India is GEK!

Voor m’n liefste Judith, in het Nederlands!

Lieve leuke mooie mensen!

Na net in een supergare bus zonder deuren gepropt te zijn met de woorden “your bus not coming, you take this one”, en geeeeeen idee te hebben waar ik nu heenga, lijkt het er in ieder geval op dat ik alle tijd heb om wat te schrijven. De geur van verbrand plastic vermengd met uitlaatgassen waait door de open ramen (omdat er geen glas in zit) m’n neus in, m’n haren vliegen alle kanten op, plakkend aan de armen van de vrouw naast me en alles wat ik weet is dat ik morgenochtend ergens zwart van de shit van buiten op een onbekende plek aan zal komen. Dit is reizen, precíes zoals ik t graag doe. Onverwachts, een beetje ranzig en vol avonturen.

India is het land zonder houvast. Mocht je denken iets te kunnen plannen, voorspellen, verwachten, dan kom je zwaar bedrogen uit. Dit is het land waar iedere vorm van controle onmogelijk is. En waar ik dat thuis soms hopeloos irritant vind, hier is het heerlijk. Vol overgave en vertrouwen leven in een wereld zonder enige vorm van voorspelbaarheid. Het is een soort van enorme middelvinger naar onze manier van leven in het Westen. Gewoon omdat ze niet meedoen en omdat hun manier klaarblijkelijk ook prima werkt. India puts you to the test en deze uitdaging haalt het beste in mij naar boven. Omdat je iedere keer weer ervaart dat je het heel goed alleen kunt en er niks ergs gebeurt als je loslaat. Wat een verademing, iedere keer weer. It won’t get any better than this.

Mijn leven hier is nogal relaxed. Daar waar ik vroeger altijd bang was van India en niet wilde gaan uit angst, is het nu moeilijk om te zien waarom ik bang was. Ja, het is smerig en anders, maar nee het verschilt voor mijn gevoel niet heel wezenlijk van andere dirtroads zoals die in Cambodja of Bolivia. En ik ben er ook aan gewend geraakt. Want waar ik al mijn ervaringen normaal lijk te vinden, blijken ze na het delen met anderen echt wel avontuurlijk te zijn. Anderen houden me wakker door hun reacties op mijn verhalen. Das fijn. Maar ergens ook heel jammer natuurlijk! I guess there is no trip like your first, en dat moet je niet steeds opnieuw willen evenaren want dan zul je teleurgesteld zijn. Het goede nieuws is dat ik India prima “aan lijk te kunnen” en dat ik nergens echt van schrik of van in paniek raak. Dat maakt het rondtrekken en hier in je eentje zijn wel zo gemakkelijk.

ETEN!
Sommige mensen komen naar India voor de culinaire kaart. En terecht! Hallelujah praise Lord Shiva voor alles wat m’n maag hier bekoort. Los van de hoeveelheid suiker die ik hier binnenkrijg overigens, het is echt heel erg en mijn tanden beginnen al te protesteren maar ik kan er weinig aan doen: het zit overal al in. Het eten is heel goedkoop (een maaltijd kost tussen de 1 en 3 euro) en echt allemaal ZO lekker! Roti’s, chappatis, naan, rijst, pokhoras, allerlei soorten deeg en brood passen perfect bij de
Masala’s, Curry’s, Thali’s en Dal Fry’s. In het kader van m’n New Years Resolutions probeer ik iedere dag iets nieuws uit en ik heb maar 1 keer een maaltijd niet opgegeten omdat ik het niet lekker vond. Afhankelijk van waar ik ben, eet ik 3x per dag Indiaas, tenzij mijn lichaam snakt naar iets zonder smaak, dan zoek ik iets Westers om m’n maag rust te geven. Iedere kustplaats voorziet wel in iets normaals/hips: Italian coffee van versgemalen bonen en een chai zonder melk. De dirty chais (chai tea met een shot koffie) in Varkala waren onmogelijk te weerstaan. Ik heb sinds ik hier ben wel opeens af en toe een craving voor cornflakes met koude melk (I know, slaat echt nérgens op, ik drink braaf Soya- amandel- en havermelk als oprecht quinoa-kutje (sorry) zijnde, maar goed, deze craving lijkt me een prima alternatief voor m’n Nederlandse chips-met-mayo-buien). Als het al ergens op de kaart staat is het meestal “no have madam” maar soms dineer ik toch met (al dan niet taaie) cornflakes met melk hip hip hooray! Ook de obesi-tas is weer van de partij dit jaar, hetzij iets kleiner dan gebruikelijk, aangezien ik én te lam ben om voorbereidingen te treffen voordat ik t OV in stap én het straatvoer meer dan prima dienst doet. De twee regels van de GGD (eet geen eten van straatstalletjes en aai geen dieren) worden lichtelijk aan de laars gelapt en zo lang ik me goed voel en het smaakt, lijkt me dat prima. Ik word steeds beter in risico-analyses. Snel afkloppen voordat ik hier dadelijk de hele bus onderpoep omdat ik vanmiddag straatvoer gegeten heb..

