You better Belize it!

Een kleine bootrit langs het eiland van Leonardi DiCaprio en je bent er: Caye Caulker. Ik klop op de houten deur bij een hostel en ben er al gauw achter dat hier achter in het water een hele oude boot ligt. En jawel, ook daar kun je slapen. Dat wil niemand, want de boot lekt en het is tenslotte regenseizoen. Dat hoef je mij niet te vertellen, ik regen inmiddels al een week weg en de zon laat dagenlang op zich wachten. Maar vandaag hebben we geluk: een strak blauwe lucht en perfect weer om die voetjes weer aan wat zon bloot te stellen. Kom maar door met die boot! Het is lekker basic en heerlijk stil op mijn boot. 5 minuten later lig ik op de pier van ‘the split’: het mooiste stukje van dit eiland. Door een orkaan ontstaan, het eiland in 2-en gespleten door het natuurgeweld. Doe mij zo’n visburger, ik hou het hier nog wel even vol.

IMG_9488

Zwemmen in een aquarium

De dag erna ga ik op pad, met een eco-friendly tour richting het prachtige Hol-Chan reef. Hier kun je waanzinnig snorkelen, het is het grootste reef na The Great Barrier Reef in Australië. Het was even zoeken naar het juiste bureautje, want al die snorkel-debielen hier voeren de haaien zodat wij gekke toeristen er tussen kunnen zwemmen. Oh en dan mag je ze ook even aaien. Ga toch gauw fietsen. Sinds wanneer is de oceaan een veredelde dierentuin geworden? Hoe lang wachten we nog op gedrogeerde zeekoeien zodat we daar ook even knuffelend mee op de foto kunnen? Ik doe hier niet aan mee en gelukkig is er 1 bureau die ook niet meedoet. Heel groot op een schoolbord aan het hek: WE DO NOT FEED THE ANIMALS! Hier moet ik zijn, ik ga met jullie mee! Gids Zack maakt de slogan waar, sterker nog, ik krijg steeds op m’n kop omdat ik te snel zwem. En als ik zo hard flipper, dan komt er zand los van de bodem wat over het koraal heen valt en dan gaat het dood. Supergoed dat ie me er op wijst en me uitlegt hoe ik ook in het water een geduldig en goed mens kan zijn! Ook vandaag is weer een prachtige dag en we vertrekken vroeg zodat we er eerder zijn dan alle andere vis-voerende-boten. Het is on-ge-lo-fe-lijk wat ik vandaag te zien krijg. Ik heb nog nooit in mijn leven op zo’n mooie plek gesnorkeld. Dit is een wereldgroot aquarium! Het water is kraakhelder, het koraal prachtig paars en oranje en ik kan niet stoppen met staren naar de visjes. Het is niet te beschrijven hoeveel moois ik zie. Ik weet niet eens waar ik moet kijken omdat het zo zo veel is! Af en toe zwemt er een zeekoe voorbij, dan weer een zeeschildpad en even later een gestippelde rog. Ik hoef niets te doen, alleen maar boven het koraal te hangen, me te laten dragen door het zoute blauwe water en de rest komt vanzelf. IK WIL HIER NOOIT MEER WEG.

mannattee

Op het punt waar de haaien zitten, hoeven we niet eens te voeren want ze komen vanzelf naar ons toe. Zwem ik daar ineens tussen tientallen haaien en andere happende vissen.

haaien

Het is wel even spannend maar ze doen echt niks, behalve naar me kijken. En ik kijk dapper terug. Het is een dag om echt nooit meer te vergeten, dit was m’n meest indrukwekkende snorkel ooit. Ter illustratie even een kiekje van mijn nieuwe liefde, de yellowtail damsel-fish. In het echt ietsie liever dan op de foto.

damselfish

Honden redden

Na zonneschijn komt regen (ook in mijn boot overigens) en dat nèt op het moment dat ik op het punt sta om naar mijn NGO-meeting in Belize City te varen. Het is een dikke vette tropische storm en de meeting wordt gecanceld omdat niemand kan komen vanwege het weer. Maar de zon schijnt in mijn hoofd, want dat betekent dat ik naar The Dog Rescue Center kan! Naast het hostel ligt een enorm Pet Park naast de honden-opvang.

