Van incredible richting horrible India

“Ik wil graag meer avontuur”, zei ze enkele weken geleden naïef. Be careful what you wish for when in India…

Allepey
– Met vijf nieuwe vrienden op een Houseboat door de backwaters van Kerala, prachtige rivieren door groene gebieden waar mensen lokaal traditioneel leven.

IMG_0485

Prachtig, maar mijn hoogtepunt is het slapen naast zo’n dorpje. Zodra de boot aanlegt voor avondeten en de nacht, spring ik op de kant. Ik speel met het gezinnetje dat onze maaltijd zal bereiden en zie hoe mama binnen 2 sec een kip kilt en slacht. Oef. Ik vind mijn vegetarische-principes weer eens erg prettig vandaag. Ik knuffel met de 11 maanden oude baby en zing liedjes.

IMG_1291

Als ik een rondje door dit dorpje doe, spreek ik 2 jonge meisjes aan. Als snel nodigen ze me uit: “Come miss, you see my house”, en binnen mum van tijd ga ik alle huizen van hun familieleden langs. Overal móet ik op de enige stoel of bank zitten die ze hebben en overal is het dezelfde bende in huis. Spullen opgestapeld en ik kan de vloer nergens zien. Overal hangen foto’s aan de muur van goden en guru’s en ik krijg uitleg bij iedere foto. Ik vraag om hun schoolboeken en krijg een Engels textbook te zien waar ik echt van onder de indruk ben: behoorlijk moeilijk Engels (Can I talk to the manager please to discuss our inconvenience?), en aardig wat moraliserende vragen en antwoorden. Voorin het boek een nationalistische tekst en het Indische volkslied, wat ik schoolkinderen ‘s ochtends hoor zingen als ik langs een school loop. Het wakker worden midden in de natuur is zo fijn en een duik in de rivier kan natuurlijk niet ontbreken. Al moet ik toegeven dat het best raar zwemt in dit water, wetende dat mijn ehm ochtendurine hier ook ergens te vinden is. En niet alleen die van mij en ook niet alleen urine vrees ik. Maar goed, als zij hun was hier doen, dan kan ik hier vast ook badderen. Damn wat ben ik dol op het ontluikende Indiase leven in de ochtend.

IMG_0501

Ik teken samen met een van de kindjes en als ik op m’n ukelele speel verzamelen de kinderen zich om me heen en krijg ik zelfs applaus. Dat voelt heel fout haha dus ik laat hun lekker spelen, ook al hebben ze blijkbaar nog nooit een gitaar gezien en hebben ze geen idee hoe ze het moeten vasthouden.

Pondycherry
– Een werkelijk prachtige oud-Franse kolonie aan de oostkust van India. Hier ontmoet je Indiërs die Frans tegen je spreken en zich voortbewegen op de fiets voor de mooiste oud-Franse gevels.

IMG_0848

De stad is verdeeld in een oud Frans gedeelte en de rest is Indisch. Dit is hemels, je loopt gewoon van de ene wereld de andere in. Croissants als ontbijt en daarna een Chai aan de overkant.

Ondertussen blijft het natuurlijk wel gewoon India met levende of geslachte kippen aan het stuur en markten vol met prachtige kleuren en mooie mensen.

IMG_0777

IMG_0799

Ik start iedere ochtend met een verse Chai op de hoek van de straat en voel me zo thuis bij mijn thee-man die me steeds zo enthousiast begroet. “Morning! Sit down!” terwijl hij me richting zijn mini-zitje gebaard, waar de buurmannen een peukie roken. Dit is echt de beste chai ever en ik vind hem zo lief met zijn stralende lach. Deze plek is perfect.

IMG_0808

Voor de honden is het iets minder perfect. Dit is duidelijk de sipste hond die ik ooit heb gezien. Och arm.

IMG_0877

Er zijn kerkjes (incl flatscreens overigens) waar ik helemaal rustig wordt en de vrome christen in mij zich gekoesterd voelt en tempels waar ik helemaal kriegel wordt maar tegelijkertijd van onder de indruk ben. Dit is duidelijk the best of both worlds.

IMG_0858

Mavallapuram:
– Na de intense 10-daagse-stilte Vipassana (zie andere blog) besluit ik 3 dagen de tijd te nemen om weer te wennen aan interactie met de buitenwereld in Mavallapuram, een klein kustplaatsje in het oosten.
Na onnodig lang in de bus gezeten te hebben richting Chennai en weer terug, simpelweg omdat het blijkbaar in niemands hoofd opkomt dat je ook de weg over kunt steken om daar direct de juiste bus te nemen ipv helemaal terug de stad in te gaan (dit snap ik echt nog steeds niet), arriveer ik met 5 medemediteerders aan t strand. De zoektocht naar een guesthouse kan beginnen. Alles wat ik wil is ruimte. Het voelt alsof we net uit de gevangenis komen dus ik wil SPACE. Vrijheid. Iets anders zien dan die witte muren. Het eerste het beste guesthouse met een dakterras moet het zijn. Als ik vraag of ik mijn kamer mag zien, neemt de eigenaar me mee naar boven. Hij wijst de deur, ik doe hem open en tref 3 travestieten op mijn bed. Ook hallo. Ik kijk vast verbaasd maar zij groeten me liefdevol. Ik zie travestieten alleen maar in de trein hier, waar ze dan in hun handen klappend en roepend rondlopen en mannen betasten en in hun zakken voelen om zo om geld te vragen. Ik begrijp nooit zo goed hoe dit werkt maar ik begrijp ook niet dat ze hier op mijn bed liggen. Ik vind deze wel lief 🙂 en drie uur later zijn ze weg en heb ik m’n vrijheid én privacy weer terug. Tijd om op t dak te gaan zitten en de wijde wereld in te staren. Dat gaat hier prima. De bevolking lijkt zelf niet heel veel meer uit te voeren. Visnetten ontknopen, luieren en vooral heel heel heel veel potjes kaarten. What a life.

