You better Belize it!

Een kleine bootrit langs het eiland van Leonardi DiCaprio en je bent er: Caye Caulker. Ik klop op de houten deur bij een hostel en ben er al gauw achter dat hier achter in het water een hele oude boot ligt. En jawel, ook daar kun je slapen. Dat wil niemand, want de boot lekt en het is tenslotte regenseizoen. Dat hoef je mij niet te vertellen, ik regen inmiddels al een week weg en de zon laat dagenlang op zich wachten. Maar vandaag hebben we geluk: een strak blauwe lucht en perfect weer om die voetjes weer aan wat zon bloot te stellen. Kom maar door met die boot! Het is lekker basic en heerlijk stil op mijn boot. 5 minuten later lig ik op de pier van ‘the split’: het mooiste stukje van dit eiland. Door een orkaan ontstaan, het eiland in 2-en gespleten door het natuurgeweld. Doe mij zo’n visburger, ik hou het hier nog wel even vol.

IMG_9488

Zwemmen in een aquarium

De dag erna ga ik op pad, met een eco-friendly tour richting het prachtige Hol-Chan reef. Hier kun je waanzinnig snorkelen, het is het grootste reef na The Great Barrier Reef in Australië. Het was even zoeken naar het juiste bureautje, want al die snorkel-debielen hier voeren de haaien zodat wij gekke toeristen er tussen kunnen zwemmen. Oh en dan mag je ze ook even aaien. Ga toch gauw fietsen. Sinds wanneer is de oceaan een veredelde dierentuin geworden? Hoe lang wachten we nog op gedrogeerde zeekoeien zodat we daar ook even knuffelend mee op de foto kunnen? Ik doe hier niet aan mee en gelukkig is er 1 bureau die ook niet meedoet. Heel groot op een schoolbord aan het hek: WE DO NOT FEED THE ANIMALS! Hier moet ik zijn, ik ga met jullie mee! Gids Zack maakt de slogan waar, sterker nog, ik krijg steeds op m’n kop omdat ik te snel zwem. En als ik zo hard flipper, dan komt er zand los van de bodem wat over het koraal heen valt en dan gaat het dood. Supergoed dat ie me er op wijst en me uitlegt hoe ik ook in het water een geduldig en goed mens kan zijn! Ook vandaag is weer een prachtige dag en we vertrekken vroeg zodat we er eerder zijn dan alle andere vis-voerende-boten. Het is on-ge-lo-fe-lijk wat ik vandaag te zien krijg. Ik heb nog nooit in mijn leven op zo’n mooie plek gesnorkeld. Dit is een wereldgroot aquarium! Het water is kraakhelder, het koraal prachtig paars en oranje en ik kan niet stoppen met staren naar de visjes. Het is niet te beschrijven hoeveel moois ik zie. Ik weet niet eens waar ik moet kijken omdat het zo zo veel is! Af en toe zwemt er een zeekoe voorbij, dan weer een zeeschildpad en even later een gestippelde rog. Ik hoef niets te doen, alleen maar boven het koraal te hangen, me te laten dragen door het zoute blauwe water en de rest komt vanzelf. IK WIL HIER NOOIT MEER WEG.

mannattee

Op het punt waar de haaien zitten, hoeven we niet eens te voeren want ze komen vanzelf naar ons toe. Zwem ik daar ineens tussen tientallen haaien en andere happende vissen.

haaien

Het is wel even spannend maar ze doen echt niks, behalve naar me kijken. En ik kijk dapper terug. Het is een dag om echt nooit meer te vergeten, dit was m’n meest indrukwekkende snorkel ooit. Ter illustratie even een kiekje van mijn nieuwe liefde, de yellowtail damsel-fish. In het echt ietsie liever dan op de foto.

damselfish

Honden redden

Na zonneschijn komt regen (ook in mijn boot overigens) en dat nèt op het moment dat ik op het punt sta om naar mijn NGO-meeting in Belize City te varen. Het is een dikke vette tropische storm en de meeting wordt gecanceld omdat niemand kan komen vanwege het weer. Maar de zon schijnt in mijn hoofd, want dat betekent dat ik naar The Dog Rescue Center kan! Naast het hostel ligt een enorm Pet Park naast de honden-opvang.

