Mister Pete

I met this beautiful old man yesterday. He is 95. Can you believe what it’s like to be 95? I can’t. And let me tell you, this guy is so full of life that even a 18-year-old should be jealous:

Yesterday I hitchhiked all the way from Bacalar, Mexico, to a tiny little town called Chunox across the Belizean border. It took me 5 hours and 4 rides to get there. Everyone was so generous and I heard so many beautiful stories again (its great how they all speak English here!!). As I walked through the tiny village after my last hitch, trying to find the only bus stop in town, I was greeted by Belizean kids “Hola Gringa!” from their garden and barked at by random street dogs. Then I reached the bus stop. There was a little family-gathering and it took me at least an hour to find out who belonged to whom. I played with the 5-year-old Lucy and chatted away with her 14-year-old brother Samir. “What does your country look like?”, he asked me. “Well, eh, it’s very different. We have no banana-, coconut-, avocado- or mango-trees like you do”, I told him. He looked at me with amazement: “So what do you eat then???”. Great conversation (:

As soon as the family left, this old skinny man who owned the shop next to the bus stop came and sat next to me. “There is no bus on Sunday, but you might be able to get a ride soon”, he said. I started to ask him my favourite questions and he told me his life story. It was filled with love-stories and great adventures. “Life is about love, you know, it’s the most important thing. As long as you are loved, you are alive. I am loved by my creator, I thank Him every day for the life that I get to live. I am a very happy person.” He talked for hours and kept on smiling the whole time. He looked stunning, with his gorgeous smiley face. So so beautiful from the heart. I told him that he looked like a very happy man to me. He said: “I was blessed with giving. People can take everything away, but they will never be able to take away my blessing of giving. Do you want some coconuts from my garden? You can take anything you like, really!”. He told me about his plans: “I want to build 4 little cabanas in my yard. I will start this weekend and yes, I will do that myself. And then maybe, when I finish them, I will buy some more land with a few ruins over there”, and pointed across the jungle. “Tell your friends about me cause in two years from now, everything will be finished for you and your friends to come back!”. I wondered how old he was, since this seemed like a life-long-plan. He wanted me to guess. I started at 64 and kept on going up, while he laughed out loud and kept on yelling “Up!!! Up!!!”. He appeared to be 95. My god, 95! I had never met anyone that old in my life ever before. I told him that he seemed so full of life that I could just not believe that this was the truth. “Well, I am going to be 120 years old you know!”, he said. He told me he was trying to build the property because he wanted to leave something for his granddaughter. She was 17, about to turn 18 on the 17th of August. I looked at him and smiled: “that’s my birthday too…”. We both had a glance in our eyes.

There was no bus on Sunday. He was right. And apparently there were no cars either going in my off-the-beaten-track-direction today. I think I had to thank Him and my new friend Senor Pedro, or as he wanted me to call him, Sir Pete for that, as this afternoon with him was one of my all-time-favourites. After three beautiful hours of listening and waiting, I got picked up by a 35-year old Guatemalan girl named Noëmi, who gave me food and shelter. She even let me sleep in her swinging bed and I was therefore safe from the scorpions that were crawling over the jungle floor. So nice. So generous, again.

This morning I went back to the bus stop and hung out with Mister Pete again. I was an hour early, since I had no clue I had arrived in a different time zone. He kept on smiling about my ignorance. He said I would be picked up for my last hitch by two primary-school teachers in a white car. He said they would arrive at 7.20. He was exactly right. They wanted to give me a ride and I said my last goodbye to my favourite 95-year old.

God bless mister Pete.

Lift me up

Zet het kind het toeristisch gebied uit en naast een snelweg en ze is weer vrolijk. Het is niet zo heel moeilijk! Duim omhoog, lief lachen en misschien je haren los als het te lang duurt. Het kost me maar een paar uur meer dan wanneer ik het OV zou nemen en ik zeg het je: het is ZO LEUK!

Eerst word ik achterin een truck gegooid tussen de mango’s door een jong stel met baby. Vervolgens, na lang wachten in de verzengende hitte (don’t do this hitch-hiking-thing in the middle of the day!), word ik opgepikt door een Beliziaanse bus vol Creoolse mensen en de grens over gezet.

bus

Dit is veruit de makkelijkste grensovergang ooit. Ze kijken me niet eens aan en de stempel staat al voordat ik hoi heb gezegd. Vanaf daar nog een keer lief kijken om ergens te mogen plassen bij iemand in de tuin, en ja hoor daar issie weer, het gat in het hout (precies zoals vooroorlogs bij ons). Even mikken and off we go.

Vervolgens word ik opgepikt door Jezus, zo’n lieve aardige man, die nog zegt: “Ik zou de bus nemen als ik jou was, dat gaat makkelijker!”, maar nee, ik wil met hem mee, “much more fun!” zeg ik hem. Jezus geeft me de beste introductie in Belize die er is. Er is meer dan genoeg land voor iedereen, daarom mag iedere buitenlander hier land kopen. Er is teveel land voor de kleine hoeveelheid mensen die hier woont zelfs, slechts 331.000 inwoners op een oppervlakte half zo groot als Nederland. Er is ook meer dan genoeg eten en drinken, want ongeveer alles groeit hier in het zonnige, vochtige klimaat en de visserij bloeit. Doordat de dorpjes klein zijn, kent iedereen elkaar en is het superveilig: lang leve de buurtcontrole! Hier in het Noorden wordt niet gestolen. Daarnaast, 99,9% van de kinderen tot 14 jaar gaat naar school want het is gratis en verplicht (je hoort me zuchten he, wat een verademing na al die slechte voorzieningen van de afgelopen maanden!). En, ook fijn na al dat onmogelijke Spaans, iedereen spreekt Engels want het wordt verplicht de hele dag gesproken op school. Eindelijk, kan ik weer de diepte in met mijn gesprekken. Jezus zet me af op de hoek van zijn dorpsstraat en slechts 30 min later word ik meegenomen door Manuel en zijn neef, hoera! Zijn Engels is niet zo top, maar hij komt dan ook uit Guatemala. Het leven is hier beter, vindt hij. Hij zegt hetzelfde: “er is genoeg voor iedereen”.