IMG_0949

– Na drie vredige dagen van bijkomen, onze ervaringen delen (hard nodig, we zitten er zo vol van), wennen aan normale maaltijden en samen uren mediteren bij zonsopkomst en ondergang, ben ik wel weer klaar voor het normale leven denk ik. En ach, in deze meditatieve superheldere relaxte toestand kan ik ongetwijfeld alles aan. Ik heb een vlucht om 9u vanaf Chennai Airport. Vertrek om 6u ‘s ochtends heb ik afgesproken met m’n riksja-chauf. Hij is er niet. Gelukkig vraag ik altijd telefoonnummers als ik iets afspreek en ik krijg hem slaperig aan de lijn. “5 min!”. Tien min later is ie er nog niet, ik bel nog maar eens. “3 min”. Haha ik hou zo ontzettend van de tijdsbeleving van de Indiër. Ik drink nog maar een chai-tje met de schoonmakers van de tempel hier. Een kwartier later vertrekken we. “Wie mediteert, hoeft nooit meer te wachten”, leerde een teacher me ooit. Dat gaat nu wel op dus tijdens de rit die 1,5u zal duren, mediteer ik op de achterbank. Totdat de riksja raar begint te doen. En uiteindelijk stilvalt. Ja hoor, hij is stuk. Tijd om z’n vrienden te bellen, of ik kan beter zeggen, z’n brother, want iedereen hier schijnt elkaars broer te zijn.

IMG_0960

Nu wordt het wel wat spannend om m’n vlucht te halen maar de beleving van spanning en stress zijn HEEL anders sinds vorige week. Gelukkig kan ik nog wel realistisch denken dus ik sla zijn aanbod om “te wachten op de riksja van een vriend” af en laat hem een passerende riksja aanhouden. De mannen regelen met elkaar wie hoeveel geld ontvangt en ik haal mijn vlucht op het nippertje. Bijna zonder stress. Deze nieuwe relaxte modus bevalt me prima.

Mumbai
– De grootste volste stad van India (inwoneraantal onbekend vanwege de grootste sloppenwijken van Azië waar niemand kan tellen) stond niet perse op mijn planning, maar na een uitnodiging van mijn IBFF om te vieren dat ik de Vipassana 10 dagen heb uitgezeten, vlieg ik toch het land over voor een nacht in The Taj Palace. Ik ga slapen in een paleis! Van buiten ziet het er al fenomenaal uit, het is een attractie voor vele toeristen om alleen de buitenkant al te zien. Het voelt HEEL raar om met m’n slippertjes en ongewassen verstofte backpackers-outfit langs de beveiliging door de metaaldetector bij de ingang te lopen en raar aangekeken te worden, maar ja, we slapen hier toch echt. Ik weet niet wat me overkomt als we binnen staan. Dit is by far het allermooiste hotel dat ik ooit in mijn leven heb gezien. Ik kan niet geloven dat ik in een bed mag slapen dat werkelijk schoon is, niet aanvoelt als een houten plank, met schone lakens, zelfs een dekbed en….een waanzinnig mooie badkamer met jawel…warm water!!! Dat natuurlijk vanuit een regendouche op me neerdaalt. Shampoo! Douchegel! Handzeep! Een spiegel! Een föhn! Een zachte schone witte badstof handdoek! Ik kan mijn geluk echt niet op en ben 24u sprakeloos door de luxe die me omgeeft. De prinses in mij ontwaakt weer. Wat een cadeau om je op deze manier heel even terug te mogen trekken uit het rauwe Indiase leven en weer even op te laden. Wow.

Delhi

IMG_1002

– Als ik ergens vaak voor gewaarschuwd ben en inmiddels zelfs een beetje bang voor ben geworden door alle verhalen, dan is het de hoofdstad van India wel. Op een doordeweekse ochtend kom ik om 8u per trein aan. Eerste gedachte: “Dat valt reuze mee”. Maar na 3 dagen doffe kille brutale respectloze ellende neem ik mijn woorden terug. Waarom?
1. Ik maak hier kennis met de liegende Indiër: “daar om de hoek hoef je niet te lopen nee, want daar is niks, daar is alleen een parkeerplaats, nee dit is niet meer open, nee dit guesthouse is afgebrand maar ik weet wel een andere, ik moet met je mee de tempel in om je te beschermen voor de apen, dit is een luxe toeristenbus en daarom betaal je meer, “your destination is very far, you can not walk”, “no dormitory only double room”. Ik zeg het je een keer omdat ik het gewoon kwijt moet: flikker op, jullie zijn allemaal vuile smerige leugenaars, nou laat me met rust. God wat lucht dit op en god wat had ik dit graag hardop tegen every single one of them gezegd. My god.
2. We zijn allemaal naar Delhi gekomen om elkaar op te zoeken voor het leukste Hindoestaanse feest van het jaar: Holi. Het festival waar men elkaar zegent met verfpoeder en elkaar happy Holi wenst. Omdat de winter voorbij is, de maan weer vol is en de lente zich aankondigt. Dit feest past bij me en ik zou willen dat we 21 maart thuis ook bewust zouden vieren. Goed, waar beter te vieren dan in de hoofdstad, met vrienden die je in de afgelopen maanden tegen bent gekomen. Ik zeg het je, het is drie keer kut. Sorry maar ik kan het niet zachter zeggen. Waarom? Het begint sochtends om 9u op straat nog heel zacht, lief, met een vinger met poeder over je voorhoofd en een oprechte happy Holi-wens. Dit is zo mooi en ik prijs me gelukkig hoe we zo één mogen zijn met de Indiase Hindoestaanse bevolking in het oude deel van de stad. Maar nog geen uur later is het feest veranderd in een gemeen, hard, fysiek, pijnlijk en naar festijn waar dronken mannelijke Indiërs proberen om zoveel mogelijk vrouwelijke westerse toeristen te betasten (echt overal) en te bekogelen met veel te grote waterballonnen en rauwe eieren. Volgensmij was dit niet het idee achter happy Holi. Zelfs de drie stoere westerse mannen waar ik mee samen ben kunnen me zelfs niet beschermen tegen alle aanvallen. Als een politieman een van onze betasters werkelijk kei hard op zijn bek slaat om ons te beschermen en ons terugstuurt naar het hostel, lijkt me dat een duidelijk genoeg signaal dat het over is. Ik ben blij dat ik m’n “no expectations-rule” heb toegepast, maar teleurgesteld ben ik toch.

IMG_1286

Laat ik dat ei in m’n kruis maar zo snel mogelijk vergeten en terugdenken aan die zachte vingers over m’n voorhoofd waarmee we de dag openden vanmorgen. Want ook dit is India.

