You better Belize it!

Een kleine bootrit langs het eiland van Leonardi DiCaprio en je bent er: Caye Caulker. Ik klop op de houten deur bij een hostel en ben er al gauw achter dat hier achter in het water een hele oude boot ligt. En jawel, ook daar kun je slapen. Dat wil niemand, want de boot lekt en het is tenslotte regenseizoen. Dat hoef je mij niet te vertellen, ik regen inmiddels al een week weg en de zon laat dagenlang op zich wachten. Maar vandaag hebben we geluk: een strak blauwe lucht en perfect weer om die voetjes weer aan wat zon bloot te stellen. Kom maar door met die boot! Het is lekker basic en heerlijk stil op mijn boot. 5 minuten later lig ik op de pier van ‘the split’: het mooiste stukje van dit eiland. Door een orkaan ontstaan, het eiland in 2-en gespleten door het natuurgeweld. Doe mij zo’n visburger, ik hou het hier nog wel even vol.

IMG_9488

Zwemmen in een aquarium

De dag erna ga ik op pad, met een eco-friendly tour richting het prachtige Hol-Chan reef. Hier kun je waanzinnig snorkelen, het is het grootste reef na The Great Barrier Reef in Australië. Het was even zoeken naar het juiste bureautje, want al die snorkel-debielen hier voeren de haaien zodat wij gekke toeristen er tussen kunnen zwemmen. Oh en dan mag je ze ook even aaien. Ga toch gauw fietsen. Sinds wanneer is de oceaan een veredelde dierentuin geworden? Hoe lang wachten we nog op gedrogeerde zeekoeien zodat we daar ook even knuffelend mee op de foto kunnen? Ik doe hier niet aan mee en gelukkig is er 1 bureau die ook niet meedoet. Heel groot op een schoolbord aan het hek: WE DO NOT FEED THE ANIMALS! Hier moet ik zijn, ik ga met jullie mee! Gids Zack maakt de slogan waar, sterker nog, ik krijg steeds op m’n kop omdat ik te snel zwem. En als ik zo hard flipper, dan komt er zand los van de bodem wat over het koraal heen valt en dan gaat het dood. Supergoed dat ie me er op wijst en me uitlegt hoe ik ook in het water een geduldig en goed mens kan zijn! Ook vandaag is weer een prachtige dag en we vertrekken vroeg zodat we er eerder zijn dan alle andere vis-voerende-boten. Het is on-ge-lo-fe-lijk wat ik vandaag te zien krijg. Ik heb nog nooit in mijn leven op zo’n mooie plek gesnorkeld. Dit is een wereldgroot aquarium! Het water is kraakhelder, het koraal prachtig paars en oranje en ik kan niet stoppen met staren naar de visjes. Het is niet te beschrijven hoeveel moois ik zie. Ik weet niet eens waar ik moet kijken omdat het zo zo veel is! Af en toe zwemt er een zeekoe voorbij, dan weer een zeeschildpad en even later een gestippelde rog. Ik hoef niets te doen, alleen maar boven het koraal te hangen, me te laten dragen door het zoute blauwe water en de rest komt vanzelf. IK WIL HIER NOOIT MEER WEG.

mannattee

Op het punt waar de haaien zitten, hoeven we niet eens te voeren want ze komen vanzelf naar ons toe. Zwem ik daar ineens tussen tientallen haaien en andere happende vissen.

haaien

Het is wel even spannend maar ze doen echt niks, behalve naar me kijken. En ik kijk dapper terug. Het is een dag om echt nooit meer te vergeten, dit was m’n meest indrukwekkende snorkel ooit. Ter illustratie even een kiekje van mijn nieuwe liefde, de yellowtail damsel-fish. In het echt ietsie liever dan op de foto.