kennypetpark.315224307_large

Ik maak kennis met Scott, een lieve Amerikaan en eigenaar van 32 huizen en hotels over de hele wereld, maar eigenlijk is hij het liefst hier bij zijn honden. Hij heeft het centrum opgericht omdat hij het niet aan kon dat die honden hier zo slecht behandeld worden. Op dit moment zijn er 14 te toffe dogs die je de hele dag kan knuffelen en uitlaten. Geen puppy’s, want die worden altijd meteen geadopteerd. Begrijpelijk en goed! Scott is vet blij dat ik er ben, want met het slechte weer is hij de enige die de honden uit wíl laten. Nou kom maar door, ik kan wel wat dierenliefde gebruiken. Ik moet oppassen dat ik niet met een hond in m’n backpack naar huis ga volgende week om die vervolgens ongewenst aan ons pa en ma op te dringen. Ik wandel met Thunder (die veel te sterk is en mij alle kanten op trekt), Franky (te snoetige pup van 7 maanden met een gedraaid oor), Popeye (mijn grote liefde die precies weet hoe ze vrouwen om haar poot moet winden met haar gejank als we even geen aandacht geven), Krispy (die het vertikt om door de plassen te lopen), Bush en naamloos (die dwars door mn t-shirt heen in m’n arm bijt omdat ze mee uit wil). Popeye, mijn verloofde, wil wel met me op de foto:

10155019_10152841294116394_4549492255377842634_n

Ik plas bijna in mijn broer als een van de veel-te-welwillende Beliziaanse mannen langs fietst en zwoel naar me roept: “I wish I was on a leash baby!”. Aan aandacht geen gebrek, wederom. Na 6 wandel/ren-tochtjes volledig verregend te zijn, zit mijn taak er op voor vandaag en kan ik terug naar mijn natte boot (linksachter op de foto).

988572_10152836437561394_8027473674583257855_n

Wet, wet, wet

Ik blijf nog 1 dag langer om de laatste yoga-les van het seizoen mee te pakken. Het was een verademing om begin deze week weer eens een fatsoenlijke Vinyasa-les te kunnen doen! Maar ja, ook die laatste yoga-les wordt natuurlijk afgelast vanwege het slechte weer: toch lastig zo’n down-dog op een glibberig dakterras in de regen. Balen!

Als het daarna toch weer even droog word, klim ik met mn amigo Ben in de kayak om de zonsondergang te bekijken. Hij is mooi.

1559355_10152836437091394_4061610735805421202_o

De volgende ochtend staat de verplaatste NGO-meeting met Kevin en Stephen op het programma, waarna ik met hen mee het veld in ga om HIV voorlichting te geven. Maar als ik wakker word, hoor en voel ik al hoe laat het is. Mijn bed is nat van de regen en zo ook mijn voeten. En er komt geen einde aan. Ik check in op m’n mail en lees hoe zowel de meeting als de HIV dag zijn afgelast. Nondeju. Hier baal ik echt van! Niks aan te doen, het geeft maar weer eens aan hoe zinloos het is om te plannen als je op reis bent in tropische gebieden. Het weer bepaalt. Als het een beetje droger wordt, stap ik op de boot richting vasteland. Dit keer met mijn enorm knappe secret crush doctor Andy uit Nieuw-Zeeland die met me mee gaat naar de clinic waar Kevin werkt. Ik wil Kevin nog even opzoeken ook al kan ik niet met hem aan het werk vandaag. Hij is aangenaam verrast als ik op zijn deur klop (na een lange zoektocht door dit lokale kleine gekke ziekenhuis) en hij vertelt ons alles wat hij kan vertellen over de manier waarop ze hier met HIV omgaan. Als counselor komt hij natuurlijk van alles tegen, schrijnende verhalen, maar gelukkig heeft hij vanuit de VN supergoede handvatten om er op de juiste wijze mee om te gaan. De gratis condooms komen op tafel en ik bloos van oor tot oor als Kevin een handvol in mijn en Andy’s zakken stopt. Ik pas vriendelijk voor Kevin’s demonstratie met de houten nep-piemel. We nemen afscheid met een enorme knuffel en dit weer zo’n goodbye die ik lastig vind. Kon ik hier maar blijven en wat doen.