Mannen in de rij voor alcohol, de dag voor Holi:

IMG_0972-0

3. Vanwege nummer 1 en 2 heb ik al snel besloten dat dit niet de plek is om lang te zijn en dus sta ik na 3 dagen Delhi al op het Old Delhi trainstation te wachten, samen met een bende andere mensen, op mijn trein naar Jaipur.

IMG_1030-0

Mijn trein is vertraagd (zoals alle andere treinen in India overigens, nooit 5 min zoals de NS maar eerder 5 uur). Ik zie kinderen van het perron op het spoor plassen. Kinderen over het spoor struinen op zoek naar eten dat mensen uit de trein hebben gegooid. Een kind van 8 met een sigaret in zijn mond. Vrouwen die hun was ophangen naast de vervuilende treinen. Een man die op het spoort poept. Bedelende ongewassen kinderen die trucjes doen om geld te verdienen. Een vader naast me die zijn kinderen slaat met een stok als ze ruzie maken. Starende mannen-ogen, op mij gericht. En honderden mensen gewikkeld in lakens, slapend op het perron. Oef. Dit is niet het zachtste afscheid van een stad dat ik ooit gehad heb. Maar het is oke. Het past precies bij deze stad. En dit wilde ik zien en meemaken. Het is zo’n contrast met thuis, dit is waarom ik reis. Ook als snap ik het misschien niet allemaal, het schudt me wakker en maakt me bewust van het bizar gelukzalige overvloedige leven dat wij leiden in het westen. Terwijl ik in de deuropening van mijn vertrekkende trein zit, zwaai ik naar vrolijke spelende kinderen in de sloppen naast het spoor. Ik vraag me af welke kinderen gelukkiger zijn, die bij ons thuis die mopperen omdat ze naar school moeten (zoals ikzelf vroeger) of die hier, die gillend van plezier over de rails rennen. Ik heb geen idee.

IMG_1037

Jaipur
– Ik geloof dat ik een semi-zwartrijder ben vandaag. Dat is ontstaan nadat ik een keer per ongeluk zwart heb gereden in Mumbai (succesvol zonder gepakt te worden) en ik Rich gisteren heb aangemoedigd om (vanwege megadrukte bij de ticketdesk en omdat hij zijn bus moest halen) samen op mijn ticket met de metro te reizen en we over een poortje zijn gesprongen. Ik weet het niet maar als niemand zich hier aan de regels houdt dan lijkt dat ook iets los te maken bij mij. Aangezien er geen tickets meer zijn voor de normale klasse in de trein richting Jaipur, heb ik een “general ticket” gekocht. Net zoals de Indiërs. Punt is alleen dat general class nogal vol zit. Zodra de trein tot stilstand komt, rent iedereen naar de deur om er vervolgens massaal ingeduwd en gepropt te worden. Ik kan er gewoon niet eens bij of tussen met m’n tas. En eigenlijk wist ik dit van tevoren. Ik installeer mezelf in de AC-klasse, tussen de rijkere Indiërs. Die me irritant vinden omdat ik geen betaalde zitplaats heb. Als er voor de vierde keer (!!) een conducteur langskomt en ik dus ook voor de vierde keer doe alsof ik slaap, begin ik em toch een beetje te knijpen. Ik moet lachen om mezelf, ik ben ZO’N watje en zon slechte moraalridder. En dus installeer ik me even later, als bange schijterd puur uit angst voor reprimandes, in de deuropening van de trein terwijl ik de zon zie ondergaan. Er is geen betere zitplaats in de trein dan deze.
Het lastige aan de Indiase treinen is dat stations niet worden omgeroepen en er ook geen bordjes op de perrons staan. Ik weet dus nooit wanneer ik er uit moet. Als je in India wilt reizen, zul je over een flinke dosis vertrouwen in de medemens moeten beschikken, óók als je keer op keer genaaid wordt door eerder genoemde onbetrouwbare ratten. Als een gezin naast me “Jaipur!” zegt, stap ik dus braaf uit. En snel weer in als iemand op t perron zegt dat ik er nog lang niet ben. Whatever. Ik volg braaf. Ach ja, het houdt je bezig en ik heb duidelijk niks beters te doen dan m’n tas optillen en verslepen. Gelukkig stap ik 15 min later op t juiste station uit en heb ik weer wat geleerd vandaag. Niet meer zo stoer doen, niet meer zwartrijden.
– Hoe gelukkig kun je zijn als je na het rauwe Delhi in Jaipur wordt verwelkomd door een jonge dude die goed Engels spreekt en me oprecht helpt bij het vinden van een guesthouse dat ík wil, zonder iets op te dringen. Als hij me ergens binnenbrengt en ik door de receptionist verwelkomd wordt met een enorme schaamteloze boer gevolgd door een “Hello Miss!”, dan is dat voor mij reden genoeg om te blijven. Hier ruikt het immers naar avontuur 🙂
En inderdaad, saai is het hier niet. Als ik de volgende ochtend na m’n meditatiesessie op t dak (ze zijn hier in Rajasthan echt HEEL GOED in dak-faciliteiten, te gek!) French Toast bestel als ontbijt, zie ik al dat het wel eens een lastige bestelling kan zijn. Eerst komt ie met toast met omelet. Ik stuur hem terug. Dan komt ie met toast met honing. Ik stuur hem terug. Drie keer zal scheepsrecht zijn toch? Dan komt ie met toast met gebakken ei. Mijn god, waarom zet je iets op de kaart als je niet weet wat het is?! Goed, we zijn een uur verder en het interesseert me inmiddels niks meer dus geef me dat ei nou maar, het is al goed. India. De beste training in geduld en loslaten die je ooit zult krijgen.
– Als ik even later het magische Amber Fort bezoek, ontdek ik daar de gezelligste wc van de wereld. Drie hang-wc’s op een rijtje zonder enige afscherming.

IMG_1071

Hoe gezellig om zo op een rijtje te plassen? Ik kan niet ontkennen dat ik best wel blij ben dat ik niet hoef te poepen nu.
– Even later laat de riksja-chauf een van mn dromen uitkomen. Hij vraagt me of ik de riksja misschien wil besturen? Hell yeah! Als een kind zo blij scheur ik even later over de Indiase wegen. Hoera!
– Ook de rest van deze Pink City is prachtig. De oude tradities, een waterpomp midden in de stad, de lekkerste verse yoghurtshakes, opa en kleindochter bij een opkomende zon, oma die precies weet hoe ze geld moet vangen bij de toeristen, de heerlijke kleurrijke bende in de winkels en de beveiligers bij Amber fort die wel wat beters te doen hebben dan het fort bewaken. Ik slurp de mooie dingen van India op.