damselfish

Honden redden

Na zonneschijn komt regen (ook in mijn boot overigens) en dat nèt op het moment dat ik op het punt sta om naar mijn NGO-meeting in Belize City te varen. Het is een dikke vette tropische storm en de meeting wordt gecanceld omdat niemand kan komen vanwege het weer. Maar de zon schijnt in mijn hoofd, want dat betekent dat ik naar The Dog Rescue Center kan! Naast het hostel ligt een enorm Pet Park naast de honden-opvang.

kennypetpark.315224307_large

Ik maak kennis met Scott, een lieve Amerikaan en eigenaar van 32 huizen en hotels over de hele wereld, maar eigenlijk is hij het liefst hier bij zijn honden. Hij heeft het centrum opgericht omdat hij het niet aan kon dat die honden hier zo slecht behandeld worden. Op dit moment zijn er 14 te toffe dogs die je de hele dag kan knuffelen en uitlaten. Geen puppy’s, want die worden altijd meteen geadopteerd. Begrijpelijk en goed! Scott is vet blij dat ik er ben, want met het slechte weer is hij de enige die de honden uit wíl laten. Nou kom maar door, ik kan wel wat dierenliefde gebruiken. Ik moet oppassen dat ik niet met een hond in m’n backpack naar huis ga volgende week om die vervolgens ongewenst aan ons pa en ma op te dringen. Ik wandel met Thunder (die veel te sterk is en mij alle kanten op trekt), Franky (te snoetige pup van 7 maanden met een gedraaid oor), Popeye (mijn grote liefde die precies weet hoe ze vrouwen om haar poot moet winden met haar gejank als we even geen aandacht geven), Krispy (die het vertikt om door de plassen te lopen), Bush en naamloos (die dwars door mn t-shirt heen in m’n arm bijt omdat ze mee uit wil). Popeye, mijn verloofde, wil wel met me op de foto:

10155019_10152841294116394_4549492255377842634_n

Ik plas bijna in mijn broer als een van de veel-te-welwillende Beliziaanse mannen langs fietst en zwoel naar me roept: “I wish I was on a leash baby!”. Aan aandacht geen gebrek, wederom. Na 6 wandel/ren-tochtjes volledig verregend te zijn, zit mijn taak er op voor vandaag en kan ik terug naar mijn natte boot (linksachter op de foto).

988572_10152836437561394_8027473674583257855_n

Wet, wet, wet

Ik blijf nog 1 dag langer om de laatste yoga-les van het seizoen mee te pakken. Het was een verademing om begin deze week weer eens een fatsoenlijke Vinyasa-les te kunnen doen! Maar ja, ook die laatste yoga-les wordt natuurlijk afgelast vanwege het slechte weer: toch lastig zo’n down-dog op een glibberig dakterras in de regen. Balen!

Als het daarna toch weer even droog word, klim ik met mn amigo Ben in de kayak om de zonsondergang te bekijken. Hij is mooi.

1559355_10152836437091394_4061610735805421202_o

De volgende ochtend staat de verplaatste NGO-meeting met Kevin en Stephen op het programma, waarna ik met hen mee het veld in ga om HIV voorlichting te geven. Maar als ik wakker word, hoor en voel ik al hoe laat het is. Mijn bed is nat van de regen en zo ook mijn voeten. En er komt geen einde aan. Ik check in op m’n mail en lees hoe zowel de meeting als de HIV dag zijn afgelast. Nondeju. Hier baal ik echt van! Niks aan te doen, het geeft maar weer eens aan hoe zinloos het is om te plannen als je op reis bent in tropische gebieden. Het weer bepaalt. Als het een beetje droger wordt, stap ik op de boot richting vasteland. Dit keer met mijn enorm knappe secret crush doctor Andy uit Nieuw-Zeeland die met me mee gaat naar de clinic waar Kevin werkt. Ik wil Kevin nog even opzoeken ook al kan ik niet met hem aan het werk vandaag. Hij is aangenaam verrast als ik op zijn deur klop (na een lange zoektocht door dit lokale kleine gekke ziekenhuis) en hij vertelt ons alles wat hij kan vertellen over de manier waarop ze hier met HIV omgaan. Als counselor komt hij natuurlijk van alles tegen, schrijnende verhalen, maar gelukkig heeft hij vanuit de VN supergoede handvatten om er op de juiste wijze mee om te gaan. De gratis condooms komen op tafel en ik bloos van oor tot oor als Kevin een handvol in mijn en Andy’s zakken stopt. Ik pas vriendelijk voor Kevin’s demonstratie met de houten nep-piemel. We nemen afscheid met een enorme knuffel en dit weer zo’n goodbye die ik lastig vind. Kon ik hier maar blijven en wat doen.