Glitters in de bus (en in mijn ogen)

Ik neem ook afscheid van m’n arts met teveel grenzen en stap op de bus richting het zuiden van Belize. Het is heerlijk om weer in de lokale bus te zitten en te kletsen en grappen met de lieve donkere kindjes en hun ouders. Spreuken op de wand zoals: “There is no luck like Belize luck” en “Take your litter so Belize can glitter!”. Ik hou ervan! Ik zit naast een man die bij defensie werkt en we hebben een open gesprek over de corruptie aan de landgrenzen en het verschil met Belize. Ik ben echt zo dol op dit land, dat ik voel dat ik eigenlijk niet weg wil! Ik vertel ook tegen iedereen hoe verliefd ik ben geworden op dit land, ondanks of misschien ook juist wel door zijn uitdagingen. En de mensen zijn zo zo zo fijn! Iedereen glimlacht dankbaar als ik hen vertel hoe mooi mijn weken hier zijn geweest.

bus

Wet & wild

De volgende ochtend neem ik de boot richting Guatemala. Ik ben echt verdrietig merk ik. Dit land heeft me zo gegrepen. Op het bootje tovert de captain ineens een groot zeil uit één van de kastjes. Of we die even over ons heen willen houden. De komende anderhalf uur. En ja, dit wordt wat ja. De boottocht is WILD. Met enorme hoofdletters. De boot ketst alle kanten op en neemt de golven mee de boot in. Ik moet lachen, ik hou wel van wat spektakel, maar meerdere mensen in het bootje zijn niet lekker of bang. De captain blijft ondertussen maar schreeuwend met mij praten en probeert me te overtuigen om zo de boot ook weer mee terug te nemen. Er is geen land zoals Belize, maar er zijn ook nergens op de wereld zulke upfront overduidelijk-geinteresseerde-available-mannen (met veel te grote kleren en een veel te grote mond) als in Belize! Daag flapdrol, ik ga terug naar m’n andere liefde, Guatemala! Want daar mag ik nog een laatste keer van watervallen af springen, de zee induiken, genieten van de jungle aan de rivier bij een eco-farm aan Rio Dulce ennnn…..mijn laatste wens van de bucket-list afstrepen: vulkaan Acatenango beklimmen (bijna 4km hoog) om ieder uur de actieve vulkaan Fuego te zien uitbarsten. Dreams DO come true!!!!

Advertisements

Van incredible richting horrible India

“Ik wil graag meer avontuur”, zei ze enkele weken geleden naïef. Be careful what you wish for when in India…

Allepey
– Met vijf nieuwe vrienden op een Houseboat door de backwaters van Kerala, prachtige rivieren door groene gebieden waar mensen lokaal traditioneel leven.

IMG_0485

Prachtig, maar mijn hoogtepunt is het slapen naast zo’n dorpje. Zodra de boot aanlegt voor avondeten en de nacht, spring ik op de kant. Ik speel met het gezinnetje dat onze maaltijd zal bereiden en zie hoe mama binnen 2 sec een kip kilt en slacht. Oef. Ik vind mijn vegetarische-principes weer eens erg prettig vandaag. Ik knuffel met de 11 maanden oude baby en zing liedjes.

IMG_1291

Als ik een rondje door dit dorpje doe, spreek ik 2 jonge meisjes aan. Als snel nodigen ze me uit: “Come miss, you see my house”, en binnen mum van tijd ga ik alle huizen van hun familieleden langs. Overal móet ik op de enige stoel of bank zitten die ze hebben en overal is het dezelfde bende in huis. Spullen opgestapeld en ik kan de vloer nergens zien. Overal hangen foto’s aan de muur van goden en guru’s en ik krijg uitleg bij iedere foto. Ik vraag om hun schoolboeken en krijg een Engels textbook te zien waar ik echt van onder de indruk ben: behoorlijk moeilijk Engels (Can I talk to the manager please to discuss our inconvenience?), en aardig wat moraliserende vragen en antwoorden. Voorin het boek een nationalistische tekst en het Indische volkslied, wat ik schoolkinderen ‘s ochtends hoor zingen als ik langs een school loop. Het wakker worden midden in de natuur is zo fijn en een duik in de rivier kan natuurlijk niet ontbreken. Al moet ik toegeven dat het best raar zwemt in dit water, wetende dat mijn ehm ochtendurine hier ook ergens te vinden is. En niet alleen die van mij en ook niet alleen urine vrees ik. Maar goed, als zij hun was hier doen, dan kan ik hier vast ook badderen. Damn wat ben ik dol op het ontluikende Indiase leven in de ochtend.

