet perse een hele mok van, ik zeg het je 🙂
In de kamer staat ook een koelkast die niet meer sluit en het dus ook maar half doet. En gatverdamme, half bevroren vlees voor de buurman en bloed op de bodem. Er is nou eenmaa geen (geld voor) speelgoed, Nyima speelt dus met alles wat hij tegenkomt en stopt alles in z’n mond. Het slot van de deur, mijn slippers, rijst wat op de vloer is achtergebleven, spullen van mama en zelfs stukjes van het halfbevroren vlees uit de koelkast. Alleen bij m’n slippers en bij t vlees zegt mama er wat van. Hij speelt met het bloed op de bodem van de koelkast en stopt later zelfs een kraal van een ketting in z’n mond waar hij ieder moment in kan stikken. Je kunt je voorstellen dat ik het lastig vind om dit aan te zien, maar tegelijkertijd weet ik ook dat ik hier niks aan kan veranderen.

Mama vraagt me of ik haar foto’s wil zien? Euh ja, heb je die dan? Haar tablet komt tevoorschijn! Het is een goedkope maar toch, ik ben blij dat ze foto’s kan maken van Nyima en in contact kan zijn met de wereld die groter is dan alleen Dharmsala. Ze laat me alle foto’s zien de ze heeft, vertelt wie het zijn en soms ook wie ze naar haar gestuurd heeft. Bij iedere foto van Tibet, gestuurd door haar familie via “we chat” zegt ze: “this is my home country”. Iedere keer weer. Ze blijft lang hangen bij die foto’s. Als ik vraag of ze denkt dat ze ooit terug gaat antwoordt ze: “no, can not, I don’t have Passport”. Ik slik iets weg. Dit is erg. 29 jaar. Net zoals ik. Maar zo’n ander leven. De verschillen en ongelijkheid worden weer eens pijnlijk duidelijk.

Als Nyima even later na mama’s melk in slaap valt en mama hem precies zo instopt als ik geleerd heb op t BCC, is het tijd om te gaan. “Next time you come in Dharmsala you come to my house okay, you know way now!” Haha geen idee hoe ik de weg ooit terug moet vinden maar ja, dolgraag! Ik aai m’n liefste babietje gedag en knuffel moeder, heel ongemakkelijk want natuurlijk veel te westers van me. Maar t maakt niet uit. Het is goed zo. Dag liefste baby. Hopelijk tot snel.