Glitters in de bus (en in mijn ogen)

Ik neem ook afscheid van m’n arts met teveel grenzen en stap op de bus richting het zuiden van Belize. Het is heerlijk om weer in de lokale bus te zitten en te kletsen en grappen met de lieve donkere kindjes en hun ouders. Spreuken op de wand zoals: “There is no luck like Belize luck” en “Take your litter so Belize can glitter!”. Ik hou ervan! Ik zit naast een man die bij defensie werkt en we hebben een open gesprek over de corruptie aan de landgrenzen en het verschil met Belize. Ik ben echt zo dol op dit land, dat ik voel dat ik eigenlijk niet weg wil! Ik vertel ook tegen iedereen hoe verliefd ik ben geworden op dit land, ondanks of misschien ook juist wel door zijn uitdagingen. En de mensen zijn zo zo zo fijn! Iedereen glimlacht dankbaar als ik hen vertel hoe mooi mijn weken hier zijn geweest.

bus

Wet & wild

De volgende ochtend neem ik de boot richting Guatemala. Ik ben echt verdrietig merk ik. Dit land heeft me zo gegrepen. Op het bootje tovert de captain ineens een groot zeil uit één van de kastjes. Of we die even over ons heen willen houden. De komende anderhalf uur. En ja, dit wordt wat ja. De boottocht is WILD. Met enorme hoofdletters. De boot ketst alle kanten op en neemt de golven mee de boot in. Ik moet lachen, ik hou wel van wat spektakel, maar meerdere mensen in het bootje zijn niet lekker of bang. De captain blijft ondertussen maar schreeuwend met mij praten en probeert me te overtuigen om zo de boot ook weer mee terug te nemen. Er is geen land zoals Belize, maar er zijn ook nergens op de wereld zulke upfront overduidelijk-geinteresseerde-available-mannen (met veel te grote kleren en een veel te grote mond) als in Belize! Daag flapdrol, ik ga terug naar m’n andere liefde, Guatemala! Want daar mag ik nog een laatste keer van watervallen af springen, de zee induiken, genieten van de jungle aan de rivier bij een eco-farm aan Rio Dulce ennnn…..mijn laatste wens van de bucket-list afstrepen: vulkaan Acatenango beklimmen (bijna 4km hoog) om ieder uur de actieve vulkaan Fuego te zien uitbarsten. Dreams DO come true!!!!

Mexico: kun je hier de diepte in?

Na het gezinswagenavontuur, verplaats ik me de volgende ochtend richting Isla Holbox. Aangezien ik inmiddels echt een aversie begin te ontwikkelen tegen de first class bussen en het gemak waarmee de backpackers hier lijken te reizen, zit er niks anders op dan de tijd te nemen om middels 2 cheap-ass bussen richting het eiland te rijden. Ik vind het gewoon veel gezelliger als ik tussen de Mexicanen zit en meer zie van hun leven. Wederom eten de Mexicanen om me heen gedurende de hele reis. Het is net alsof ze niet kunnen leven zonder iets in hun mond. Als de bus stopt, stappen er ook direct meerdere verkopers de bus in met heerlijk gefrituurd eten en flesjes cola. Ook fruit trouwens, maar de locals kopen daar minder van geloof ik. Gezien mijn diarree-historie pas ik voortaan ook en zie ik sip aan hoe de fruitverkoper zijn heerlijke verse mango’s weer de bus mee uit neemt. De buschauffeur heeft volgens mij stiekem mijn Spotify-playlist met powersongs voor het hardlopen aan staan: heerlijke commerciële dancemuziek. Ik wil zelfs verder voorin zitten zodat ik de muziek beter kan horen. Dat is ook voor het eerst overigens, want de Mexicaanse muziek is niet zo super-aantrekkelijk. Het is salsa-achtig, maar dan met zo’n hoempa-pa er onder. Hoe noem je zo’n instrument?! Opa zou dit weer fantastisch gevonden hebben.