IMG_0501

Ik teken samen met een van de kindjes en als ik op m’n ukelele speel verzamelen de kinderen zich om me heen en krijg ik zelfs applaus. Dat voelt heel fout haha dus ik laat hun lekker spelen, ook al hebben ze blijkbaar nog nooit een gitaar gezien en hebben ze geen idee hoe ze het moeten vasthouden.

Pondycherry
– Een werkelijk prachtige oud-Franse kolonie aan de oostkust van India. Hier ontmoet je Indiërs die Frans tegen je spreken en zich voortbewegen op de fiets voor de mooiste oud-Franse gevels.

IMG_0848

De stad is verdeeld in een oud Frans gedeelte en de rest is Indisch. Dit is hemels, je loopt gewoon van de ene wereld de andere in. Croissants als ontbijt en daarna een Chai aan de overkant.

Ondertussen blijft het natuurlijk wel gewoon India met levende of geslachte kippen aan het stuur en markten vol met prachtige kleuren en mooie mensen.

IMG_0777

IMG_0799

Ik start iedere ochtend met een verse Chai op de hoek van de straat en voel me zo thuis bij mijn thee-man die me steeds zo enthousiast begroet. “Morning! Sit down!” terwijl hij me richting zijn mini-zitje gebaard, waar de buurmannen een peukie roken. Dit is echt de beste chai ever en ik vind hem zo lief met zijn stralende lach. Deze plek is perfect.

IMG_0808

Voor de honden is het iets minder perfect. Dit is duidelijk de sipste hond die ik ooit heb gezien. Och arm.

IMG_0877

Er zijn kerkjes (incl flatscreens overigens) waar ik helemaal rustig wordt en de vrome christen in mij zich gekoesterd voelt en tempels waar ik helemaal kriegel wordt maar tegelijkertijd van onder de indruk ben. Dit is duidelijk the best of both worlds.

IMG_0858

Mavallapuram:
– Na de intense 10-daagse-stilte Vipassana (zie andere blog) besluit ik 3 dagen de tijd te nemen om weer te wennen aan interactie met de buitenwereld in Mavallapuram, een klein kustplaatsje in het oosten.
Na onnodig lang in de bus gezeten te hebben richting Chennai en weer terug, simpelweg omdat het blijkbaar in niemands hoofd opkomt dat je ook de weg over kunt steken om daar direct de juiste bus te nemen ipv helemaal terug de stad in te gaan (dit snap ik echt nog steeds niet), arriveer ik met 5 medemediteerders aan t strand. De zoektocht naar een guesthouse kan beginnen. Alles wat ik wil is ruimte. Het voelt alsof we net uit de gevangenis komen dus ik wil SPACE. Vrijheid. Iets anders zien dan die witte muren. Het eerste het beste guesthouse met een dakterras moet het zijn. Als ik vraag of ik mijn kamer mag zien, neemt de eigenaar me mee naar boven. Hij wijst de deur, ik doe hem open en tref 3 travestieten op mijn bed. Ook hallo. Ik kijk vast verbaasd maar zij groeten me liefdevol. Ik zie travestieten alleen maar in de trein hier, waar ze dan in hun handen klappend en roepend rondlopen en mannen betasten en in hun zakken voelen om zo om geld te vragen. Ik begrijp nooit zo goed hoe dit werkt maar ik begrijp ook niet dat ze hier op mijn bed liggen. Ik vind deze wel lief 🙂 en drie uur later zijn ze weg en heb ik m’n vrijheid én privacy weer terug. Tijd om op t dak te gaan zitten en de wijde wereld in te staren. Dat gaat hier prima. De bevolking lijkt zelf niet heel veel meer uit te voeren. Visnetten ontknopen, luieren en vooral heel heel heel veel potjes kaarten. What a life.