IMG_1070

IMG_1080

IMG_1046

IMG_1093

Maar dan is het zover. De pracht van India slaat om. Ik dacht dat ik m’n portie stomheid wel gehad had in Delhi maar het tegendeel is waar. Als ik het pad naar de Surya-tempel op loop en de jongen voor me ineens omdraait om zijn piemel uit zijn broek te halen om hem aan me te showen, is India ineens een stuk minder incredible. Wat sneu. Ik ben niet eens geshockeerd of bang. Ik vind het zo zielig voor hem dat hij de behoefte heeft om dit te doen. Waarom? Beledig ik hem door alleen te zijn als vrouw? Heeft hij last van onderdrukking van zijn seksualiteit? Is er iets mis met hem? Ik kan het alleen maar raden. Hij achtervolgt me tot aan de tempel op de top maar ik doe alsof ik niks gezien heb. Hij druipt af als ik me aansluit bij een Amerikaanse gast die zich direct over me ontfermt als ik vertel wat er zojuist gebeurd is. Ja hij wil mijn husband wel even zijn en ik ben veilig. Bizar is het contrast ook nu weer, als ik twee minuten later liedjes zit te zingen met een 7-jarig Indiaas meisje in de surya-tempel. Incredible again. India is zo’n gek land, zoveel extremen, zoveel uitersten. Ik kan niks anders doen dan het te ondergaan en accepteren.

Eenmaal terug bij de riksja heb ik wel weer genoeg gezien voor vandaag geloof ik 🙂 ik vraag m’n chauf om me terug te rijden naar m’n guesthouse. En dan wordt hij ineens ook nasty. Waar we net nog beste vrienden waren en ik z’n riksja mocht besturen, ben ik nu blijkbaar ineens een stom wijf omdat ik niet mee wil naar zijn huis of zijn vrienden om “chai te drinken”. Hij zeurt, hij beledigt me en springt ineens veel te dicht naast me op de achterbank. Luister vriend, ik heb net meerdere keren gevraagd of je wilt ophouden met zeuren of ik met je mee ga, ik heb je al uitgelegd wat nee betekent en nu ga ik het je nog een laatste keer vriendelijk vragen, maar als je niet luistert ga ik echt gruwelijk gebruik maken van deze gelegenheid om te oefenen met het aangeven van mijn grenzen. Stop met vragen, opdringen en aanraken en ga terug naar je eigen plek (waar inmiddels ineens een vriend van hem zit die de riksja bestuurt). En weer ben ik niet bang maar nu wel boos. Hij krijgt m’n smerigste blik te zien en ik vertel hem dat ik het meen. Rot op. Hij luistert. God wat heb ik zin om hem een mep te geven. Ik vrees dat deze agressie niet alleen op hem is gericht maar ook op z’n landgenoot van daarnet en op al die andere mannen die me de afgelopen week hebben aangestaard, aangevoeld en aangesproken. Ik heb het gehad. Ik vind Jaipur ineens een kutstad (wat het helemaal niet is, maar ik ben al het moois duidelijk weer vergeten) en de hoeveelheid scheldwoorden die zich ineens in mijn woordenboek bevinden is ook niet meer normaal. Ik kan beter gaan…

….to be continued, inclusief meer piemels en antwoord op de vraag waarom je ergens blijft als je het er horrible vindt. Speak soon.

Advertisements

India is GEK!

Voor m’n liefste Judith, in het Nederlands!

Lieve leuke mooie mensen!

Na net in een supergare bus zonder deuren gepropt te zijn met de woorden “your bus not coming, you take this one”, en geeeeeen idee te hebben waar ik nu heenga, lijkt het er in ieder geval op dat ik alle tijd heb om wat te schrijven. De geur van verbrand plastic vermengd met uitlaatgassen waait door de open ramen (omdat er geen glas in zit) m’n neus in, m’n haren vliegen alle kanten op, plakkend aan de armen van de vrouw naast me en alles wat ik weet is dat ik morgenochtend ergens zwart van de shit van buiten op een onbekende plek aan zal komen. Dit is reizen, precíes zoals ik t graag doe. Onverwachts, een beetje ranzig en vol avonturen.

India is het land zonder houvast. Mocht je denken iets te kunnen plannen, voorspellen, verwachten, dan kom je zwaar bedrogen uit. Dit is het land waar iedere vorm van controle onmogelijk is. En waar ik dat thuis soms hopeloos irritant vind, hier is het heerlijk. Vol overgave en vertrouwen leven in een wereld zonder enige vorm van voorspelbaarheid. Het is een soort van enorme middelvinger naar onze manier van leven in het Westen. Gewoon omdat ze niet meedoen en omdat hun manier klaarblijkelijk ook prima werkt. India puts you to the test en deze uitdaging haalt het beste in mij naar boven. Omdat je iedere keer weer ervaart dat je het heel goed alleen kunt en er niks ergs gebeurt als je loslaat. Wat een verademing, iedere keer weer. It won’t get any better than this.

Mijn leven hier is nogal relaxed. Daar waar ik vroeger altijd bang was van India en niet wilde gaan uit angst, is het nu moeilijk om te zien waarom ik bang was. Ja, het is smerig en anders, maar nee het verschilt voor mijn gevoel niet heel wezenlijk van andere dirtroads zoals die in Cambodja of Bolivia. En ik ben er ook aan gewend geraakt. Want waar ik al mijn ervaringen normaal lijk te vinden, blijken ze na het delen met anderen echt wel avontuurlijk te zijn. Anderen houden me wakker door hun reacties op mijn verhalen. Das fijn. Maar ergens ook heel jammer natuurlijk! I guess there is no trip like your first, en dat moet je niet steeds opnieuw willen evenaren want dan zul je teleurgesteld zijn. Het goede nieuws is dat ik India prima “aan lijk te kunnen” en dat ik nergens echt van schrik of van in paniek raak. Dat maakt het rondtrekken en hier in je eentje zijn wel zo gemakkelijk.