Isla Holbox is een droom. Het is mijn eerste eiland in jaren en ik heb sinds februari ook geen strand meer gezien. Dat klinkt misschien verwend, maar als je op reis bent dan is 4 maanden lang geen strand toch echt wel lang. Het strand is superwit, de zee heerlijk turquoise en de zon schijnt hard op onze bleke lijfjes. streetartMaar hoe heerlijk om weer af te kunnen koelen vanuit de 40 graden hitte? Hmm, dit stuk van de golf van Mexico/Caribische zee is op badwater-temperatuur. Verkoelend is anders maar het is toch lekker. En ook hier zie je weer de mooiste afbeeldingen op huizen geschilderd, love the street art in Mexico!

Haaien aaien

De volgende dag is het zover! We gaan zwemmen met haaien. Zo zien ze er uit (btw dit is alles behalve mijn eigen foto :):

haai

Voorbereid als ik ben heb ik geen idee wat de trip inhoudt, maar het lukt me om er weer een paar peso’s vanaf te lullen door ’s ochtends bij de haven te verschijnen en een laatste bootje te charteren. Ik ga samen met Jolien, een superlief chickie van 22 uit NL. We varen een uur de open zee op totdat de chauffeur zich ineens bedenkt dat hij de snorkels vergeten is. Haha ik moet zo lachen om dit soort dingen, dit is toch heerlijk? We varen langs andere bootjes om snorkels te stelen en komen kort later aan op een plek waar het wemelt van de manta’s (roggen). Ze zijn enorm, echt meters breed en lang. Dit betekent dat de walvishaaien hier ook zitten. Aaaahhh ik heb er zo’n zin in!

11421537_875442052493573_1176937802_n

En ja hoor, daar verschijnt de eerste walvishaai met zijn snuit boven water. We krijgen een duw het water in en binnen no time flipper ik boven mijn nieuwe beste vriend. Ze zwemmen heel rustig en doen slechts af en toe hun bek open om wat plankton binnen te laten. Ze glijden heel tranquilo door het water. Net zoals ik. Na de eerste duik, althans, want of course, dit is wel even spannend. Zeker als ik boven de walvishaai zwem en hij mij een tik geeft met zijn vin. Het doet geen pijn, maar het blijft een haai. We zitten in een bootje met een Mexicaans koppel (waarvan de vrouw niet wil) en een Duitse papa en zoon (waarvan de zoon niet wil). 11124797_875442055826906_312390593_nDe Mexicaanse man blijft bij zijn vrouw in de boot en Jolien heeft het na 1 keer zwemmen ook al gezien, oftewel, Anne heeft vrij spel om zo vaak het water in te duiken als ze wil. Holy shit, wat een mazzel! Ik zwem 5 keer met een walvishaai en mag er zo lang bij blijven als ik wil.

Maar ik wil eigenlijk ook met die pijlstaartroggen zwemmen! Dit is moeilijker, want ze zijn snel, houden niet van mensen en verdwijnen de diepte in zodra ze gevolgd worden. Maar de chauf zegt dat ik nogal snel zwem en dat het mij moet lukken. Zwemmen met zo’n rog vind ik 1000 keer enger dan met die haai eigenlijk, want ik denk alleen maar aan Steve Irwin! De chauf echter verzekert me ervan dat ik veilig ben, zo lang ik hem niet aan raak. Oke, I can do this. We cirkelen om een rog heen en ik duik het water weer in. Flipper supersnel achter hem aan totdat ik echt naast hem zwem. Iehhhhhh spannend! Zijn staart ziet er eng en gevaarlijk uit, die hou ik even uit de buurt. Maar zijn snoetje is zooooo schattig! En hij beweegt zo gracieus met die lange brede ehh armen/vinnen/klauwen van hem.