SLAPEN!
Slapen doe ik voor 3 a 5 euro per nacht. Ik verkies de dorms in hostels boven welke accommodatie dan ook, mits ze er zijn natuurlijk, want dat is helaas niet overal zo. Er gaat niks boven een plekje boven in het stapelbed. Tot nu toe was ik iedere keer nog lucky en dan vind je me springend als een kind van 4 op de upper bunk. Andere mensen in de dorm zijn vaak like-minded: jong, open en easy going. Soms ook niet, zoals de twee ouwe Duitse knarren laatst die mij, nadat ik veel te aardig was geweest in hun eigen taal, constant volgden, zelfs onbeschaamd aan lagen te staren toen ik wakker werd en zelfs een soort van vroegen of ik samen met hen m’n tanden wilde poetsen in de badkamer. Eh…NEIN! Wegwezen. Maar dit zijn uitzonderingen.

EL PUBLICO
De backpackers die ik tegenkom zijn divers. Van Britse begin-twintigers die komen om te drinken en Acid te gebruiken tot bijna verlichte dreadlock-hippies. I am somewhere in the middle. De gesprekken variëren van oppervlakkig tot intens diepgaand: ons leven, onze wereld, Isis, relaties, spiritualiteit en vooral: vrijheid. Thats a thing we sure have in common. Je connect heel snel als je ervoor open staat, we gooien “the-36-questions-that-will-make-you-fall-in-love” er in en niemand schuwt welke vraag dan ook. I love it. Het valt me op dat ik dit jaar toch wel andere types opzoek omdat ik het “Eat Pray Love verhaal” vorig jaar al heb beleefd en nu nergens naar op zoek ben. Goeie gesprekken en lol trappen gaan prima samen.

DE LOCAL
Ik kan de Indiase mens niet omschrijven aangezien ze zo verschillend zijn. Soms totaal onder de indruk van m’n lange blanke verschijning. Soms klaar om me af te zetten. Soms al helemaal
gewend aan de westerse backpacker. Soms open en inspirerend en welwillend om iedere vraag te beantwoorden. Soms nauwelijks Engels sprekend en gesloten. Soms extreem aantrekkelijk, mooi, met een stralend witte lach. En soms ook verschrikkelijk naar, ziek, kreupel en diep ongelukkig, vragend om een Rupie. Ik heb er veel moeite mee. I know this is life and I have to let go maar damn wat wil ik ze graag helpen. Ik zie ziektes voorbij komen die me doen denken aan Polio, Dyfterie en Tetanus, gezichten en lichamen vol met bulten en schurft. De bedelaars laten zonder enige schaamte hun meest afgrijselijke lichaamsdeel zien en vragen me dan om geld. Het ergste wat ik zag was een man met een voet van een olifant, maar dan met kleinere nagels. Strompelend en wijzend op zijn voet. Echt afgrijselijk. Ik geef geen geld maar mijn eten en drinken mogen ze hebben. Ondanks dat ik het bedelen niet wil stimuleren, voel ik wel de behoefte om ze in ieder geval iets gezonds te eten te geven. En Indiërs zijn natuurlijk smerig, of nou ja, hun gewoonten zijn smerig. Het gerochel, geboer en gespuug is echt niet om aan te horen. En weet je, eigenlijk hebben ze gelijk. Ze leven veel meer naar de natuur van hun lichaam. Dat wat er uit moet, moet er uit. Het laatste wat ze zullen doen is uit beleefdheid iets van hun ongemakken ophouden. Geef ze eens ongelijk? Ik heb inmiddels onbewust een mantra ontwikkeld: zodra iemand zijn fluim ophaalt denk ik “ja hoor gooi het daar maar neer” en op de een of andere manier maakt dat het wel draaglijk. Maar ze blijven me verrassen hoor, als ze op stille heilige momenten (bv in de synagoog) ineens hun rochel ophalen en wegwerpen. Ik moet dan vooral lachen.