IMG_0949

– Na drie vredige dagen van bijkomen, onze ervaringen delen (hard nodig, we zitten er zo vol van), wennen aan normale maaltijden en samen uren mediteren bij zonsopkomst en ondergang, ben ik wel weer klaar voor het normale leven denk ik. En ach, in deze meditatieve superheldere relaxte toestand kan ik ongetwijfeld alles aan. Ik heb een vlucht om 9u vanaf Chennai Airport. Vertrek om 6u ‘s ochtends heb ik afgesproken met m’n riksja-chauf. Hij is er niet. Gelukkig vraag ik altijd telefoonnummers als ik iets afspreek en ik krijg hem slaperig aan de lijn. “5 min!”. Tien min later is ie er nog niet, ik bel nog maar eens. “3 min”. Haha ik hou zo ontzettend van de tijdsbeleving van de Indiër. Ik drink nog maar een chai-tje met de schoonmakers van de tempel hier. Een kwartier later vertrekken we. “Wie mediteert, hoeft nooit meer te wachten”, leerde een teacher me ooit. Dat gaat nu wel op dus tijdens de rit die 1,5u zal duren, mediteer ik op de achterbank. Totdat de riksja raar begint te doen. En uiteindelijk stilvalt. Ja hoor, hij is stuk. Tijd om z’n vrienden te bellen, of ik kan beter zeggen, z’n brother, want iedereen hier schijnt elkaars broer te zijn.

IMG_0960

Nu wordt het wel wat spannend om m’n vlucht te halen maar de beleving van spanning en stress zijn HEEL anders sinds vorige week. Gelukkig kan ik nog wel realistisch denken dus ik sla zijn aanbod om “te wachten op de riksja van een vriend” af en laat hem een passerende riksja aanhouden. De mannen regelen met elkaar wie hoeveel geld ontvangt en ik haal mijn vlucht op het nippertje. Bijna zonder stress. Deze nieuwe relaxte modus bevalt me prima.

Mumbai
– De grootste volste stad van India (inwoneraantal onbekend vanwege de grootste sloppenwijken van Azië waar niemand kan tellen) stond niet perse op mijn planning, maar na een uitnodiging van mijn IBFF om te vieren dat ik de Vipassana 10 dagen heb uitgezeten, vlieg ik toch het land over voor een nacht in The Taj Palace. Ik ga slapen in een paleis! Van buiten ziet het er al fenomenaal uit, het is een attractie voor vele toeristen om alleen de buitenkant al te zien. Het voelt HEEL raar om met m’n slippertjes en ongewassen verstofte backpackers-outfit langs de beveiliging door de metaaldetector bij de ingang te lopen en raar aangekeken te worden, maar ja, we slapen hier toch echt. Ik weet niet wat me overkomt als we binnen staan. Dit is by far het allermooiste hotel dat ik ooit in mijn leven heb gezien. Ik kan niet geloven dat ik in een bed mag slapen dat werkelijk schoon is, niet aanvoelt als een houten plank, met schone lakens, zelfs een dekbed en….een waanzinnig mooie badkamer met jawel…warm water!!! Dat natuurlijk vanuit een regendouche op me neerdaalt. Shampoo! Douchegel! Handzeep! Een spiegel! Een föhn! Een zachte schone witte badstof handdoek! Ik kan mijn geluk echt niet op en ben 24u sprakeloos door de luxe die me omgeeft. De prinses in mij ontwaakt weer. Wat een cadeau om je op deze manier heel even terug te mogen trekken uit het rauwe Indiase leven en weer even op te laden. Wow.