Ik vergeet alles om me heen. Dit is VET! Ik moet echt mijn best doen om hem bij te houden want zodra ik te dichtbij komt, duikt hij de diepte in en ben ik hem kwijt. Ik mag daarna nog 2x en word steeds rustiger. Ik vind mezelf echt een behoorlijk stoere chick. Dit is echt een enorm hoogtepunt van m’n trip!

Na de haaien en roggen varen we naar een kleine baai waar we kunnen zwemmen met zeeschildpadden. Het is prachtig, maar ik stoor me intens aan de boten en toeristen om me heen die met hun onderwatercamera’s en gopro’s als idioten op een schildpad af gaan (en ze wegjagen). Ik geloof niet dat het goed is voor die beesten om toeristen om zich heen te hebben. Ik klim al gauw weer op de boot, hier wil ik geen deel van uit maken. We varen verder en komen uit op een van de mooiste stranden waar ik OOIT in mijn leven ben geweest. Wow! Het is onbewoond, ondiep en daarmee zooooo mooi lichtblauw. Hier kan ik wel uren, dagen, weken, maanden blijven. Deze foto is voor ons pa, ter vervanging van die foto uit 1998 (;

11335806_875441725826939_337900320_n

We krijgen lunch, eindelijk eens iets gezonds (verse vis, avocado, tomaat en uit gemengd met een beetje limoen tot een salade) en Jolien en ik kunnen maar niet geloven waar we zijn. Ik word hier zo rustig van! Daarna komen we nog langs een baai vol felroze flamingo’s en ik blijf mezelf maar knijpen. Zoveel hoogtepunten op 1 dag, dat is bijna niet te verwerken. God wat ben ik gelukkig zo.

11358756_10153288904022976_109972493_n

Voeg er een avondje strand aan toe met leuke mensen, een hemel vol met sterren en lichtgevend plankton in het water en je krijgt de glimlach niet meer van m’n gezicht af. Zucht. De leven.

11427940_879356915435420_1599833351_n

Schuim-Partytime

Ik ben de afgelopen weken nogal serieus geweest. Sinds Nepal is er een soort van bewustzijn over me heen gekomen die me niet altijd even lekker zit. Een stuk daarvan is survivors-guilt: hoezo heb ik het overleefd en hoezo kon ik terug naar huis vliegen en de ellende daar achterlaten? En hoezo mag ik hier nu op tropische eilanden genieten van het leven omdat ik toevallig blank en westers ben? Een ander stuk is het onvermogen om af te stemmen met de meer oppervlakkige-snelle-backpacker: sommigen weten niet eens dat er een aardbeving is geweest (kan het ze eigenlijk niet kwalijk nemen) en zeggen dingen zoals “Oh I have always wanted to be in an earthquake”. Serieus? Daar krijg ik wurgneigingen van. Ik ontmoet veel jongere reizigers die zich niet lijken te realiseren dat de wereld niet alleen maar een grote drank- en drugs- snoepwinkel is. Cocaïne bijvoorbeeld is hier booming business en je kunt het makkelijk krijgen: maar als je het aanneemt stimuleer je de drugs kartels en alle bijkomende problemen. En die zijn echt GROOT in dit land! ‘Ignorant’ lijkt me de beste omschrijving voor de pleziermakers die ik tref en zich hier totaaaaal niet van bewust zijn. Daarbij komt natuurlijk ook dat landen als India en Nepal een totaaaal ander publiek aantrekken dan de landen waar ik nu in ben. Het maakt me als reiziger soms een beetje eenzaam dat ik met veel mensen de connectie niet kan vinden.