We passeren Little Belize, het dorp waar de Mennonites zich hebben gevestigd: een soort van Amish-achtige religieuze groep die wars is van oa elektriciteit en geboortebeperking. Hele gezinnen (14 kids) achter op een paard en wagen en enorme boerderijen en landerijen. Ik stap echt zo de middeleeuwen in, ook qua kledingvoorschriften trouwens, zo boeiend om te zien dat dit bestaat.

mennonite-women  mennonites_9575

2114245496_469b848b27

Ze zijn als sinds de 17e eeuw onderweg (vanuit Nederland! Ik wist van niks!) naar een veilige plek om zich te mogen vestigen, zonder deel te nemen aan welke politieke- of regeringseisen dan ook. Ze waren nergens welkom. Niet in Europa, niet in de de VS, niet in Mexico, maar in Belize werden ze met open armen ontvangen. Inmiddels voeden ze praktisch het hele land. En dat dus allemaal met de hand. Impressive! Ik vind Belize nu al fijn!

Even later zet Manuel me af aan de rond van een dorp, bij de bus stop. Maar neeee, dat is niet de juiste bus stop! Iedereen die me passeert en me vraagt waar ik heen wil, vertelt me dat de bus aan de andere kant van het dorp stopt. Lopen dan maar. Langs kleine gekleurde houten huisjes, omringt door tuintjes en blaffende honden. Iedereen groet me supervriendelijk. Het voelt allemaal zo gemoedelijk. Eenmaal aangekomen bij de bushalte ontmoet ik Senor Pedro en zijn familie. Ik stel vragen en luister naar zijn verhalen terwijl de 3 uur wachten voorbij vliegen.

WIN_20150615_073828 (2)

Er komt maar geen bus. Nee duh, dat zei Senor Pedro me 3u geleden ook al, maar ik hoopte het stiekem toch. Er komen ook geen auto’s voorbij en inmiddels is het donker dus het ziet er naar uit dat ik op het bankje van de bus ga slapen… Totdat de mooie Noëmi haar auto terug uit rijdt en vraagt of ik bij haar wil slapen misschien? “I have been in your situation and I was crying all night because no one wanted to give me a ride, I don’t want you to feel the same!”. Ik ben niet bepaald aan het huilen in het prachtige bijzijn van Senor Pedro, maar ik vind het wel superlief dat ik bij haar mag slapen!

Midden tussen de maisvelden staat haar huis. Haar man is in de US voor zaken, ze heeft geen baan en vindt het saai in haar eentje. We kletsen, ze kookt voor me en we kijken samen naar de Mexicaanse versie van X-Factor om het vervolgens helemaal af te zeiken 🙂 daarna brengt ze me naar mijn kamer, met, jawel, een swinging bed. Een tweepersoons bed verbonden aan 4 touwen aan het plafond. En een muur vol met Duitse oorlogs-afbeeldingen. Huh? Ja, gekocht van de Mennonites..

WIN_20150615_064842     WIN_20150615_064853

En, een lief klein niet-zo-schattig schorpioentje in de badkamer. Die ik ontdek terwijl ik op m’n blote voeten op de wc zit. Oeps. Oke, ik ben dus niet voor veel dingen meer bang, maar schorpioenen staan naast jaguars bovenaan mijn liever-niet-lijst. Ik kan hem makkelijk doodmaken, maar de boeddhist in mij kan dat niet aan. Ik bekijk hem uitgebreid, zie hoe hij een dikke vette spin vermorzelt en besluit dan dat hij duidelijk iets toevoegt aan mijn kwaliteit van leven in deze nu-spin-vrije badkamer. Hij mag blijven. Al heb ik spijt van die beslissing als hij een half uur later uit het zicht is en ik hem toch echt wel knijp. Waar is ie?

Goed, de volgende ochtend word ik levend en zonder schorpioen in bed wakker en wandel ik terug naar Senor Pedro bij de bushalte. Ik ben nogal vroeg, schijnbaar staat de klok hier anders dan in Mexico. Ik vind mijn naïviteit een groot geschenk, het draagt steeds weer bij aan mooie ervaringen. Zit ik daar lekker weer een uur te babbelen met mijn oude vriend! Hij voorspelt dat er twee docenten om precies 07.20u langskomen met hun witte pick-up. Zij willen me vast een lift geven naar Sarteneja. En hij heeft gelijk: hij vraagt het vriendelijk en ze willen me wel meenemen. Toch fijn want de eerste bus komt pas over 6u. En dat duurt me te lang hier tussen de muggen. Over een zandweg vol kuilen scheuren de ladies me richting bestemming: Sarteneja. Lekker off the beaten track. Hier heb ik naar verlangd.