Gelukkig zijn er ook andere verhalen van de locals: sommigen zijn heel erg lief en verrassen je met liefdevolle
acties. Zo kreeg ik vorige week een lift van de restauranteigenaar waar ik de dag daarvoor gegeten had, terug naar de klif toen hij me smiddags nat van het zweet en strompelend m’n yoga-zaal uit zag komen. En dan heb ik het nog niet eens over de uitnodigingen die ik als vrouw alleen krijg om Indiase dames thuis op te zoeken om thee met ze te drinken. Je maakt me nergens blijer mee dan dat. Alhoewel, de dames die jullie op Facebook in het filmpje zagen hadden wel wat op en aanmerkingen.
– hoe durf je je linkerhand te gebruiken tijdens het eten (ja sorry maar roti scheuren met alleen rechts is echt voor gevorderden! En btw, ik veeg m’n billen af met rechts lekker puh)
– hang je sari voor je borsten (oké fair enough, het is hier 45 graden maar ik trek nog wel een extra kleedje aan)
– zit noooooit met je benen niet aan elkaar vastgeplakt (oké, die snap ik, maar tijdens 8u durende treinreizen wil ik ook wel heel even anders zitten dan als een dame, plus, die Ali baba broeken geven toch niks prijs)
– SAFETY! Hou je portemonnee altijd tegen je aan geklemd (ook logisch maar als ik in de trein zit met 5 Indiase vrouwen naast me in een coupe dan ben ik niet bepaald bang)
– en ten slotte m’n haar natuurlijk: nog steeds geen idee wat er mis mee was, ik kreeg speldjes in m’n hoofd geprikt om het op te steken, toen weer naar beneden in een staart, en uiteindelijk kon de boel blijkbaar gered worden met een bloem. Fieuw. Bovenstaande regels werden allemaal met handen voeten en Hindi uitgelegd want het enige Engelse woord dat ze kenden was “selfie” (my god!) dus zo begon onze vriendschap dan ook in de trein..
Toen ik al hun huizen bezocht had, alle familieleden en vrienden de hand had geschud, het verschrikkelijke stille gestaar had doorstaan én met ze op de foto was geweest (dat waren er echt een beetje te veel, ik heb 2u non stop hallo, my name is Anna en cheese gezegd), alle thali’s, chai’s en cakes naar binnen had weten te proppen, lieten ze me gaan, maar alleen als ik goed op mezelf zou passen en meteen zou bellen bij aankomst op m’n volgende bestemming. Ahh! Je ziet het mam, je rol wordt haarfijn overgenomen door je Indiase zussen 🙂