kennypetpark.315224307_large

Ik maak kennis met Scott, een lieve Amerikaan en eigenaar van 32 huizen en hotels over de hele wereld, maar eigenlijk is hij het liefst hier bij zijn honden. Hij heeft het centrum opgericht omdat hij het niet aan kon dat die honden hier zo slecht behandeld worden. Op dit moment zijn er 14 te toffe dogs die je de hele dag kan knuffelen en uitlaten. Geen puppy’s, want die worden altijd meteen geadopteerd. Begrijpelijk en goed! Scott is vet blij dat ik er ben, want met het slechte weer is hij de enige die de honden uit wíl laten. Nou kom maar door, ik kan wel wat dierenliefde gebruiken. Ik moet oppassen dat ik niet met een hond in m’n backpack naar huis ga volgende week om die vervolgens ongewenst aan ons pa en ma op te dringen. Ik wandel met Thunder (die veel te sterk is en mij alle kanten op trekt), Franky (te snoetige pup van 7 maanden met een gedraaid oor), Popeye (mijn grote liefde die precies weet hoe ze vrouwen om haar poot moet winden met haar gejank als we even geen aandacht geven), Krispy (die het vertikt om door de plassen te lopen), Bush en naamloos (die dwars door mn t-shirt heen in m’n arm bijt omdat ze mee uit wil). Popeye, mijn verloofde, wil wel met me op de foto:

10155019_10152841294116394_4549492255377842634_n

Ik plas bijna in mijn broer als een van de veel-te-welwillende Beliziaanse mannen langs fietst en zwoel naar me roept: “I wish I was on a leash baby!”. Aan aandacht geen gebrek, wederom. Na 6 wandel/ren-tochtjes volledig verregend te zijn, zit mijn taak er op voor vandaag en kan ik terug naar mijn natte boot (linksachter op de foto).

988572_10152836437561394_8027473674583257855_n

Wet, wet, wet

Ik blijf nog 1 dag langer om de laatste yoga-les van het seizoen mee te pakken. Het was een verademing om begin deze week weer eens een fatsoenlijke Vinyasa-les te kunnen doen! Maar ja, ook die laatste yoga-les wordt natuurlijk afgelast vanwege het slechte weer: toch lastig zo’n down-dog op een glibberig dakterras in de regen. Balen!

Als het daarna toch weer even droog word, klim ik met mn amigo Ben in de kayak om de zonsondergang te bekijken. Hij is mooi.

1559355_10152836437091394_4061610735805421202_o

De volgende ochtend staat de verplaatste NGO-meeting met Kevin en Stephen op het programma, waarna ik met hen mee het veld in ga om HIV voorlichting te geven. Maar als ik wakker word, hoor en voel ik al hoe laat het is. Mijn bed is nat van de regen en zo ook mijn voeten. En er komt geen einde aan. Ik check in op m’n mail en lees hoe zowel de meeting als de HIV dag zijn afgelast. Nondeju. Hier baal ik echt van! Niks aan te doen, het geeft maar weer eens aan hoe zinloos het is om te plannen als je op reis bent in tropische gebieden. Het weer bepaalt. Als het een beetje droger wordt, stap ik op de boot richting vasteland. Dit keer met mijn enorm knappe secret crush doctor Andy uit Nieuw-Zeeland die met me mee gaat naar de clinic waar Kevin werkt. Ik wil Kevin nog even opzoeken ook al kan ik niet met hem aan het werk vandaag. Hij is aangenaam verrast als ik op zijn deur klop (na een lange zoektocht door dit lokale kleine gekke ziekenhuis) en hij vertelt ons alles wat hij kan vertellen over de manier waarop ze hier met HIV omgaan. Als counselor komt hij natuurlijk van alles tegen, schrijnende verhalen, maar gelukkig heeft hij vanuit de VN supergoede handvatten om er op de juiste wijze mee om te gaan. De gratis condooms komen op tafel en ik bloos van oor tot oor als Kevin een handvol in mijn en Andy’s zakken stopt. Ik pas vriendelijk voor Kevin’s demonstratie met de houten nep-piemel. We nemen afscheid met een enorme knuffel en dit weer zo’n goodbye die ik lastig vind. Kon ik hier maar blijven en wat doen.