Goed, wat ik wilde zeggen, ik kan me verloren blijven voelen tussen de feestgangers, maar ik kan ook proberen om de knop om te zetten en los te laten dat ik de wereld moet redden. Bovendien, als ik heel eerlijk ben, mis ik het ook een beetje om urenlang te dansen totdat de zon op komt. Het is lang geleden. En dus besluit ik om 1 nachtje Playa del Carmen te gaan doen. Een toeristisch oord met veel clubs en bars en goeie muziek. Als ik ’s middags aan kom samen met Walter (27, USA) en Michael (24, NL) en we de area vast gaan bekijken, wil ik bijna omdraaien en de bus weer in stappen. IEH! Dit is een combinatie van Salou en Miami. Wil ik dit?! Ik moet er echt even in komen en steeds tegen mezelf zeggen dat als ik een goeie nacht wil maken, ik nou eenmaal naar een toeristische plek moet gaan! Onze timing is overigens ronduit slecht: de Mexicanen gaan vandaag naar de stembus en dat betekent dat er tot 12u vannacht niet gedronken mag worden (best een goeie regel!!). Stipt om 12u staan we vervolgens dus voor een lokaal klein barretje voor wat bier en tequila’s en al snel ben ik in de mood. Even later staan we op de strip, daar waar het wemelt van de blije feestgangers. We hoppen van bar naar club en de dansvloer is overal van mij. Oef dit heb ik gemist! Ik lig in een deuk als we in de laatste club midden in een schuimparty belanden (dát is lang geleden!! Ik denk Xanadu 1999 J) en er ook een zwembad in de club blijkt te zijn. Haha, dit is toch prachtig? Ik dans met iedereen tot de zon opkomt om me vervolgens te realiseren dat iemand mijn tasje heeft leeggehaald. Weg iPod Touch (camera, fotos, videos, notities, contacten, lijstjes) en weg 2000 pesos. Verdomme. Ik wist dat dit een keer ging gebeuren. Er is nog nooit iets gestolen tijdens al mijn reizen en dat was al too good to be true. Ik baal flink maar weet ook dat dit er bij hoort. Het zij zo. Ik wandel terug naar m’n hostel terwijl de zon mijn route verlicht. Ik ben als een kind zo blij dat ik dit keer de locatie van m’n hostel toevallig en voor het eerst heb onthouden en het daardoor terug kan vinden: Avenida 35, Calle 6. Wat een mazzel. Normaal sla ik dat op in mn iPod en onthoud ik niks. Mijn dorm is leeg en ik slaap voor het eerst in maanden weer in een kamer zonder andere mensen. Wow. Dat is wel echt relaxed.

La Policia

Bij diefstal hoort aangifte, tenminste als ik iets terug wil krijgen van mijn verzekeraar. Ik heb al zoveel horror-verhalen gehoord over Mexicaanse aangiftes: ze nemen je niet serieus, zeggen dat het je eigen schuld is en helpen je niet. En hoe pak ik dit aan zonder fatsoenlijk Spaans? Ik wacht totdat Michael wakker is en koop hem om met vooruitzicht op een goed ontbijt na afloop. Hij is mijn held van de dag als hij ja zegt. Even later struinen we over de straten van Playa del Carmen op zoek naar het politiebureau. Niets is wat het lijkt, we moeten met een taxi 10km verderop zijn. Eenmaal daar is het 3 keer vragen. Ene Irma neemt mijn aangifte op en geeft ons een briefje met een locatie. 5km verder op moeten we daar online de aangifte afmaken. En printen. We begrijpen er geen reet van. Lang leve de mond die praat en vragen kan stellen. Vervolgens worden we naar de bank gestuurd om te betalen voor de aangifte. Dan moeten we weer terug naar Irma. Oh nee, toch niet, eerst nog naar een ander gebouw voor een stempel onder de betaling. Are you fucking kidding me? Stelletje corrupte stommerds. Dan weer terug naar Irma die me mijn aangifte geeft. We zijn vier uur verder. Jezusmina. Het is gelukt maar het was niet perse de beste dagbesteding met een kater. ’s Avonds een vent, ’s ochtends een vent, hoor ik ons pa zeggen. Ik ben al lang blij dat het me gelukt is, maar kan tegelijkertijd niet wachten om dit verschrikkelijke oord te verlaten.