DIE MÄNNER
Oke genoeg over die lieve Indiase dames. Tijd voor de Indiase mannen: niet alle intenties zijn altijd even best zal ik maar zeggen. Soms lachen ze je uit, maken ze smerige bewegingen, roepen ze dingen naar je. Een groep schooljochies wierp een fles water naar me nadat ze me eerst gezamenlijk uitgelachen hadden. Nou! En een meisje uit m’n hostel kreeg iets in haar gezicht gegooid terwijl ze over straat liep, heel raar. Itt de vorige keer ben ik nog niet betast, ook niet onder het mom van “ik ben taxi chauffeur maar guess what, ik ben ook dokter en ik prik even ongevraagd in je tiet en vertel je vervolgens dat je geen borstkanker hebt”, zoals een van m’n medereizigsters me vertelde. Ze staren, ze roepen soms wat en ze willen op de foto met je wat ik soms wel grappig vind. Zo lang ze me niet aanraken tenminste. Shit! Ik ben wel betast! Gisteren nog, ik wandelde hier door t dorp en had maar 1 doel: de Hindoestaanse tempel in. In de afgelopen dorpen en steden mocht ik steeds de tempel niet in, gewoon omdat ik geen hindoe ben en omdat de locals niet willen dat hun gebedsplek een toeristische attractie wordt. Ik begrijp en respecteer dat volledig. Vind het ook slim van ze. Tegelijkertijd vind ik het shit en ook niet helemaal fair want jullie mogen wel anytime mijn kerk in! Plus, I love gebedsplaatsen! Ik kleed me netjes met bedekte armen en benen, weet hoe ik een puja en blessing moet doen, doe geen gekke dingen, neem geen foto’s, doe offers én geef geld. Dus eigenlijk ben ik bijna zoals zij. Nou ja lekker overschat Anne, offcours ben je niet zoals zij! Maar goed, voor een toerist doe ik t best oke al zeg ik t zelf. Toch mag ik er niet in. En al helemaal niet als je ongesteld bent trouwens want dan ben je “vies”. Haha en bedankt maar weer. Wat zijn ze toch respectvol naar de vrouwen toe he. Ik dwaal af. Nu ik dus hier in Kanyakumari was, waar de main highlight de tempel is, wilde ik gewoon eens kijken of ik ze om kon kopen. En ja hoor, na drie rondjes om de tempel om aandacht te vragen, wilde een stokoude kleine dude me wel binnen leiden. Oke, wij samen die tempel door, hij steeds vertellen welke God waar zat, en ik maar geld uitgeven en offeren. Hij hielp me steeds om de juiste aanbidding te doen (3 keer met je neus de grond aan raken, 3 keer in bidhouding je armen omhoog, etc). En precies toen ik ging knielen voor een van m’n favorieten (Hanuhman), hielp meneer me ineens om te zitten, en oeps daar gleed zijn hand over mijn linkertiet om er even overheen te aaien. Jonge echt ik zég het je, als ik niet in die tempel was geweest was ik echt nasty hard tegen hem uitgevallen (totaal ongepast natuurlijk, vrouwen hebben niets te zeggen hier, maar ik heb toch echt m’n grenzen). Ooohhh ik moest me zo inhouden. Weet je wat het is, ze doen echt alsof ze geen idee hebben en dat stoort me nog het meest. Goed, hij en ik waren duidelijk geen vrienden meer, en hij was erg teleurgesteld dat de rijke dame geen geld meer gaf als beloning voor z’n hulp. FY. Sorry voor m’n woordkeuze maar ergens moet de boosheid eruit. Er wordt hier namelijk al genoeg onderdrukt. Wat trouwens ook nog gek is, daar waar ik de tempel niet in mocht, was ik vanmorgen bij een bruiloft in de katholieke kerk, en daar bleven bijna alle mannen buiten! De bruidegom zat naast zijn aanstaane voor in de kerk, omringd door alleen maar vrouwen (in prachtige sari’s, ZO MOOI om te zien!) en kleine meisjes helemaal opgedirkt met make up, jurkjes met juwelen en armbanden. Er zaten een paar mannen achter in de kerk op bankjes maar de meesten waren buiten. Stonden ze een beetje stoer te doen en ijsjes te eten. Ook gezellig! Het was heerlijk ongeorganiseerd, ook dit weer. Het bruidspaar zat op plastic stoelen, de live-band klonk echt KEI hard door de speakers en de kinderen renden in en uit. Ik genoot 🙂

Terug naar de gemiddelde Indiase man. En vrouw. Geef nooit je FB naam want je wordt getagd in alle foto’s die ze ooit in hun leven nog uploaden, ook al sta je er niet op en geef je telefoonnummer al helemaaaal niet want je wordt dagelijks gebeld en gesmst met veel te veel vraagtekens (Where are you???? Why you not reply????? You still alive??????). En zoals m’n besties en familie wel weet, vind ik weinig irritanter dan dat, dus ik heb mn les geleerd: mijn Indiase telefoonnummer is vanaf nu geheim.