Delhi

IMG_1002

– Als ik ergens vaak voor gewaarschuwd ben en inmiddels zelfs een beetje bang voor ben geworden door alle verhalen, dan is het de hoofdstad van India wel. Op een doordeweekse ochtend kom ik om 8u per trein aan. Eerste gedachte: “Dat valt reuze mee”. Maar na 3 dagen doffe kille brutale respectloze ellende neem ik mijn woorden terug. Waarom?
1. Ik maak hier kennis met de liegende Indiër: “daar om de hoek hoef je niet te lopen nee, want daar is niks, daar is alleen een parkeerplaats, nee dit is niet meer open, nee dit guesthouse is afgebrand maar ik weet wel een andere, ik moet met je mee de tempel in om je te beschermen voor de apen, dit is een luxe toeristenbus en daarom betaal je meer, “your destination is very far, you can not walk”, “no dormitory only double room”. Ik zeg het je een keer omdat ik het gewoon kwijt moet: flikker op, jullie zijn allemaal vuile smerige leugenaars, nou laat me met rust. God wat lucht dit op en god wat had ik dit graag hardop tegen every single one of them gezegd. My god.
2. We zijn allemaal naar Delhi gekomen om elkaar op te zoeken voor het leukste Hindoestaanse feest van het jaar: Holi. Het festival waar men elkaar zegent met verfpoeder en elkaar happy Holi wenst. Omdat de winter voorbij is, de maan weer vol is en de lente zich aankondigt. Dit feest past bij me en ik zou willen dat we 21 maart thuis ook bewust zouden vieren. Goed, waar beter te vieren dan in de hoofdstad, met vrienden die je in de afgelopen maanden tegen bent gekomen. Ik zeg het je, het is drie keer kut. Sorry maar ik kan het niet zachter zeggen. Waarom? Het begint sochtends om 9u op straat nog heel zacht, lief, met een vinger met poeder over je voorhoofd en een oprechte happy Holi-wens. Dit is zo mooi en ik prijs me gelukkig hoe we zo één mogen zijn met de Indiase Hindoestaanse bevolking in het oude deel van de stad. Maar nog geen uur later is het feest veranderd in een gemeen, hard, fysiek, pijnlijk en naar festijn waar dronken mannelijke Indiërs proberen om zoveel mogelijk vrouwelijke westerse toeristen te betasten (echt overal) en te bekogelen met veel te grote waterballonnen en rauwe eieren. Volgensmij was dit niet het idee achter happy Holi. Zelfs de drie stoere westerse mannen waar ik mee samen ben kunnen me zelfs niet beschermen tegen alle aanvallen. Als een politieman een van onze betasters werkelijk kei hard op zijn bek slaat om ons te beschermen en ons terugstuurt naar het hostel, lijkt me dat een duidelijk genoeg signaal dat het over is. Ik ben blij dat ik m’n “no expectations-rule” heb toegepast, maar teleurgesteld ben ik toch.

IMG_1286

Laat ik dat ei in m’n kruis maar zo snel mogelijk vergeten en terugdenken aan die zachte vingers over m’n voorhoofd waarmee we de dag openden vanmorgen. Want ook dit is India.

Mannen in de rij voor alcohol, de dag voor Holi:

IMG_0972-0

3. Vanwege nummer 1 en 2 heb ik al snel besloten dat dit niet de plek is om lang te zijn en dus sta ik na 3 dagen Delhi al op het Old Delhi trainstation te wachten, samen met een bende andere mensen, op mijn trein naar Jaipur.

IMG_1030-0

Mijn trein is vertraagd (zoals alle andere treinen in India overigens, nooit 5 min zoals de NS maar eerder 5 uur). Ik zie kinderen van het perron op het spoor plassen. Kinderen over het spoor struinen op zoek naar eten dat mensen uit de trein hebben gegooid. Een kind van 8 met een sigaret in zijn mond. Vrouwen die hun was ophangen naast de vervuilende treinen. Een man die op het spoort poept. Bedelende ongewassen kinderen die trucjes doen om geld te verdienen. Een vader naast me die zijn kinderen slaat met een stok als ze ruzie maken. Starende mannen-ogen, op mij gericht. En honderden mensen gewikkeld in lakens, slapend op het perron. Oef. Dit is niet het zachtste afscheid van een stad dat ik ooit gehad heb. Maar het is oke. Het past precies bij deze stad. En dit wilde ik zien en meemaken. Het is zo’n contrast met thuis, dit is waarom ik reis. Ook als snap ik het misschien niet allemaal, het schudt me wakker en maakt me bewust van het bizar gelukzalige overvloedige leven dat wij leiden in het westen. Terwijl ik in de deuropening van mijn vertrekkende trein zit, zwaai ik naar vrolijke spelende kinderen in de sloppen naast het spoor. Ik vraag me af welke kinderen gelukkiger zijn, die bij ons thuis die mopperen omdat ze naar school moeten (zoals ikzelf vroeger) of die hier, die gillend van plezier over de rails rennen. Ik heb geen idee.