ETEN!
Sommige mensen komen naar India voor de culinaire kaart. En terecht! Hallelujah praise Lord Shiva voor alles wat m’n maag hier bekoort. Los van de hoeveelheid suiker die ik hier binnenkrijg overigens, het is echt heel erg en mijn tanden beginnen al te protesteren maar ik kan er weinig aan doen: het zit overal al in. Het eten is heel goedkoop (een maaltijd kost tussen de 1 en 3 euro) en echt allemaal ZO lekker! Roti’s, chappatis, naan, rijst, pokhoras, allerlei soorten deeg en brood passen perfect bij de
Masala’s, Curry’s, Thali’s en Dal Fry’s. In het kader van m’n New Years Resolutions probeer ik iedere dag iets nieuws uit en ik heb maar 1 keer een maaltijd niet opgegeten omdat ik het niet lekker vond. Afhankelijk van waar ik ben, eet ik 3x per dag Indiaas, tenzij mijn lichaam snakt naar iets zonder smaak, dan zoek ik iets Westers om m’n maag rust te geven. Iedere kustplaats voorziet wel in iets normaals/hips: Italian coffee van versgemalen bonen en een chai zonder melk. De dirty chais (chai tea met een shot koffie) in Varkala waren onmogelijk te weerstaan. Ik heb sinds ik hier ben wel opeens af en toe een craving voor cornflakes met koude melk (I know, slaat echt nérgens op, ik drink braaf Soya- amandel- en havermelk als oprecht quinoa-kutje (sorry) zijnde, maar goed, deze craving lijkt me een prima alternatief voor m’n Nederlandse chips-met-mayo-buien). Als het al ergens op de kaart staat is het meestal “no have madam” maar soms dineer ik toch met (al dan niet taaie) cornflakes met melk hip hip hooray! Ook de obesi-tas is weer van de partij dit jaar, hetzij iets kleiner dan gebruikelijk, aangezien ik én te lam ben om voorbereidingen te treffen voordat ik t OV in stap én het straatvoer meer dan prima dienst doet. De twee regels van de GGD (eet geen eten van straatstalletjes en aai geen dieren) worden lichtelijk aan de laars gelapt en zo lang ik me goed voel en het smaakt, lijkt me dat prima. Ik word steeds beter in risico-analyses. Snel afkloppen voordat ik hier dadelijk de hele bus onderpoep omdat ik vanmiddag straatvoer gegeten heb..

SLAPEN!
Slapen doe ik voor 3 a 5 euro per nacht. Ik verkies de dorms in hostels boven welke accommodatie dan ook, mits ze er zijn natuurlijk, want dat is helaas niet overal zo. Er gaat niks boven een plekje boven in het stapelbed. Tot nu toe was ik iedere keer nog lucky en dan vind je me springend als een kind van 4 op de upper bunk. Andere mensen in de dorm zijn vaak like-minded: jong, open en easy going. Soms ook niet, zoals de twee ouwe Duitse knarren laatst die mij, nadat ik veel te aardig was geweest in hun eigen taal, constant volgden, zelfs onbeschaamd aan lagen te staren toen ik wakker werd en zelfs een soort van vroegen of ik samen met hen m’n tanden wilde poetsen in de badkamer. Eh…NEIN! Wegwezen. Maar dit zijn uitzonderingen.

EL PUBLICO
De backpackers die ik tegenkom zijn divers. Van Britse begin-twintigers die komen om te drinken en Acid te gebruiken tot bijna verlichte dreadlock-hippies. I am somewhere in the middle. De gesprekken variëren van oppervlakkig tot intens diepgaand: ons leven, onze wereld, Isis, relaties, spiritualiteit en vooral: vrijheid. Thats a thing we sure have in common. Je connect heel snel als je ervoor open staat, we gooien “the-36-questions-that-will-make-you-fall-in-love” er in en niemand schuwt welke vraag dan ook. I love it. Het valt me op dat ik dit jaar toch wel andere types opzoek omdat ik het “Eat Pray Love verhaal” vorig jaar al heb beleefd en nu nergens naar op zoek ben. Goeie gesprekken en lol trappen gaan prima samen.

DE LOCAL
Ik kan de Indiase mens niet omschrijven aangezien ze zo verschillend zijn. Soms totaal onder de indruk van m’n lange blanke verschijning. Soms klaar om me af te zetten. Soms al helemaal
gewend aan de westerse backpacker. Soms open en inspirerend en welwillend om iedere vraag te beantwoorden. Soms nauwelijks Engels sprekend en gesloten. Soms extreem aantrekkelijk, mooi, met een stralend witte lach. En soms ook verschrikkelijk naar, ziek, kreupel en diep ongelukkig, vragend om een Rupie. Ik heb er veel moeite mee. I know this is life and I have to let go maar damn wat wil ik ze graag helpen. Ik zie ziektes voorbij komen die me doen denken aan Polio, Dyfterie en Tetanus, gezichten en lichamen vol met bulten en schurft. De bedelaars laten zonder enige schaamte hun meest afgrijselijke lichaamsdeel zien en vragen me dan om geld. Het ergste wat ik zag was een man met een voet van een olifant, maar dan met kleinere nagels. Strompelend en wijzend op zijn voet. Echt afgrijselijk. Ik geef geen geld maar mijn eten en drinken mogen ze hebben. Ondanks dat ik het bedelen niet wil stimuleren, voel ik wel de behoefte om ze in ieder geval iets gezonds te eten te geven. En Indiërs zijn natuurlijk smerig, of nou ja, hun gewoonten zijn smerig. Het gerochel, geboer en gespuug is echt niet om aan te horen. En weet je, eigenlijk hebben ze gelijk. Ze leven veel meer naar de natuur van hun lichaam. Dat wat er uit moet, moet er uit. Het laatste wat ze zullen doen is uit beleefdheid iets van hun ongemakken ophouden. Geef ze eens ongelijk? Ik heb inmiddels onbewust een mantra ontwikkeld: zodra iemand zijn fluim ophaalt denk ik “ja hoor gooi het daar maar neer” en op de een of andere manier maakt dat het wel draaglijk. Maar ze blijven me verrassen hoor, als ze op stille heilige momenten (bv in de synagoog) ineens hun rochel ophalen en wegwerpen. Ik moet dan vooral lachen.