WORSHIPPING
Daar in het land waar je op iedere straathoek een gebedsplek vindt en je overal offers kunt doen, ben ik soms zelf onderwerp van aanbidding. Ik voel me soms een beroemdheid, een uniek speciaal iemand die aanbeden wordt. En waar ik het soms leuk vind, heb ik er de laatste dagen steeds meer moeite mee. Ik zeg het je, die drie vragen komen me na ze 188 keer beantwoord te hebben m’n neus uit:
1. You from?
2. You name?
3. How long here?
Ten eerste zijn het verdorie niet eens zinnen. Ten tweede zou het leuk zijn als jullie zelf ook antwoord zouden kunnen geven op mijn vragen. En ten derde zou ik het fijn vinden als jullie zouden stoppen met staren als ik uitgepraat ben (of als ik zit te eten!!) en belangrijker nog: stop met foto’s maken! Ik snap het heus, ik ben anders, wit, lang en ik kom van ver, maar ik ben geen aap!
Jullie merken het al, ik heb even genoeg aandacht gehad. Ter toelichting: ik neem vanavond de bus vanuit Kanyakumari, het zuidelijkste puntje van India, waar drie oceanen samenkomen, de temperatuur eindelijk weer te handelen is door de zeewind en je vanaf de tempels, kerken en monumenten zowel zonsopkomst- als ondergang kunt zien. Het wemelt hier van de hotels en de Indiase toeristen. Wat ik niet begrijp is dat er geen enkele Westerse toerist te vinden is. Superraar, want het is hier zo fijn, alles is megacheap, er hangt hier behoorlijk wat spiritualiteit in de lucht (Ghandi heeft hier aardig wat werk gedaan en z’n as heeft hier decennia lang gestaan; er zijn hindoe tempels én prachtige katholieke kerken) en zo mooi door alle oceanen om je heen. Maar jullie snappen dat je als enige westerling hier ook een attractie op zich bent. En het is zo goedkoop omdat ze hier geen westerlingen hoeven af te zetten 😉 dus ik betaal de Indiase waarde en dat is 70cent voor een maaltijd. Hoera! Maar ondanks ALLE voordelen die deze plek heeft, trek ik die praatjes en plaatjes gewoon niet meer. Het is erg vermoeiend en ik zal nooit in m’n leven meer zo’n praatje aanknopen met een BN’er. Wat moet het vermoeiend zijn om beroemd te zijn. Tenzij je heel erg uitgeslapen, vrolijk en energiek bent, dan is het best wel even leuk. Voor 5 minuten.

AN INDIAN DAY
De ochtenden zijn favoriet. Het land ontwaakt. Alle Indische mannen lezen de krant op straat terwijl een street vender echt de heerlijkste Chai voor hen en mij maakt. Toeristen slapen nog. En de zon is nog om uit te houden. Je kunt alleen nergens ontbijten voor 9u sochtends en dat is wel een probleem voor iemand die chagrijnig wordt als ze honger heeft… Dank God voor de obesi-tas. Smiddags gaan veel winkels dicht. En savonds komt iedereen weer tot leven. Een wandeling over het strand om de sunset te zien is niet alleen aan de toeristen besteed. Indiase mensen maken véél zwaar geposeerde selfies en dat doen ze volledig schaamteloos. Ik moet er nog steeds onwijs om lachen.