Tukken in Tulum

En dus zit ik een uur later weer in een collectivo op weg naar Tulum, een badplaatsje iets verder zuid, waar ik m’n vrienden van Isla Holbox weer hoop te vinden. Ik check gauw in met m’n ziel onder m’n arm want ik ben doodop. Het is niet alleen de nacht stappen, het is de allesverzengende hitte, het gezeik met de politie en gewoon de vermoeidheid van het tempo waarin iedereen hier reist. Niemand blijft ergens langer dan 2 nachten, maar mijn lichaam wil de rust. Hoe fijn is het dan om Rich, m’n all-time-favorite travelbuddy, tegen te komen hier in Tulum. Het is zo fijn om mijn verhalen van de afgelopen weken met hem te delen. En vooral, te delen hoe ik me voel hier in Mexico. Hij heeft precies hetzelfde. Het zijn twee dingen waar we last van hebben: 1. Het gebrek aan avontuur. 2. Het ontbreken van de connectie en diepgang in contacten met anderen. Het is zo’n verademing om dit weer met elkaar te kunnen delen.

rich anna

Oké, één Corona’tje dan, maar dan ga ik echt naar bed om heel lang en diep te slapen. Want morgenvroeg willen we samen gaan zwemmen met zeeschildpadden. Gewoon, omdat het lang geleden is dat we samen iets LEUKS hebben gedaan na alle moeilijkheden van India en Nepal. We moeten er zelf om lachen.

Turtle-time

De volgende ochtend nemen we een collectivo richting een strandje waar de zeeschildpadden zijn. We schrikken allebei van de drukte daar. Je kunt voor 50 US dollar het water in met een gids. Ja daaaag! Ik ga geen 50 dollar betalen om te zwemmen! Je mag ook alleen, alhoewel niemand dat schijnt te doen. Ze proberen er ons van te overtuigen dat we snorkel-les moeten nemen. Haha, we kijken elkaar aan en weten genoeg. Voor 50 pesos (3 euro) regelen we twee snorkels en even later zwemmen we om de groepen toeristen in oranje zwemvesten heen richting de open zee. Binnen no time zie ik kleine schildpad-hoofdjes boven het wateroppervlak uitkomen. Yes! Hier zijn ze! Wat we onder water zien is NIET NORMAAL. Kei veel schildpadden die superrelaxed rondom het koraal zwemmen, aan elkaar snuffelen, af en toe naar boven gaan voor wat zuurstof.

turtles

Intens geluk om hier tussen te mogen zwemmen. Rich en ik zijn in de hemel. Totdat we aan de kant gebeukt worden door zo’n groep toeristen. Ik mag dit niet vervloeken want ik ben zelf ook een toerist maar aaaaaaaaaaaahhh ik kan hier gewoon niet mee omgaan! Even later liggen we op de kant na te genieten in het witte zand, met uitzicht op de felblauwe zee. Wat een wereld.