Gelukkig zijn er ook andere verhalen van de locals: sommigen zijn heel erg lief en verrassen je met liefdevolle
acties. Zo kreeg ik vorige week een lift van de restauranteigenaar waar ik de dag daarvoor gegeten had, terug naar de klif toen hij me smiddags nat van het zweet en strompelend m’n yoga-zaal uit zag komen. En dan heb ik het nog niet eens over de uitnodigingen die ik als vrouw alleen krijg om Indiase dames thuis op te zoeken om thee met ze te drinken. Je maakt me nergens blijer mee dan dat. Alhoewel, de dames die jullie op Facebook in het filmpje zagen hadden wel wat op en aanmerkingen.
– hoe durf je je linkerhand te gebruiken tijdens het eten (ja sorry maar roti scheuren met alleen rechts is echt voor gevorderden! En btw, ik veeg m’n billen af met rechts lekker puh)
– hang je sari voor je borsten (oké fair enough, het is hier 45 graden maar ik trek nog wel een extra kleedje aan)
– zit noooooit met je benen niet aan elkaar vastgeplakt (oké, die snap ik, maar tijdens 8u durende treinreizen wil ik ook wel heel even anders zitten dan als een dame, plus, die Ali baba broeken geven toch niks prijs)
– SAFETY! Hou je portemonnee altijd tegen je aan geklemd (ook logisch maar als ik in de trein zit met 5 Indiase vrouwen naast me in een coupe dan ben ik niet bepaald bang)
– en ten slotte m’n haar natuurlijk: nog steeds geen idee wat er mis mee was, ik kreeg speldjes in m’n hoofd geprikt om het op te steken, toen weer naar beneden in een staart, en uiteindelijk kon de boel blijkbaar gered worden met een bloem. Fieuw. Bovenstaande regels werden allemaal met handen voeten en Hindi uitgelegd want het enige Engelse woord dat ze kenden was “selfie” (my god!) dus zo begon onze vriendschap dan ook in de trein..
Toen ik al hun huizen bezocht had, alle familieleden en vrienden de hand had geschud, het verschrikkelijke stille gestaar had doorstaan én met ze op de foto was geweest (dat waren er echt een beetje te veel, ik heb 2u non stop hallo, my name is Anna en cheese gezegd), alle thali’s, chai’s en cakes naar binnen had weten te proppen, lieten ze me gaan, maar alleen als ik goed op mezelf zou passen en meteen zou bellen bij aankomst op m’n volgende bestemming. Ahh! Je ziet het mam, je rol wordt haarfijn overgenomen door je Indiase zussen 🙂

DIE MÄNNER
Oke genoeg over die lieve Indiase dames. Tijd voor de Indiase mannen: niet alle intenties zijn altijd even best zal ik maar zeggen. Soms lachen ze je uit, maken ze smerige bewegingen, roepen ze dingen naar je. Een groep schooljochies wierp een fles water naar me nadat ze me eerst gezamenlijk uitgelachen hadden. Nou! En een meisje uit m’n hostel kreeg iets in haar gezicht gegooid terwijl ze over straat liep, heel raar. Itt de vorige keer ben ik nog niet betast, ook niet onder het mom van “ik ben taxi chauffeur maar guess what, ik ben ook dokter en ik prik even ongevraagd in je tiet en vertel je vervolgens dat je geen borstkanker hebt”, zoals een van m’n medereizigsters me vertelde. Ze staren, ze roepen soms wat en ze willen op de foto met je wat ik soms wel grappig vind. Zo lang ze me niet aanraken tenminste. Shit! Ik ben wel betast! Gisteren nog, ik wandelde hier door t dorp en had maar 1 doel: de Hindoestaanse tempel in. In de afgelopen dorpen en steden mocht ik steeds de tempel niet in, gewoon omdat ik geen hindoe ben en omdat de locals niet willen dat hun gebedsplek een toeristische attractie wordt. Ik begrijp en respecteer dat volledig. Vind het ook slim van ze. Tegelijkertijd vind ik het shit en ook niet helemaal fair want jullie mogen wel anytime mijn kerk in! Plus, I love gebedsplaatsen! Ik kleed me netjes met bedekte armen en benen, weet hoe ik een puja en blessing moet doen, doe geen gekke dingen, neem geen foto’s, doe offers én geef geld. Dus eigenlijk ben ik bijna zoals zij. Nou ja lekker overschat Anne, offcours ben je niet zoals zij! Maar goed, voor een toerist doe ik t best oke al zeg ik t zelf. Toch mag ik er niet in. En al helemaal niet als je ongesteld bent trouwens want dan ben je “vies”. Haha en bedankt maar weer. Wat zijn ze toch respectvol naar de vrouwen toe he. Ik dwaal af. Nu ik dus hier in Kanyakumari was, waar de main highlight de tempel is, wilde ik gewoon eens kijken of ik ze om kon kopen. En ja hoor, na drie rondjes om de tempel om aandacht te vragen, wilde een stokoude kleine dude me wel binnen leiden. Oke, wij samen die tempel door, hij steeds vertellen welke God waar zat, en ik maar geld uitgeven en offeren. Hij hielp me steeds om de juiste aanbidding te doen (3 keer met je neus de grond aan raken, 3 keer in bidhouding je armen omhoog, etc). En precies toen ik ging knielen voor een van m’n favorieten (Hanuhman), hielp meneer me ineens om te zitten, en oeps daar gleed zijn hand over mijn linkertiet om er even overheen te aaien. Jonge echt ik zég het je, als ik niet in die tempel was geweest was ik echt nasty hard tegen hem uitgevallen (totaal ongepast natuurlijk, vrouwen hebben niets te zeggen hier, maar ik heb toch echt m’n grenzen). Ooohhh ik moest me zo inhouden. Weet je wat het is, ze doen echt alsof ze geen idee hebben en dat stoort me nog het meest. Goed, hij en ik waren duidelijk geen vrienden meer, en hij was erg teleurgesteld dat de rijke dame geen geld meer gaf als beloning voor z’n hulp. FY. Sorry voor m’n woordkeuze maar ergens moet de boosheid eruit. Er wordt hier namelijk al genoeg onderdrukt. Wat trouwens ook nog gek is, daar waar ik de tempel niet in mocht, was ik vanmorgen bij een bruiloft in de katholieke kerk, en daar bleven bijna alle mannen buiten! De bruidegom zat naast zijn aanstaane voor in de kerk, omringd door alleen maar vrouwen (in prachtige sari’s, ZO MOOI om te zien!) en kleine meisjes helemaal opgedirkt met make up, jurkjes met juwelen en armbanden. Er zaten een paar mannen achter in de kerk op bankjes maar de meesten waren buiten. Stonden ze een beetje stoer te doen en ijsjes te eten. Ook gezellig! Het was heerlijk ongeorganiseerd, ook dit weer. Het bruidspaar zat op plastic stoelen, de live-band klonk echt KEI hard door de speakers en de kinderen renden in en uit. Ik genoot 🙂