VERKEER(D!)
Het verkeer is helemaal GEK hier. De regels zijn totaal onduidelijk. Heb je niks aan. Iets met de meest zelfverzekerde gaat voor 🙂 des te groter je voertuig, des te meer rechten. Oversteken is niet te doen. Kruispunten zijn al helemaal een ramp. Jullie zien me al gaan op m’n scootertje. Er is amper bewegwijzering. Dat in combinatie met mijn onwetendheid en het onvermogen van de Indiërs om nee te zeggen als ze het niet weten garandeert goeie avonturen. Maar hoe heerlijk is het om op je eigen heilige koe door de dorpjes te cruisen en de wind langs je roze wangetjes te voelen. Zalig.
Richting vragen? Soms sturen je ze totaal de verkeerde kant op. Nee zeggen is immers onbeleefd: en dan komt de Indian head wobble in beeld.
Een soort van combinatie van ja en nee die oke of nee of ja betekent. Onduidelijk. Heb je niks aan.
Tijd inschatten? Je hoeft het niet te vragen want het antwoord zal je weinig opleveren. What time does the train arrive? Maybe three o’clock. Three, okay great thanks! Or maybe half past 1. Huh? Yes three or half past one. Oke bedankt. Onduidelijk. Heb je ook al niks aan.

ANIMAL-RESCUE-NEEDED
Ik zou het bijna vergeten. Er is een ding hier wat ik echt heel erg vind. Waar ik wel echt onpasselijk van kan worden, verdrietig. Hoe dit land met zijn dieren omgaat, is te zielig. Ook dit begrijp ik weer. Er zijn zoveel honden en blijkbaar te veel om goed voor ze te zorgen. Maar mijn hart brak toen ik een puppy hoorde “howlen”, het zieligste geluid wat ik ooit gehoord had, ik ging kijken, bleek ie zn rug gebroken te hebben. Oh mijn god. Tranen over mn wangen. Een tuktuk-chauffeur pakte hem op bij zijn nekvelletje en beloofde me dat hij hem zou laten afmaken. Blijkbaar was ie van de klif gevallen toen hij eten had geroken. Dit is 1 verhaal maar zo zijn er echt nog veel meer. Er zijn heel heel heel veel zieke honden. Geen haar meer op hun magere lijfjes. Happen uit hun lijf. Stukken van hun staart. Pus uit hun ogen. Ik probeer mezelf aan te wenden om me af te wenden. Ik kan het gewoon niet meer zien want het maakt me te verdrietig. If I could only save them.

SAFETY FIRST
Ze doen hun best. Echt. Ze zijn zich bewust van de gevaren en de slechte naam die ze hebben bij vrouwelijke toeristen. Soms komt er politie in de bus om mannen en vrouwen te scheiden (als je geluk hebt) en ik zag vandaag ook de eerste trein met sein “ladies only”. En ik zag een “only ladies police office”. Ze doen dus echt wel iets om het veiliger te maken. Ik zie trouwens regelmatig agenten op straat. Of in m’n favo coffee-hangout. Volgens een van de work-awayers (werken in ruil voor gratis accommodatie en eten) maken ze vooral gebruik van gratis WiFi en bestellen ze veel eten waar ze nooit voor betalen. Cool om hier agent te zijn!

MINISTER VAN AFVAL
Een van de zorgen van dit land is zijn vervuiling. Op iedere straathoek liggen hoopjes smeulend afval. Het plastic (en dat is VEEL hier) vervuilt de schone lucht onmiddellijk. Straten en stranden liggen vol met afval. Plastic flessen overal. Ik dacht mijn Carbon footprint te verkleinen door m’n eigen waterfles mee te nemen, maar het blijkt onmogelijk te zijn om deze goed schoon te houden aangezien het water uit de kraan natuurlijk ondrinkbaar is maar ook alleen al het gebruik van dit afwaswater veel risico’s met zich meebrengt dus die ligt alweer in een pakketje op een boot richting NL. Er schijnt inmiddels wel een minister van recycling te zijn maar ik geef het hem te doen.