Glitters in de bus (en in mijn ogen)

Ik neem ook afscheid van m’n arts met teveel grenzen en stap op de bus richting het zuiden van Belize. Het is heerlijk om weer in de lokale bus te zitten en te kletsen en grappen met de lieve donkere kindjes en hun ouders. Spreuken op de wand zoals: “There is no luck like Belize luck” en “Take your litter so Belize can glitter!”. Ik hou ervan! Ik zit naast een man die bij defensie werkt en we hebben een open gesprek over de corruptie aan de landgrenzen en het verschil met Belize. Ik ben echt zo dol op dit land, dat ik voel dat ik eigenlijk niet weg wil! Ik vertel ook tegen iedereen hoe verliefd ik ben geworden op dit land, ondanks of misschien ook juist wel door zijn uitdagingen. En de mensen zijn zo zo zo fijn! Iedereen glimlacht dankbaar als ik hen vertel hoe mooi mijn weken hier zijn geweest.

bus

Wet & wild

De volgende ochtend neem ik de boot richting Guatemala. Ik ben echt verdrietig merk ik. Dit land heeft me zo gegrepen. Op het bootje tovert de captain ineens een groot zeil uit één van de kastjes. Of we die even over ons heen willen houden. De komende anderhalf uur. En ja, dit wordt wat ja. De boottocht is WILD. Met enorme hoofdletters. De boot ketst alle kanten op en neemt de golven mee de boot in. Ik moet lachen, ik hou wel van wat spektakel, maar meerdere mensen in het bootje zijn niet lekker of bang. De captain blijft ondertussen maar schreeuwend met mij praten en probeert me te overtuigen om zo de boot ook weer mee terug te nemen. Er is geen land zoals Belize, maar er zijn ook nergens op de wereld zulke upfront overduidelijk-geinteresseerde-available-mannen (met veel te grote kleren en een veel te grote mond) als in Belize! Daag flapdrol, ik ga terug naar m’n andere liefde, Guatemala! Want daar mag ik nog een laatste keer van watervallen af springen, de zee induiken, genieten van de jungle aan de rivier bij een eco-farm aan Rio Dulce ennnn…..mijn laatste wens van de bucket-list afstrepen: vulkaan Acatenango beklimmen (bijna 4km hoog) om ieder uur de actieve vulkaan Fuego te zien uitbarsten. Dreams DO come true!!!!

Lekker lokaal

Hagedissenpoep in je bed? Tarantula’s bij je voeten? 24/7 muggen om je benen heen? Word je al warm? Nee?

Mango’s all you can eat voor je neus in de tuin? Het lichtgroenste water ooit? Lieve lachende mensen die je constant begroeten? Geen andere toeristen? Een lief klein donker kroes-harig kindje om je nek? Ja? Beter?

Welcome to Sarteneja

392159_284906204951097_1938116207_n

Backpackers Paradise

Dit is precies wat ik nodig heb. De locale ervaring, het gewone leven, niks opgesmukt om het aantrekkelijker te maken voor toeristen. Want die zijn er niet. Hallelujah praise the lord! En ja, mn guesthouse Backpackers Paradise heeft plek voor me. Een private hut zelfs voor de prijs van een dorm bed. Want er is namelijk niemand anders. Behalve Nathalie zelf, de eigenaresse, haar twee heerlijke honden Maurice en Bush en haar vier paarden. Welcome to Paradise.

Ik heb besloten dat ik een week vakantie heb. Vakantie van meer avontuur, vakantie van mijn eigen regels vooral. Geen meditaties, yogasessies, hardlooprondes en verplichte nummers voor een week. Gewoon even doen waar ik zin in heb. Slapen totdat ik wakker word. In slaap vallen als ik moe ben. No more rules. En nul invloed van buitenaf hierop. Gewoon waar IK zin in heb. Jawel, tussendoor wordt er gewerkt en er komt zelfs een skype-sollicitatie tussendoor, maar dat is allemaal prima. Maar geen regels.

Ik fiets rond door het dorpje, roep enthousiast Hola tegen iedereen die ik tegenkom, klets met de kassa-chicks in de supermarkt, werk nog maar wat vette hap naar binnen bij de lokale mini-restaurantjes (het woord sla kennen ze hier niet, vitamines ook niet trouwens) en hang op de steiger tegen de paal terwijl mijn voeten in het water bungelen. Binnen no time heeft iedereen door dat ik Anna ben, die ene gringo, die bij Nathalie bivakkeert. Die ene zonder plan. Gezellig, want na dag 1 word ik overal waar ik kom begroet, want iedereen weet wie ik ben. Superleuk.