Terug naar de gemiddelde Indiase man. En vrouw. Geef nooit je FB naam want je wordt getagd in alle foto’s die ze ooit in hun leven nog uploaden, ook al sta je er niet op en geef je telefoonnummer al helemaaaal niet want je wordt dagelijks gebeld en gesmst met veel te veel vraagtekens (Where are you???? Why you not reply????? You still alive??????). En zoals m’n besties en familie wel weet, vind ik weinig irritanter dan dat, dus ik heb mn les geleerd: mijn Indiase telefoonnummer is vanaf nu geheim.

WORSHIPPING
Daar in het land waar je op iedere straathoek een gebedsplek vindt en je overal offers kunt doen, ben ik soms zelf onderwerp van aanbidding. Ik voel me soms een beroemdheid, een uniek speciaal iemand die aanbeden wordt. En waar ik het soms leuk vind, heb ik er de laatste dagen steeds meer moeite mee. Ik zeg het je, die drie vragen komen me na ze 188 keer beantwoord te hebben m’n neus uit:
1. You from?
2. You name?
3. How long here?
Ten eerste zijn het verdorie niet eens zinnen. Ten tweede zou het leuk zijn als jullie zelf ook antwoord zouden kunnen geven op mijn vragen. En ten derde zou ik het fijn vinden als jullie zouden stoppen met staren als ik uitgepraat ben (of als ik zit te eten!!) en belangrijker nog: stop met foto’s maken! Ik snap het heus, ik ben anders, wit, lang en ik kom van ver, maar ik ben geen aap!
Jullie merken het al, ik heb even genoeg aandacht gehad. Ter toelichting: ik neem vanavond de bus vanuit Kanyakumari, het zuidelijkste puntje van India, waar drie oceanen samenkomen, de temperatuur eindelijk weer te handelen is door de zeewind en je vanaf de tempels, kerken en monumenten zowel zonsopkomst- als ondergang kunt zien. Het wemelt hier van de hotels en de Indiase toeristen. Wat ik niet begrijp is dat er geen enkele Westerse toerist te vinden is. Superraar, want het is hier zo fijn, alles is megacheap, er hangt hier behoorlijk wat spiritualiteit in de lucht (Ghandi heeft hier aardig wat werk gedaan en z’n as heeft hier decennia lang gestaan; er zijn hindoe tempels én prachtige katholieke kerken) en zo mooi door alle oceanen om je heen. Maar jullie snappen dat je als enige westerling hier ook een attractie op zich bent. En het is zo goedkoop omdat ze hier geen westerlingen hoeven af te zetten 😉 dus ik betaal de Indiase waarde en dat is 70cent voor een maaltijd. Hoera! Maar ondanks ALLE voordelen die deze plek heeft, trek ik die praatjes en plaatjes gewoon niet meer. Het is erg vermoeiend en ik zal nooit in m’n leven meer zo’n praatje aanknopen met een BN’er. Wat moet het vermoeiend zijn om beroemd te zijn. Tenzij je heel erg uitgeslapen, vrolijk en energiek bent, dan is het best wel even leuk. Voor 5 minuten.

AN INDIAN DAY
De ochtenden zijn favoriet. Het land ontwaakt. Alle Indische mannen lezen de krant op straat terwijl een street vender echt de heerlijkste Chai voor hen en mij maakt. Toeristen slapen nog. En de zon is nog om uit te houden. Je kunt alleen nergens ontbijten voor 9u sochtends en dat is wel een probleem voor iemand die chagrijnig wordt als ze honger heeft… Dank God voor de obesi-tas. Smiddags gaan veel winkels dicht. En savonds komt iedereen weer tot leven. Een wandeling over het strand om de sunset te zien is niet alleen aan de toeristen besteed. Indiase mensen maken véél zwaar geposeerde selfies en dat doen ze volledig schaamteloos. Ik moet er nog steeds onwijs om lachen.

VERKEER(D!)
Het verkeer is helemaal GEK hier. De regels zijn totaal onduidelijk. Heb je niks aan. Iets met de meest zelfverzekerde gaat voor 🙂 des te groter je voertuig, des te meer rechten. Oversteken is niet te doen. Kruispunten zijn al helemaal een ramp. Jullie zien me al gaan op m’n scootertje. Er is amper bewegwijzering. Dat in combinatie met mijn onwetendheid en het onvermogen van de Indiërs om nee te zeggen als ze het niet weten garandeert goeie avonturen. Maar hoe heerlijk is het om op je eigen heilige koe door de dorpjes te cruisen en de wind langs je roze wangetjes te voelen. Zalig.
Richting vragen? Soms sturen je ze totaal de verkeerde kant op. Nee zeggen is immers onbeleefd: en dan komt de Indian head wobble in beeld.
Een soort van combinatie van ja en nee die oke of nee of ja betekent. Onduidelijk. Heb je niks aan.
Tijd inschatten? Je hoeft het niet te vragen want het antwoord zal je weinig opleveren. What time does the train arrive? Maybe three o’clock. Three, okay great thanks! Or maybe half past 1. Huh? Yes three or half past one. Oke bedankt. Onduidelijk. Heb je ook al niks aan.