IMG_1037

Jaipur
– Ik geloof dat ik een semi-zwartrijder ben vandaag. Dat is ontstaan nadat ik een keer per ongeluk zwart heb gereden in Mumbai (succesvol zonder gepakt te worden) en ik Rich gisteren heb aangemoedigd om (vanwege megadrukte bij de ticketdesk en omdat hij zijn bus moest halen) samen op mijn ticket met de metro te reizen en we over een poortje zijn gesprongen. Ik weet het niet maar als niemand zich hier aan de regels houdt dan lijkt dat ook iets los te maken bij mij. Aangezien er geen tickets meer zijn voor de normale klasse in de trein richting Jaipur, heb ik een “general ticket” gekocht. Net zoals de Indiërs. Punt is alleen dat general class nogal vol zit. Zodra de trein tot stilstand komt, rent iedereen naar de deur om er vervolgens massaal ingeduwd en gepropt te worden. Ik kan er gewoon niet eens bij of tussen met m’n tas. En eigenlijk wist ik dit van tevoren. Ik installeer mezelf in de AC-klasse, tussen de rijkere Indiërs. Die me irritant vinden omdat ik geen betaalde zitplaats heb. Als er voor de vierde keer (!!) een conducteur langskomt en ik dus ook voor de vierde keer doe alsof ik slaap, begin ik em toch een beetje te knijpen. Ik moet lachen om mezelf, ik ben ZO’N watje en zon slechte moraalridder. En dus installeer ik me even later, als bange schijterd puur uit angst voor reprimandes, in de deuropening van de trein terwijl ik de zon zie ondergaan. Er is geen betere zitplaats in de trein dan deze.
Het lastige aan de Indiase treinen is dat stations niet worden omgeroepen en er ook geen bordjes op de perrons staan. Ik weet dus nooit wanneer ik er uit moet. Als je in India wilt reizen, zul je over een flinke dosis vertrouwen in de medemens moeten beschikken, óók als je keer op keer genaaid wordt door eerder genoemde onbetrouwbare ratten. Als een gezin naast me “Jaipur!” zegt, stap ik dus braaf uit. En snel weer in als iemand op t perron zegt dat ik er nog lang niet ben. Whatever. Ik volg braaf. Ach ja, het houdt je bezig en ik heb duidelijk niks beters te doen dan m’n tas optillen en verslepen. Gelukkig stap ik 15 min later op t juiste station uit en heb ik weer wat geleerd vandaag. Niet meer zo stoer doen, niet meer zwartrijden.
– Hoe gelukkig kun je zijn als je na het rauwe Delhi in Jaipur wordt verwelkomd door een jonge dude die goed Engels spreekt en me oprecht helpt bij het vinden van een guesthouse dat ík wil, zonder iets op te dringen. Als hij me ergens binnenbrengt en ik door de receptionist verwelkomd wordt met een enorme schaamteloze boer gevolgd door een “Hello Miss!”, dan is dat voor mij reden genoeg om te blijven. Hier ruikt het immers naar avontuur 🙂
En inderdaad, saai is het hier niet. Als ik de volgende ochtend na m’n meditatiesessie op t dak (ze zijn hier in Rajasthan echt HEEL GOED in dak-faciliteiten, te gek!) French Toast bestel als ontbijt, zie ik al dat het wel eens een lastige bestelling kan zijn. Eerst komt ie met toast met omelet. Ik stuur hem terug. Dan komt ie met toast met honing. Ik stuur hem terug. Drie keer zal scheepsrecht zijn toch? Dan komt ie met toast met gebakken ei. Mijn god, waarom zet je iets op de kaart als je niet weet wat het is?! Goed, we zijn een uur verder en het interesseert me inmiddels niks meer dus geef me dat ei nou maar, het is al goed. India. De beste training in geduld en loslaten die je ooit zult krijgen.
– Als ik even later het magische Amber Fort bezoek, ontdek ik daar de gezelligste wc van de wereld. Drie hang-wc’s op een rijtje zonder enige afscherming.