10639422_10152774519446561_6203261740944509821_n  10984095_10152774519576561_2490968410000975493_n

Never alone

Ik heb duidelijk geen vakantie van de mannen trouwens. Je wilt het niet geloven, maar steeds als ik op de pier lig, word ik binnen een half uur omringd door gastjes die even komen kijken naar het chickie. Het maakt blijkbaar niet uit hoe oud ik ben. Of hoe oud zij zijn. Ik meen het. Op dag 3 word ik versierd door een KIND van 16. Ik kan me niet meer herinneren wanneer dat voor het laatst gebeurde. Nathalie legt me uit dat als de mannen geen aanstalten maken bij een meisje, ze door hun vrienden meteen worden uitgescholden voor homo. Ahhh, oke. Het is zelfbescherming dus, dat ze cola’s voor me kopen en achter me aan gaan. Oke, I can deal with it. Op dag 4 word ik belaagd door een superschattig jochie van 6. Hij komt badderen, vertelt ie en hij vraagt of ik ook het water in wil. Na een paar duik-acties in het water en spelen met de modder van de bodem van de zee, hangt ie ineens om mijn nek. Om niet meer los te laten. Sta ik daar, in dat blauwe water, met dat jochie om mijn middel. Zijn hoofd in mijn nek begraven. Hij is een cadeautje. Ik realiseer me dat hij in het grote gezin waar hij uit komt misschien niet alles krijgt wat hij nodig heeft, dus ik geef hem wat ik heb. Hij hoeft pas weg als hij uitgeknuffeld is. En ja, hij wil vrienden met me zijn. Waarna hij zijn snoetje weer in mijn nek wegstopt en om mijn middel blijft hangen en stil is. Wat een geluk.

828_dscn4746 (1)

Mooie-mensen-meeting

Nathalie omarmt me na twee dagen al als een vriendin. Van het ene op het andere moment hebben we super open gesprekken over van alles en nog wat, maar vooral over het leven en de liefde. Blijven toch het favoriete onderwerp. Ze is biologe en vergelijkt alles met het gedrag van dieren. In the end zijn we ook maar een stel apen en willen de vrouwtjes gewoon een man die sterk is en kan domineren. She’s got a point. Ze nodig me zelfs uit voor de verjaardag van Kevin, een van haar beste vrienden. Op zaterdagmiddag worden we opgehaald: Nathalie is ook DJ en zal de hele nacht gaan draaien dus Kevin zorgt dat ze niet met haar geluidsinstallatie de bus in hoeft. We berijden zandwegen vol kuilen en gaan over een ferry die met de hand middels een kettinginstallatie over het water getrokken wordt. Wow, dit is pas oldschool! Om 5u ’s middags komen we aan in Progresso, het dorp waar de ouders van Kevin wonen. Er wordt een varken geslacht, dit is een traditie bij welke viering dan ook, dus de ribbetjes liggen te roken op de barbecue. Ik ontmoet de meest fantastische mensen. Kevin werkt zelf als counselor met HIV-positieve mensen in Belize City. Hij is samen met Stephen, wereldverbeteraar en lid van het Youth Coalition for Sexual and Reproductive Rights fonds, en Elianne ook nog eens oprichter van het Belize Youth Empowerment for Change fonds waarmee ze de jongerenrechten in Belize proberen te verbeteren. Ze werken met een team van mensen waaronder ook de vriend van Stephen. Ik scroll door Stephen’s fotos op zijn mobiel en kom zo de mooiste verhalen te weten, terwijl hij de ribjes op de bbq omdraait en al zijn liefde geeft. Het fonds geeft veel voorlichtingen in de meer rural area’s over omgaan met uitdagingen, en die zijn er veel hier!. Ik som even op: criminaliteit, veeeel te vroegtijdige seksuele benadering en prostitutie, discriminatie van ras, gender en seksuele voorkeur, fysiek en emotioneel misbruik en racisme. De drie gay mannen hebben er zelf ook veel last van. Stephen is zelfs voor de Verenigde Naties in New York geweest om de situatie in Belize te spreken en is vervolgens geïnterviewd door CNN. Het was niet bepaald een pretje toen hij daarna weer terug in de ghetto van Belize kwam en hij was lange tijd niet veilig. Daarnaast ontmoet ik Elisa, de eerste (en waarschijnlijk ook enige) feminist in Belize. Ook zij heeft een NGO opgericht om sekswerkers te informeren over hun rechten en kansen op een beter leven. Zowel vrijwillige als gedwongen prostitutie is een groot probleem hier in Belize en Elisa boost het zelfvertrouwen van deze dames waar en wanneer ze kan. Je raadt het al, dit is een behoorlijk inspirerend vriendengroepje. Ik hoor ze helemaal uit en kan niet stoppen met zeggen hoe onwijs ik van ze onder de indruk ben. Maar ze zijn bescheiden. Ze doen wat ze kunnen maar scheppen er niet over op. We maken afspraken voor sessies in de komende week, zodat ik ze vrijwillig kan helpen vanuit mijn psychologisch perspectief. Psychologen zijn er namelijk niet in Belize, terwijl ze volgens mijn nieuwe inspirators wel heel hard nodig zijn. Ik sta te stuiteren en kan maar niet geloven hoe ik hier ineens in het hart van de wereldverbeteraars ben beland. Zo random! We dansen tot de zon opkomt (en tot ik me aardig de tering schrik van die tarantula op 10 cm van mijn voet: get off the dancefloor you freak!), kruipen in tentjes om een paar uur te slapen en verwelkomen dan de dag met een yoga-sessie aan het meer. Wat een bijzondere verjaardag en hoe fantastisch dat ik hier bij mag zijn.