ANIMAL-RESCUE-NEEDED
Ik zou het bijna vergeten. Er is een ding hier wat ik echt heel erg vind. Waar ik wel echt onpasselijk van kan worden, verdrietig. Hoe dit land met zijn dieren omgaat, is te zielig. Ook dit begrijp ik weer. Er zijn zoveel honden en blijkbaar te veel om goed voor ze te zorgen. Maar mijn hart brak toen ik een puppy hoorde “howlen”, het zieligste geluid wat ik ooit gehoord had, ik ging kijken, bleek ie zn rug gebroken te hebben. Oh mijn god. Tranen over mn wangen. Een tuktuk-chauffeur pakte hem op bij zijn nekvelletje en beloofde me dat hij hem zou laten afmaken. Blijkbaar was ie van de klif gevallen toen hij eten had geroken. Dit is 1 verhaal maar zo zijn er echt nog veel meer. Er zijn heel heel heel veel zieke honden. Geen haar meer op hun magere lijfjes. Happen uit hun lijf. Stukken van hun staart. Pus uit hun ogen. Ik probeer mezelf aan te wenden om me af te wenden. Ik kan het gewoon niet meer zien want het maakt me te verdrietig. If I could only save them.

SAFETY FIRST
Ze doen hun best. Echt. Ze zijn zich bewust van de gevaren en de slechte naam die ze hebben bij vrouwelijke toeristen. Soms komt er politie in de bus om mannen en vrouwen te scheiden (als je geluk hebt) en ik zag vandaag ook de eerste trein met sein “ladies only”. En ik zag een “only ladies police office”. Ze doen dus echt wel iets om het veiliger te maken. Ik zie trouwens regelmatig agenten op straat. Of in m’n favo coffee-hangout. Volgens een van de work-awayers (werken in ruil voor gratis accommodatie en eten) maken ze vooral gebruik van gratis WiFi en bestellen ze veel eten waar ze nooit voor betalen. Cool om hier agent te zijn!

MINISTER VAN AFVAL
Een van de zorgen van dit land is zijn vervuiling. Op iedere straathoek liggen hoopjes smeulend afval. Het plastic (en dat is VEEL hier) vervuilt de schone lucht onmiddellijk. Straten en stranden liggen vol met afval. Plastic flessen overal. Ik dacht mijn Carbon footprint te verkleinen door m’n eigen waterfles mee te nemen, maar het blijkt onmogelijk te zijn om deze goed schoon te houden aangezien het water uit de kraan natuurlijk ondrinkbaar is maar ook alleen al het gebruik van dit afwaswater veel risico’s met zich meebrengt dus die ligt alweer in een pakketje op een boot richting NL. Er schijnt inmiddels wel een minister van recycling te zijn maar ik geef het hem te doen.

YOGAHHH
Indiase yoga is heel anders. Ieder Vinyasa Flow bord doet m’n hart sneller kloppen maar alleen Westerse docenten maken m’n hoop waar. De Indische docenten hebben echt geen idee wat ze doen en geven nogal blessure-gevoelig les dus die skip ik voortaan. M’n intense practice levert veel op, zeker toen ik mezelf ineens een schorpioen zag doen op het strand toen ik indruk probeerde te maken op m’n vrienden (pure opschepperij dit maar damn ik dacht dat het me zeker een half jaar zou kosten om dit te kunnen). Waar ik ook ben, m’n eerste vraag en focus zijn de bordjes met “yoga”. Tot nu toe bijna dagelijks een les of self-practice gedaan. En misschien gaat die TTC er ook nog komen.

OKÉ! RESUMÉ
Het is hier COOL! Haha ja daar komt het wel op neer. Het reizen gaat echt gemakkelijk en ik voel me goed. What else could you wish for? Iets meer avontuur misschien, dat zou ik wel willen. Maar ik geloof niet dat ik me daar zorgen over hoef te maken in dit gekke mooie prachtige geweldige land. All good things come to those who wait.

India is immens en alles wat je hierboven leest is gebaseerd op maar een heel klein stukje van dit land: het zuiden. Ik kan dus echt alleen voor mezelf spreken en alleen voor dit gebied. Ik heb nu vier kust-provincies afgevinkt en ze waren alledrie heel
erg de moeite waard, vooral Kerala, met al zijn Britse en Portugese (en Nederlandse!) invloeden. Je kunt je voorstellen dat een land met deze oppervlakte en 1.3 biljoen (!!!) mensen gevarieerd is. Iedere provincie is weer anders qua inwoners, cultuur, landschap en gewoontes en ik kijk onwijs uit naar meer van dat. Morgen hopelijk het half Franse Pondycherry bewonderen. Zin in die croissants!! Ik word steeds ongeduldiger naar het Noorden. Heel veel zin in die gekke Heilige Ganges met zijn verbrande lijken en drijvende baby’s. Oke dit klinkt vast heel raar. Ik bedoel dat ik nieuwsgierig ben. Ik wil het zien, snappen, begrijpen. Geen idee of het zal lukken.

En terwijl ik dit verhaal typte, ben ik in een andere bus geduwd, heb ik oordoppen ingedaan omdat ik het getoeter niet meer trok, is de bus kapot gegaan en weer gerepareerd, is het licht 15 keer uit- en aan gedaan, heeft de vrouw achter me bijna constant over m’n schouder meegelezen (Maar hoe dan? Ze is Indisch!), heb ik nog steeds geen avondeten gehad omdat die bus nergens stopt en moet ik plassen maar heb ik nog geen idee waar of wanneer. Wat is het toch heerlijk om je gewoon neer te leggen bij de dingen zoals ze zijn. Verzetten heeft geen zin en accepteren is echt duizend keer makkelijker. Het is inmiddels 01:15u. Tijd om te slapen. Oh boy how I love to travel!

Speak soon! xo

Ps. Ik ben inmiddels bevriend met Miss India en ze wil graag een vermelding op m’n blog. No problem sister! Thanks for hanging around with me!

IMG_0570

M’n ayurvedische dokter wilde graag een Selfie met me nadat hij me had verteld dat ik veel te energiek ben en teveel fire in mn lijf heb. “You stop eating spicy food!”. Vooruit dan.

IMG_0547

De dag afsluiten met een wandeling over het strand tijdens zonsondergang.

IMG_0729

Later als ik groot ben, wil ik ook graag op een plastic stoel trouwen.

IMG_0486Deze kleine draak mag de mijne zijn. Te lief. En oma was ook heel lief voor dr.

IMG_0512Mornings in India. Love them.

IMG_0498

Onze captain leest een krantje terwijl de luie toeristen ontwaken. En ik in de rivier spring om mezelf op te frissen.

IMG_0703“Madam, you sit. You pray. I take picture. You look. Yes.”

IMG_0548

Posing for selfies.

IMG_0444

De meest gehoorzame kinderen op een kinderdagverblijf ooit.

IMG_0649M’n vriendin voor haar altaar.