In de diepte kun je me vinden

In de 24u die volgen doen we niks anders dan reflecteren en diepe gesprekken voeren. We halen onze hoogte- en dieptepunten in India en Nepal op. Vragen ons nogmaals af waarom we doen wat we doen. Waarom we zoveel avontuur zoeken. Wat de zin er van is. En of India ons reisplezier misschien verpest heeft; immers, na India is alles saai. We proberen uit te zoeken hoe we weer terug in de avontuurlijke modus kunnen komen, waar we dan heen moeten, etc. Wat we kunnen doen om onze thuiskomst makkelijker te maken, want het zal niet heel simpel zijn om weer terug te komen in het normale leven met de ervaringen van de afgelopen maanden. We laten een paar tranen om al bovenstaande en genieten van het feit dat we weer even samen zijn met iemand die ons begrijpt. Hopelijk is dit een vriendschap voor het leven. We zeggen elkaar gedag bij de Maya Tempels aan het strand, weer een magische plek die minder magisch voelt doordat het zicht ontnomen wordt door groepen toeristen. We moeten hier weg. Rich omhoog, ik naar beneden.

Thumbs up

De volgende dag stap ik op de bus richting Bacalar. Het Mexicaanse OV is duur. En saai. Ik heb het er nu officieel mee gehad. Als de bus halverwege kapot gaat en voorlopig niet meer verder rijdt, weet ik dat de tijd voor mijn nieuwe hobby is gekomen. 1799874_10205273614334532_5472251014849365604_o

Ik pak m’n spullen, ga langs de kant van de weg staan en steek mijn duim op. Liften. Dat is wat ik ga doen. Als het avontuur niet naar mij komt, dan ga ik wel naar het avontuur toe.

En hoppa, 5 min later is het raak. Een busje pikt me op. Ik heb een superleuk gesprek met de chauffeuse (EEN VROUW! JAWEL!) en haar man. Ze vinden het zelf heel normaal dat zij rijdt, maar ik heb nog niet eerder een vrouw achter het stuur gezien in welk ontwikkelingsland dan ook en ze moeten lachen om mijn uitgelatenheid. Even later zetten ze me af in Bacalar en zijn we geloof ik alle drie blij met deze vrolijke ervaring.

Het meer van Bacalar met zijn 7 kleuren

Mijn hostel wordt bewoond door een paar dreadlocks en drie te gekke honden. Het ligt direct aan het meer wat 7 kleuren schijnt te hebben. Mits de zon schijnt. En die schijnt dus niet. De zon is verdwenen en het zal een paar dagen duren voordat ie terugkomt. Tot die tijd vermaak ik me in een tentje dat te kort is voor mijn lange lijf (en slaap ik met mijn voeten buiten) en speel ik met de natte honden die bovenop me springen zodat ik opnieuw in de douche kan, wil ik zelf niet ook meuren naar natte hond. Ik loop hard, zwem weer in een cenote en lift weer terug richting hostel. Oh en IK KOOK! Moet niet gekker worden toch?! Maar aangezien dat eten hier overal zo vet en ongezond is, ben ik superblij met mijn zelf gekokkerelde maaltjes vol megaverse groenten en bijbehorende vitamientjes. Gewoon een bord met chili sin carne en rijst ipv weer een kartonnen tortilla met vet vlees! Yum!

P_20150613_182033_PN

En godzijdank, op dag 3 is het zover! De zon schijnt! Samen met Camilla (23, DK) spring ik op een surfplank (paddle board) om over het meer te peddelen. We voelen ons behoorlijke babes, steady op onze boards. Aan de overkant ligt een restaurant wat ooit gebouwd werd maar geen toestemming kreeg om te draaien en dus nooit is afgemaakt. We leggen onze boards aan en staren al zonnend uit over de 7 kleuren van het meer. Dit is echt prachtig! Het ziet er uit alsof we in de zee zijn qua blauwheid, alleen is het water zoet. Echt goddelijk! Jpeg

De zonsondergangen zijn ook prachtig en worden alleen maar mooier als ik er met mijn bordje vers eten op mijn schoot en de honden aan mijn zijde naar kijk. Veel beter dan dit wordt het leven niet.

P_20150613_194440_PN

Toch is het na een paar dagen tijd om te gaan. De stranden in Belize wachten op mij. Bovendien, veel avontuurlijker dan liftend de grens over in Centraal-Amerika kan ik het niet maken, toch?

xxxx