11053568_10205017842986021_8885367834942914404_o
Stephen op rechts en de jarige Kevin in het midden

Jungle & Jaguars

Tijdens mijn verblijf in Sartaneja duik ik ook 1 keer de jungle in. Ik heb er helemaal geen zin in maar de Zwitserse jongen die ik bij t water heb ontmoet en in het Shipstern Reserve werkt, dwingt me praktisch, aangezien hij rete-blij is dat er eindelijk een andere Westerling in town is die zijn werk kan bewonderen. Vooruit. Ik check de supermooie grote vlinders in de vlindertuin. Ik heb 30 vragen maar niemand kan ze beantwoorden. Dat komt, zegt de Zwitser, omdat je hier geen opleiding nodig hebt om als ranger te kunnen werken. De gids vraagt of ik hem mee wil als ik de wandelroute door de jungle ga maken. Nou, dat hoeft dan ook niet echt. Ik kan dit best alleen. Ik besluit na 10 minuten van de wandeling af te wijken en richting de lagoon te gaan lopen. Pieter zal zeker trots op me zijn, denk ik terwijl ik de route achter me laat. Ik weet niet hoe ver de lagoon is, maar het kan nooit aan de andere kant vd wereld zijn toch? Ik krijg het steeds warmer naarmate ik van het pad af ben en dat komt niet alleen door de hitte. Eerst zie ik een tarantula, dan een slang, dan springt er een soort van aap-achtige bij me vandaag en als ik die 3 schrik-momenten heb doorstaan, bedenk ik me ineens dat hier wilde jaguars zitten. Ik heb werkelijk GEEN IDEE wat ik moet doen als ik er een tref. En dit pad blijft maar doorgaan, waar ben ik in godsnaam en wanneer komt dat lagoon onderhand? Als mijn hartslag een beat van 180pm heeft bereikt, besluit ik dat ik nu wel heel onhandig bezig ben en ik misschien beter om kan draaien voor mijn eigen veiligheid. Oh ja, ik ben, natuurlijk, ook nog op mijn slippers. HOEZO HEB JE GEEN SCHOENEN AANGEDAAN VANMORGEN?! Superhandig met die tarantula’s en slangen om je heen. En als je een jaguar tegenkomt dan kun je dus ook niet eens rennen. 1-0 voor wildlife, Anne verliest. Ik haast me gauw terug naar de normale wandelroute en heb een halve dag nodig om bij te komen van dit veel te spannende avontuur.

11260534_10152774514436561_7063851236203377855_n

Ik ga ook nog een ochtend paardrijden met Nathalie. Dit keer wordt er flink gegaloppeerd en ik vind mijn leven weer het einde als ik steeds moet duiken voor laaghangende palmbladeren en steeds bijna uit het zadel gegooid wordt. Ik moet toch iets doen met dit paardrijd-talent geloof ik 😉 I love it!

Het einde

Na een week uitslapen en mango’s eten is mijn geld op, evenals mijn geduld met de muggen trouwens en is het dus echt tijd om te gaan. Nathalie vliegt vandaag naar haar liefde in Canada en ik hoor dat er twee andere backpackers aan zullen komen. It’s my call to go. Het was het einde om dit stuk van dit prachtige land met deze waanzinnig vriendelijke mensen even voor mezelf te hebben. Opgeladen en blij kan ik het wel weer aan om andere backpackers op te gaan zoeken op een van de mooiste plekjes van de wereld: Caye Caulker, I am on my way!