IMG_1071

Hoe gezellig om zo op een rijtje te plassen? Ik kan niet ontkennen dat ik best wel blij ben dat ik niet hoef te poepen nu.
– Even later laat de riksja-chauf een van mn dromen uitkomen. Hij vraagt me of ik de riksja misschien wil besturen? Hell yeah! Als een kind zo blij scheur ik even later over de Indiase wegen. Hoera!
– Ook de rest van deze Pink City is prachtig. De oude tradities, een waterpomp midden in de stad, de lekkerste verse yoghurtshakes, opa en kleindochter bij een opkomende zon, oma die precies weet hoe ze geld moet vangen bij de toeristen, de heerlijke kleurrijke bende in de winkels en de beveiligers bij Amber fort die wel wat beters te doen hebben dan het fort bewaken. Ik slurp de mooie dingen van India op.

IMG_1070

IMG_1080

IMG_1046

IMG_1093

Maar dan is het zover. De pracht van India slaat om. Ik dacht dat ik m’n portie stomheid wel gehad had in Delhi maar het tegendeel is waar. Als ik het pad naar de Surya-tempel op loop en de jongen voor me ineens omdraait om zijn piemel uit zijn broek te halen om hem aan me te showen, is India ineens een stuk minder incredible. Wat sneu. Ik ben niet eens geshockeerd of bang. Ik vind het zo zielig voor hem dat hij de behoefte heeft om dit te doen. Waarom? Beledig ik hem door alleen te zijn als vrouw? Heeft hij last van onderdrukking van zijn seksualiteit? Is er iets mis met hem? Ik kan het alleen maar raden. Hij achtervolgt me tot aan de tempel op de top maar ik doe alsof ik niks gezien heb. Hij druipt af als ik me aansluit bij een Amerikaanse gast die zich direct over me ontfermt als ik vertel wat er zojuist gebeurd is. Ja hij wil mijn husband wel even zijn en ik ben veilig. Bizar is het contrast ook nu weer, als ik twee minuten later liedjes zit te zingen met een 7-jarig Indiaas meisje in de surya-tempel. Incredible again. India is zo’n gek land, zoveel extremen, zoveel uitersten. Ik kan niks anders doen dan het te ondergaan en accepteren.

Eenmaal terug bij de riksja heb ik wel weer genoeg gezien voor vandaag geloof ik 🙂 ik vraag m’n chauf om me terug te rijden naar m’n guesthouse. En dan wordt hij ineens ook nasty. Waar we net nog beste vrienden waren en ik z’n riksja mocht besturen, ben ik nu blijkbaar ineens een stom wijf omdat ik niet mee wil naar zijn huis of zijn vrienden om “chai te drinken”. Hij zeurt, hij beledigt me en springt ineens veel te dicht naast me op de achterbank. Luister vriend, ik heb net meerdere keren gevraagd of je wilt ophouden met zeuren of ik met je mee ga, ik heb je al uitgelegd wat nee betekent en nu ga ik het je nog een laatste keer vriendelijk vragen, maar als je niet luistert ga ik echt gruwelijk gebruik maken van deze gelegenheid om te oefenen met het aangeven van mijn grenzen. Stop met vragen, opdringen en aanraken en ga terug naar je eigen plek (waar inmiddels ineens een vriend van hem zit die de riksja bestuurt). En weer ben ik niet bang maar nu wel boos. Hij krijgt m’n smerigste blik te zien en ik vertel hem dat ik het meen. Rot op. Hij luistert. God wat heb ik zin om hem een mep te geven. Ik vrees dat deze agressie niet alleen op hem is gericht maar ook op z’n landgenoot van daarnet en op al die andere mannen die me de afgelopen week hebben aangestaard, aangevoeld en aangesproken. Ik heb het gehad. Ik vind Jaipur ineens een kutstad (wat het helemaal niet is, maar ik ben al het moois duidelijk weer vergeten) en de hoeveelheid scheldwoorden die zich ineens in mijn woordenboek bevinden is ook niet meer normaal. Ik kan beter gaan…

….to be continued, inclusief meer piemels en antwoord op de vraag waarom je ergens blijft als je het er horrible vindt. Speak soon.