YOGAHHH
Indiase yoga is heel anders. Ieder Vinyasa Flow bord doet m’n hart sneller kloppen maar alleen Westerse docenten maken m’n hoop waar. De Indische docenten hebben echt geen idee wat ze doen en geven nogal blessure-gevoelig les dus die skip ik voortaan. M’n intense practice levert veel op, zeker toen ik mezelf ineens een schorpioen zag doen op het strand toen ik indruk probeerde te maken op m’n vrienden (pure opschepperij dit maar damn ik dacht dat het me zeker een half jaar zou kosten om dit te kunnen). Waar ik ook ben, m’n eerste vraag en focus zijn de bordjes met “yoga”. Tot nu toe bijna dagelijks een les of self-practice gedaan. En misschien gaat die TTC er ook nog komen.

OKÉ! RESUMÉ
Het is hier COOL! Haha ja daar komt het wel op neer. Het reizen gaat echt gemakkelijk en ik voel me goed. What else could you wish for? Iets meer avontuur misschien, dat zou ik wel willen. Maar ik geloof niet dat ik me daar zorgen over hoef te maken in dit gekke mooie prachtige geweldige land. All good things come to those who wait.

India is immens en alles wat je hierboven leest is gebaseerd op maar een heel klein stukje van dit land: het zuiden. Ik kan dus echt alleen voor mezelf spreken en alleen voor dit gebied. Ik heb nu vier kust-provincies afgevinkt en ze waren alledrie heel
erg de moeite waard, vooral Kerala, met al zijn Britse en Portugese (en Nederlandse!) invloeden. Je kunt je voorstellen dat een land met deze oppervlakte en 1.3 biljoen (!!!) mensen gevarieerd is. Iedere provincie is weer anders qua inwoners, cultuur, landschap en gewoontes en ik kijk onwijs uit naar meer van dat. Morgen hopelijk het half Franse Pondycherry bewonderen. Zin in die croissants!! Ik word steeds ongeduldiger naar het Noorden. Heel veel zin in die gekke Heilige Ganges met zijn verbrande lijken en drijvende baby’s. Oke dit klinkt vast heel raar. Ik bedoel dat ik nieuwsgierig ben. Ik wil het zien, snappen, begrijpen. Geen idee of het zal lukken.

En terwijl ik dit verhaal typte, ben ik in een andere bus geduwd, heb ik oordoppen ingedaan omdat ik het getoeter niet meer trok, is de bus kapot gegaan en weer gerepareerd, is het licht 15 keer uit- en aan gedaan, heeft de vrouw achter me bijna constant over m’n schouder meegelezen (Maar hoe dan? Ze is Indisch!), heb ik nog steeds geen avondeten gehad omdat die bus nergens stopt en moet ik plassen maar heb ik nog geen idee waar of wanneer. Wat is het toch heerlijk om je gewoon neer te leggen bij de dingen zoals ze zijn. Verzetten heeft geen zin en accepteren is echt duizend keer makkelijker. Het is inmiddels 01:15u. Tijd om te slapen. Oh boy how I love to travel!

Speak soon! xo

Ps. Ik ben inmiddels bevriend met Miss India en ze wil graag een vermelding op m’n blog. No problem sister! Thanks for hanging around with me!

IMG_0570

M’n ayurvedische dokter wilde graag een Selfie met me nadat hij me had verteld dat ik veel te energiek ben en teveel fire in mn lijf heb. “You stop eating spicy food!”. Vooruit dan.

IMG_0547

De dag afsluiten met een wandeling over het strand tijdens zonsondergang.

IMG_0729

Later als ik groot ben, wil ik ook graag op een plastic stoel trouwen.

IMG_0486Deze kleine draak mag de mijne zijn. Te lief. En oma was ook heel lief voor dr.

IMG_0512Mornings in India. Love them.

IMG_0498

Onze captain leest een krantje terwijl de luie toeristen ontwaken. En ik in de rivier spring om mezelf op te frissen.

IMG_0703“Madam, you sit. You pray. I take picture. You look. Yes.”

IMG_0548

Posing for selfies.

IMG_0444

De meest gehoorzame kinderen op een kinderdagverblijf ooit.

IMG_0649M’n vriendin voor haar altaar.

Advertisements